අත්තා

අපේ ආතාට දැන් වයස 80ක් විතර ඇති. 100ක් වුණා නම් මට කටක් ඇර සීයා කිය හැක. ආතාගේ තාත්තා අපිට මුත්තාය. මට අවුරුදු 15ක් විතර වෙනකොටත් මුත්තා යහතින් සිටියේය. මුත්තා එලොව යන අවුරුද්ද වෙනකන් අවසන් කාලය ගෙව්වේ හරක් බලාගනිමින්ය.

තාත්තාගෙ දේ පුතා නොකළොත් නොට්ටිගෙ පුතාය. අපේ පුංචිගේ පුතාට අපලයක්ද මොකකද එහෙකට කිරි හරකෙක් නිදහස් කරන්න බඩදරු එළදෙනක් ගෙනාවාය. එළදෙනගේ කටයුතු ආතා භාරගත්තේ කැමැත්තෙනි. ඇයගේ පැටවා හමුවුන පසු කිරි දෙව්වේ ආතා විසිනි. පුංචිගේ බලකිරීමට එළදෙන කොහෙටදෝ බාර දුන් නිසා ආතා නැවත තනි වුණි.

නමුත් පුංචිට හොරා එළදෙනක් මිලට ගෙන ඇගේ වැඩකටයුතු කරන්න ආතා බය වුණේ නැත. පහළ ඕවිටෙත් ගැරජය අසල පේර කැලෙත් ඇය සුවසේ ජීවත් වුණි. ඇයටත් පැටවු ලැබුණෙන් අපිට එළකිරි වැරදුණේ නැත. ඕවිටේ සිට පේර කැලයට හරක් දෙදෙනාගෙන ආ යුත්තේ මහපාරෙනි. මහවැස්සි වාහන සද්දෙට බයේ දුවන බැවින් පැටවා හම්බන් කිරීමට තවකෙක් උවමනාය. මෙම අවස්ථාව වැඩිමනක් ලැබුණේ මල්ලීටය. මල්ලි නැති දාට මටත් අවස්ථාවක් නොලැබුණා නොවේ.

ආතාව දකින්නටත් පෙරම ඉවෙන් මෙන් එළදෙන සුපුරුදු ලෙස තප්පුලයි. ‘ආ එනවා එනවා. හිටපන් ඔහොම‘ කියා ආතා කියන්නේ ආතාටත් ඇයව පෙනිලා නොවේ. නමුත් පුදුමෙකට මෙන් මහවැස්සි අපි එන දිහාවම බලා සිටී. ඇයව ගැලවූ විගසම වත්ත පිටිපස්සේ කොස්ගහේ වැටුණ වැල කෑමට දිව යයි. වැල ටික ඉවර වෙනකන් ඇයිව හොල්ලන්නවත් මට බැරිය. පැටියා ගැලවූ වහාම ඇය පැටියා පස්සෙන් යන නිසා වැඩය පහසුය. ඇත්තටම උන් හරක්ය. වැටවල් පාරවල් උන්ට වැදගත් නැත. අපි කොහෙන් ආවත් නැතත් උන්උන්ට හිතෙන පාරේ යයි. මට කල හැක්කේ උන් එක්ක ඇදී යාම පමණි. ආතා ඒ අතින් ශක්තිවන්තය.

ආතාගේ ඇහේ සුද ආවේ ආතාගේ කරුමයටය. පුංචිගේ වදයට අම්මා සමග ඉස්පිරිතාලයට ගොස් සැත්කමක් සදහා දිනයක් ලබා ගත්තේ බොහොම අමාරුවෙන්ය. හරකෙක් බලන්නවත් ඇස් දෙක පෙන්න එපැයි කියා පුංචි නිතර කියන නිසා ඔහුට එය සිත්විය. මල්ලීත් නොසිටි බැවින් හරක් බලන වැඩය බාරවුනේ මටය. ඇත්තටම මට බාරවුනේ පුංචි හදලා දෙන පුන්නක්කුටික ගෙනිහින් ඔවුන්ට බොන්න දෙන එක පමණි. කෙහෙල් ලෙලි, පරණ බත් සමග අනා දෙන බාල්දි දෙක බෑලු මට අපුලය. මේවා මහපාරේත් ටික දුරක් උස්සන් යන එකට වඩා අවුල එක එකා පාර මැද නවත්තගෙන ආතා ගැන ප්‍රශ්න ඇහීමයි. මගේ අකමැත්ත අසාවක් බවට පත්වෙන්නේ ආතාට දෙන තප්පුලව්ව මටත් ලැබෙන විටයි. පුළුවන් ඉක්මනට උන් දෙන්නා ගාවට යන මා බාල්දි දෙක තිබූ විලස එය සුරුස් ගා ඉවර කරන විට ඇයගේ ඔළුව අතගාන්නේ ඒ අසාවමය. මා ඒ විදි ආස්වාදය…

‘ආතාගේ හරක් දෙන්නා නැතිවෙලා කියන්නෙ‘ අම්මා එදා ගෙදරට ගොඩවුන ආතාගෙන් අසන විට මාත් සාලයට ගියෙමි. මෑතකදී ආතාට එළදෙනුන් 3ක් සිටියහ. මහඑකාට තව පැටියෙක් ලැබෙන්නට හිටියාය. ආතා පැත්තක් බලාගෙන බැරූරුම් විදිහට “ඔවු. පෙරේදා නැතිවුණේ” කියා කතාව පටන් ගත්තේය. මහඑකාත් පැටියාත් අතුරුදන්ව ඇත. දෙවනියා එහා වත්තට පැන බේරි ඇතත් ඇතිවූ කම්පනයට ඌ කෑගහන්නේවත් කන්නෙ බොන්නේවත් නැත. ගමේම එවුන් ආරංචිය අම්මාට කියා තිබුණත් ආතා ගෙදර කාටවත් නොකියා ලැබෙන ලැබෙන තැන් වල විපරන් කර ඇත. මුලු පමුණුවේම කරක් ගසා ආතා හොයාගත් විස්තරය නම් ගමේම හරක් නැති වීඇති බවයි. එවලේම ආතාව ලැහැත්ති කරගත් අම්මා ගියේ බෙල්ලන්විල බෝධියට බාර වීමටයි. ආතාගේ ඕනෑකම නවගමුවේ දේවාලයට යාමටයි. වෙනදාට දේවාලයක් කිව්වත් අම්මාට බැනගෙන යන මා කට වහන් හිටියේ ආතාට කවදාවත් නොලැබෙන හරක් දෙන්නා වෙනුවෙනි. දවස් 7ක් බාර ගෙවීමට නවගමුවටත් බෙල්ලන්විලටත් අම්මා සමග ගිය මුත් ආරංචියක් අවේ නැත. ඉතිරි පැටියාට කෑම දෙන්න ගියත් ආතාට වැඩි කල්පනාවක් තිබ්බෙ නැත.

හරක් මරපු ලොරියක් අල්ලලා ආතා කීවේ පුවත පත්තරේ යන්නත් කලියෙනි. ආතා දැන්වත් හිත හදාගනීවි කියා සිතුවත් වුණේ අනෙකකි. ආතාගෙ රුධිර පීඩනය වැඩිවී නැවත අම්මා සමග ඉස්පිරිතාලයට ගොස් බේත් ගෙනාවේය. දරුවන් දෙදෙනෙකුගේ පියෙක්ගේ ජීවිතය අද එක් එළදෙනෙක්ට පමණක් සීමා වී ඇත.

ප.ලි – මෙච්චර කතාවක් ලිව්වේ පුදුම තරහකින්. තමන්ට වාසිදේ විතරක් අමාරුවෙන් බුද්දාගමෙන් හොයන් සාධාරණීකරණය කරගෙන අනිත් එවුන්ට හූ කියන්නත් බලන් ඉන්නවා.  හරක් මරණ වුන් නෙමේ හරක් මස් කන එවුන්ට වෙඩිතියලා මරන්න ඕනෙ කියලා පනතක් ගෙනාවනාවත් මායි ආතයි පක්ෂව ඡන්දෙ දෙනවා.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: