මා එකෙක් පමණි

මා උපන්නේ තනියමය.
හෙට මිය යන්නේද තනියමය.
සුදු පාට මල් ගහ පුරා පිපී සිනාසුනත්,
පැණි බොන්න අරුන් ආවත් ,
මුන් ගියේ නහය පුලුටු කරගෙනය.
ඉදුණු ගෙඩි ඇපල් දොඩම් තරම් රස නැත.
ඒ නිසා කවුරුත් දැන් කන්නේ නැත.
පැහිච්චා ලුණු සමග, කියනකොට කටට කෙල ඉනුවත්
එය දැන් බඩදරුවන්ට පමණි.
තම්බා වෙරළු අච්චරු හදන්න මුන්ට වෙලාවක් නැත.
මුන්ට මගෙන් වැඩක් නැත.
ඕවයින් මක් කරන්නද, කවදා හරි දරට තමා
එකෙක් කියනවා ඇසුනි.
නමුත් මට දැන් ආඩම්බර විය හැක.
හදා වඩා ගන්න මවෙක් පියෙක් නොසිටි මා
මුන්ගෙන් වතුර බිඳක්වත් නොමැතිව තනිවම වැඩුනෙමි.
දූවිලි කකා මුන්ට හෙවන දුන් මම දැන්
විදුලි රැහැනටත් වඩා උසය.
එයම හේතුව කොටගෙන හෙට මාව කපා කොටා දමනු ඇත.
මමය මාගේය කිසිත් නැතිව මා නිවන් දකිනු ඇත.
මුන් තවමත් සසරේ දුක් විදී.

ප.ලි – මට දුක මන් ගැන නොවේ. මුන් ගැනද නොවේ. මන් තරම්වත් වැඩක් නැති අනෙක් ගස් ගැනය.

%d bloggers like this: