මා දුටු කඨින පෙරහර

දීපංකර බුදුන් කල
රිද්දි බිසව් හත් දෙනෙකි.
උස්සන්ගොඩද? කූරගලද? කෙසේ හෝ
ඔවුන් කපු වැව්වෝය, නෙළුවේාය,
කපු කැටුවෝය, විව්වෝය.
මුල්ම කඨින සිවුර මැසුවෝය, පිදුවෝය.
කල්ප ගාණක් ගත වුණි.
මහා භද්‍ර කල්පය වුණි.
ගෝතම බුදුන් පිරිනිවණින්
අවුරුදු දෙදෙහස් පන්සීයයක් ඉක්මුණි.
අදත් සිරිත පවතී.
කපු වවන්නේ තියා දකින්නවත් නැත.
කඩෙන් ගන්නා සිවුරක් ගෙදරක තබාගෙන,
දළදා පෙරහරක් ලෙසටම හිතාගෙන,
එකෙක් පරයා තව එකෙකුට නොදෙවෙනිව,
ඇත් අස් රිය පාබල පෙරට ගෙන,
යකඩ කටින් පිරිතක් දමාගෙන,
ඇහැරවන් ඉන්න මිනිසුන් නිවාඩුවේ නිදාගෙන,
අන්තිම හරියෙ පන්සලට කඩාගෙන බිදගෙන,
ගොස් පුදයි කඨින සිවුරක් පන්සලට.
නිධාන කතාවක් නොදත් මිනිසුන්
ඇහුවොත් කියාවි..
මේ අපේ සංස්කෘතිය බොලව්.

ප.ලි – අපි නොදන්න සංස්කෘතිය. අවුරුදු 5කට කලින් මල් පෙරහරක් පමණක් ගිය, දැන් චතුරංගනී සේනාවම එක් කරගෙන දුක්විදින.

Advertisements

සඳක් ලදිමි

ඇය සඳට උපමා කලෙමි.
මගේ සඳ ගැන වර්ණනා කලෙමි, කවි ලිව්වෙමි
සදේ ලප සැගවුවෙමි, එළිය පමණක් දුටුවෙමි.
පුරා හදක් පැතූ මට ලැබුනේ අමාවකක් පමනි.
මා හිත හදා ගත්තෙමි. දුක් වුනෙමි.

හිරු, සදු කැරකෙමින් දින ගෙවුනි.
තාරුකා ගැලපී දිනක් ලැබුනි.
මගේ ලෝකෙටත් සඳක් උදාවිය.
අලුත් සඳක් මා අසල විය.

ඔයා හරි හුරතල්… කැමතිද මගෙ හාවා වෙන්න…

කලින් උපමා කල සඳ මගේ නෙත් අසල විය.
උපමාව රූපයකයක් වී ඇත.

මන් හිතුවට වඩා සඳ ලස්සනයි… මාත් කැමතියි…

මම පුදුම වෙමි. සිහිනයක් යැයි කොනිත්තා ගත්තෙමි.
තාමත් ඇය මා අසලයි. මා පුදුම වෙමි.

ඇත්තටම! මට හරි පුදුමයි. හීනයක් වගේ..

මගේ සිතුවිලි ඇගේ වචන විය.

ප.ලි – පුරා හද ඇති රැයක් ලෙස දැනෙයි ජීවිතේ…

තොටියෙක්මි

පීනාගෙන යන්න ගඟට ඇයව,
මා පාරුවට නග්ගා ගත්තෙමි.
ඇයට ගගේ වගතුග කියා දුනිමි.
ජලයෙන් පෙණ පිඩු එන ලස්සන,
ගල්වල වැදී ජලයෙන් එන සිලි සිලි සද්දය,
හිටිගමන් උඩ පනින මාළු ගැන,
මැණ්ගිරි ඩිඟිකෝ කවි මෙන්ම
ජලයේ ගැඹුරු තැන් ගැනද ඇයට කියා දුනිමි.
ජලයේ සිටින නපුරු සතුන් ගැන කියා දුනිමි.
උන්ගෙන් බේරෙන්න කියා දුනිමි.
උන්ගෙන් බේරෙන ආකාරය දැන් මමත් නොදනිමි.
ඇයත් මමත් තාමත් ගගේ යමු.
පාරුවේ බොහෝ අය සමග දැන් හිතවත්ය.
මා ඇයව පාරුවට ගන්න අත දුන් කෙනා පමණි.
පාරුවේ තොටියා මමයැයි ඇය සිතනවාද මම නොදනිමි.

මම ඇයට පෙම් නොකළේමි.
ඇය මට පෙම් කල බව මා සිතා සිටියෙමි.
මම එය සිත සිතා කල් ගත කළෙමි.
මුකුත් නොකළෙමි.
ඇය මට පෙම් කර නැත.
හිතට දුකක් නැතිමුත් එය සිත සිතා කල් ගත කරමි.
මුකුත් නොකරමි.
නොදැනුවත්වම මම ඇයට පෙම් කර ඇත.

.ලිගඟත් කවදා හරි මුහුදට වැටෙනවා ඇත. එතකම් යමි.

තවත් පිටුවක්…

කොහෙම පටන් ගන්නද අවසානයක් මෙහෙම ලියන්න.
කොහොඹ ගහ යට අපේ කන්තෝරුවෙ කරපු දේවල් දෙයියනේ.
මුල මතක නැති වන තරමට අග හරිය මාර ජොලි.
උඹෙන් ඉගෙන ගත් දේ බෙහෙමයි.
අපි මැච් ගැහුවා, පිරිත් ඇහුවා, ට්‍රිප් ගියා කොච්චර සතුටුද?
ඒවායෙ වුන අවාසනාවන්ත සිද්ධි වලදීද්
අපෙ පිටිපස්සෙන් හෙවනැල්ල වගේ හිටිය වුන් දාල එන්ට වුනා.
මේකෙ ලිපි බලලාත් තෝ පල යන්න කියන්නෙ නැතිව
දිගටම ලියපන් කිව්ව ඒ මනු+ස්+සයාවත් තනිකරලා ආවා වගේ හිතෙනවා.
නෙත්ලෝල, කන්ලෝල, මනලෝල හැම ලෝලයකම අය
දාල එන එක ඉතින් ප්‍රිය විප්පයෝගම තමා.
ආයෙ ඉතින් නාවල පාරෙ කරක් ගහන්ට,
කොට්ටං ගහ යට බයිලා ගහන්ට,
තිත්ත මල් පේර කන්ට, කොට්ටම්බයක් තලන් කන්ට
ඔරුවෙ තණකොල අරං යන වුන් බලන්ට…
මෙලෝ දෙයක් නෑනෙ.
එනකොටත් ආයෙත් හැරිලා බැලුවෙ
තවත් පාළුවට යන අපේ මුල්ල දිහා
මම නම් ඉතින් එලියට බැහැලා ආවා.
වරදක් වුනානම් සමා වෙයන්.
උඹලාට ජය!

ප.ලි – දුකයි තමා. දුක්වෙන්න නම් හේතුද නැත්තෙ.

අවසන් ලියුම

______________,
______________,
___________ පාර,
______________.
20__/__/__.

_______මෙනවිය,
_____________,
__________ පාර,
_____________.

හිතවත් මෙනවිය,

ඔබට කලින් දැනුම් දී තිබූ පරිදි 20__/__/__ දින සිට ඔබ කෙරෙහි මා හට පිළිබද සිතක් පහළ වී තිබුණි. ඒදා සිට මාස __ක් ඔබගේ හැසිරීම හා ගතිගුණ පරීක්ෂා කල අතර ඒ සියල්ලෙන් ඔබ විශිෂ්ට ලෙස සමත් වූ බව නැවත දැනුන් දෙන්නේ හද පිරි සතුටිනි.

ඔබ හට මා විසින් ලිඛිත පරීක්ෂණයකට අයදුම්පතක් එවූ අතර එයට ඔබ එකඟ වූ තැන් පටන් ඔබ හා මා අතර පැවැත්වූ සියලුම ලිඛිත හා වාචික පරීක්ෂණ වලින් ඔබේ සුදුසුකම් මනාව දක්වන ලදී. ඒ අනුව 20__/__/__ දින මා ඔබට අවසන් වාචික පරීක්ෂණයකට කැදවුවද එය කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කල බැවින් එය දින නියමයක් නැතුව කල් දැමුවෙමි. එයින් දින __කට පසුව එය නැවත පැවැත්වීමට යෝජනා කළත් එවැනි පරීක්ෂණ සදහා අකමැති බව ඔබ මට ලිඛිතව දැනුම් දුන් බැවින් එම පුරප්පාඩුව සදහා කෙරෙන බදාවා ගැනීම් නතර කරන ලදී. නමුත් 20__/__/__ දින හදිසියේ කැදවූ පරීක්ෂණයට ඔබ සහභාගී වු අතර එයින් ඔබ ප්‍රකාශ කර සිටියේ මෙම පුරප්පාඩුවට තමා අර්ථ විරහිත බවත් ඒ සදහා තමාට කල හැක්කක් නොමැති බවත්ය. ඒ කෙසේ වෙතත් නැවත දෙතුන් වරක් ඔබ මෙයට අකමැත්ත ප්‍රකාශ කිරීමත් ඔබ හා තිබූ සියලූම සංනිවේදන කටයුතු ඔබ විසින් වළක්වා තබූ බවත් සදහන් කරන්නේ හද බැදි දුකෙනි.

මෙසේ දිගින් දිගටම ඔබ හා කටයුතු කිරීමට අප ආයතනය අකමැති බැවින් මේ සදහා යොදා ගත් සියලූම මානව හා භෞතික සම්පත් නැවත කැදවනු ලැබේ. මේ ලිපිය ලැබී දින __ක් ඇතුළත ඔබ විසින් යහපත් ප්‍රතිචාරක් දක්වන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි. එසේ නොවුවහොත් මෙය සිදුකීරීමට නියමිත අතර එයට බාධා පැමිණවීම හෝ බාධා පැමිණවීමට අනුබල දීම හෝ සිදුකළහොත් අප ආයතනයේ ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව නීතිප්‍රකාරව නඩු පවරා අච්චු කරනු ලැබේ.

බෙහෙම ස්තුතියි!

මෙයට,
තාමත් සේවයේ නියතු,

__________________
මානව සම්පත් කළමනාකරු,
මගේ හිත.

ප.ලි – මෙය 20__/__/__ දින වෙනත් අයවලුන් කිහිප දෙනෙකු විසින් යෝජනා කරනු ලැබූවක් වන අතර මා විසින් 2012/10/29 දින ලියා ප්‍රසිද්ධ කරන ලදී.

අපේ පැත්තෙ කෙනෙක්

කොට්ටාවෙ ජාලිස් වෙද මහත්තයා ගැන දැන ගත්තාම තමා මට හිතුණෙ අපේ පැත්තෙ හිටපු වීර චරිත මොනාද කියලා හොයලා බලන්න. 1848 නිදහස් අරගලයෙදි සේනාධිපති ලෙසට කටයුතු කරපු පුරන් අප්පු මී මුත්තා මොරටුව පැත්තෙ. එයිටත් කලින්, අවුරුදු 12 ඉදන් 120 වෙනකන් සටන් කරපු, පරංගින්ටයි උන්ට කඩේ ගියපු අයටයි පුදුම හිස රදයක් වෙලා හිටපු ටිකිරි කුමාරයා නැත්නම් රාජසිංහ රජුරුවො හිටියෙ සීතාවක. ඒ කියන්නෙත් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කෙම තමා. වෙසමුණි රජුරුවො වගේම හොරණට නම දුන්න හිරන් කසුබ් වගේ අය ගැන කතා නොකරම ඉමුකො.

එච්චර ලොකු ඉතිහාසයක් නැතත් මහරගම වැදගත් චරිතයක් නැද්ද කියලා මන් කල්පනා කළා. වීරකමයි වැදගත් කමයි පැත්තකට තියලා අඩුගානෙ විශේෂ කෙනෙක්. ඉස්කෝලෙදි කාගෙත් හිතවතා වෙච්ච රංජි අයියා ගැන ලගදි දැක්කම මට කෙනෙක්ව මතක් වුණා. රංජි අයියා නෙමේ. අපේ ඉස්කෝලෙ මුල්ම විදුහල්පති වුණ සොයිසා සර්ව.

පුද්ගලයෙක් විදිහට මනුස්ස පාට තිබ්බ නිසා හොද මනුස්සයෙක් වෙන්න ඇති. අපි පොඩි කාලෙමනෙ සර් විශ්‍රාම ගියෙ. එතුමා කරපු කතා දෙකක මට මතක හිටපු පොඩි කොටස් දෙකක් නිසා මට ඔහු විශේෂ චරිතයක් වුණා.

2001 හරි 2002 හරි තිබුණ ගුරු උපහාර උළෙලකදි උන්දැට විශේෂ කතාවක් ලැබුණා. ඒකෙත් තමන් ඉස්කෝලෙ මේ තත්වයට ගේන්න ගත්තු උස්සහය කිව්වාම මට ඇත්තටම ඔහු ගැන ආඩම්බර හිතුණා. එදා මිශ්‍ර පාසලක් වුණ අද මහරගම විද්‍යාකර බාලිකා විද්‍යාලයේ කොටසක් ලෙස තමා අපෙ ඉස්කොලෙ පටන් අරන් තියෙන්නෙ. ළමයි එකසිය ගානකින් මට මතක විදිහට.

ඉස්කෝලෙ පිටීම පස්සෙ පිට්ටනියෙ තියෙනවා ළිං දෙකක්. ඕකෙ බිත්ති දෙකට චූ කරපු නැති කොල්ලෙක් මහරගම ජනාධිපතියෙ ඉන්නෙ නැතුව ඇති. එදා ඉස්කෝලෙ ළමයින්ට බොන්න වතුර ඇන්න ඇවිත් තියෙන්නෙ ඔය ළිං දෙකෙන්ලු. හෙට දවසෙ ළමයින්ට බොන්න උඩහ වතුර ටැංකියට (මට මතක විදිහට අදටත් පිට්ටනියෙ තියෙන ලොකු ටැංකියට) වතුර ඇදලා තියෙන්නෙ විදුහල්පතිතුමාම තමා. ළිං දෙකේ ඉදන් වතුර ටැංකිට දුර මීටර් දෙසියක් විතර ඇති. ඒ මදිවට උඩහටම අදින්න ඕනි. ළමයි එකසිය ගාණකට වතුර ඇද්ද කිව්වාම ප්‍රින්සිපල් කෙනෙක්.

අද බන්ධනාගාරය වගේ වට කරලා ගහලා තියෙන තාප්පය හරි පොඩියි ඒ කාලෙ. ලංකාවට මුල්ම ඔලිම්පික් පදක්කම දිනපු ඩන්කන් වයිට් ලැගලා හිටපු ගෙය තිබ්බෙ අපෙ පිට්ටනිය ගාව. ඒක තමා පස්සෙ කාලෙක විදුහල්පති නිල නිවාසය වගේම ඉස්කෝලෙ කාර්්‍යාලය වුණේ. ඔය ගේ ගාවම දැන් පිට්ටනිය මැද තියෙන කොහොඹ ගස කිට්ටුවම තිබු බෝ ගහක්. ඒ බෝ ගහ හැදිලා තිබුණෙ තල් ගහක් වට කරගෙන. කවුරුත් කිව්වෙ බෝතල් ගහ කියලා. අපේ රුස්වීම ගත්තෙ පිට්ටනියෙ ඔය ගහ ගාව.

දවසක් ඒ රුස්වීමට ආපු විදුහල්පතිතුමා කියපු කවියක පද තුනක් මට සෑහෙන කාලයක් මතක තිබ්බා. ලගදි තමා ඒකෙ සම්පුර්ණ පද ටික හොයා ගත්තෙ. කුංකුණාවෙ හාමුදුරුවො පන්සලේ බිත්තියකට ඇදෙන කූඹි රංචුවක් දැකලා තමා මේ කවිය කිව්වා කිව්වෙ.

අනේ කුහුඹුවනේ
තොපටත් රජෙක් ඇත්තෙ
අපිට ඇයි නැත්තේ
අපේ කරුමෙද මෙහෙම වෙන්නෙ

රජෙක් ලැබුණෝතින්
කැවුම් කිරිබත් කන්නම්
පෙරහැර කරන්නම්
සාදු කාරෙන් ගිගුම් දෙන්නම්

ප.ලි – අද විදුහල්පති කෙනෙක් මේ කවිය කිව්වොත්…

පනස්වැන්න

මකුණුවැන්න කොළයක් දිග හරින්නාක් සේ මේ ඔබ වෙත දිග හරින්නේ මේ අඩවියේ පනස් වෙනි ලිපියයි. එන මසට අවුරුදු 2ක් සපිරෙන මෙයට ලැබුන ප්‍රතිචාර ගනන 150කට අදික වන අතර 7500කට අධික ගනනක් මෙය බලා ඇති බව දැනුන් දෙන්නේ සතුටිනි. බැලූ, ප්‍රතිචාර ලබා දුන් සියල්ලට තුති!

දැනට අවුරුදු දෙකකට පෙර කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලීය පරිගණක අධ්‍යනායතනයේ Dimin Lab එකේ ප්‍රස්ද්ධ බොලොග් කරුවන්තිදෙනෙක් සමග වැඩ කිරීමට අවස්ථාව ලැබුණි. අවසන් වසර පුහුණු කිරීම් සදහා අපි එහි වැඩ සිටියත් ඔවුන්ට තිබූ සියලු රාජකාරී මගහැර හත්මාළුවක් සෑදීමට පටන් ගති. මටත් තිබුණ රාජකාරියත් කිරීමට අගක් මුලක් හිතා ගන්න බැරිව සිටි කාලයකි. සිණ්ඩියක් සෑදීමට සහයෝගය දීමට තරම් මට තාක්ෂණික දැනුමක් නොමැති වූ හෙයින් මටම කියා බොලොග් එකක් හැදීමට සිතුවෙමි. මෙයිට කලින් සින්දු ලිවීම සදහා බොලොග් එකක් සෑදුවත් අනිත් කිසිවක් එහි ලිවීමට නොහැකි වූ බැවින් එය හැර අලුත් බොලොග් එකක් ලෙස මෙය පටන්ගතිමි. බොලොග් එකක් සෑදීමට යා යුතු ලින්ක් එකේ සිට සියල්ලට උපදෙස් සැපයුවේ ඔවුන් තිදෙනා විසිනි. ඔවුන් තිදෙනාටම මගේ විශේෂ ස්තුතිය පිරිනමමි.

එක් දිනක ලැබ් එකේ එක්කෙනෙක්ගෙන් පටන් ගෙන සියල්ලටම ප්‍රචාරය කල ඒයට, ලැබුණ මා කැමතිම කමෙන්ට් එක “නම් නම් මරු” යන්නයි. සිංහල භාෂාව ගැන එතරම් හොද දැනීමක් නැති මම සරල සිංහලෙන් මෙම බොලොග් එක ලියාගෙන යමි. නමුත් මම මේ බොලොග් එකේ ලියන ලිපි කවුරුන් උදෙසා, කුමක් අරඹයා, කුමන අවස්ථාවක් ගැන කියනවාද කියා සීයයටසියක්ම දන්නේ මා පමණි. ඔබ මා ගැන දන්නා තරමින් මේ ලිපි තේරුන් ගත හැක. ඇතැම් ලිපි නම් තේරෙන්නේ මට පමණි. මා ඇසුරු කල අයගෙන් එක්කෙනෙකුගේ නමක් පමණක් එක ලිපියක සදහන් කර ඇත. මා වඩාත් ප්‍රස්ද්ධ වූයේ ‘මෘදුකවි’ ලිවීමෙන් කියායැයි මා දනිමි. මෘදු කවි 2 ලෙස වෙනත් බොලොග්කරුවෙකු කවි ටිකක් ලිවීමත් ඒ දෙකේම එකතුව සැමතැනම ව්‍යාප්ත වීමත් නිසා මාගේ ස්වර්ණමය යුගයක් ගෙවී ගියේය. තමාගේම කවි වෙනත් අයගෙන් තමාටම තැපෑලේ ලැබෙන විට සතුටු නොවන ලියුම් කරුවා කවුද. ඒ සියල්ලටම දායක වූ සැමට තුති. එදා වූ සිද්ධියක් නිසා පරණ සිදුවීම් ගැන එදාම ආ සිතුවිල්ලක් නිසා ලිවූ ‘ආ පයින් ගිය දුරක්’ ලිවුවෙමි. එතරම් දුරට නොසිතුවත් ඔබ එය වැළදගත් බැවින් එය මගේ කැමතිම ලිපිය විය. නමුත් මගේ හොදම ලිපිය ලෙස මා දකින්නේ ‘පැමිණීම’ ය.

ඔබ සියල්ල සතුටින් තැබිමට මා කැමතිය. නමුත් සියලු ලිපි ඒ සදහා නොවේ. ඔබට වැදගත් නැති මට පමණක් වැදගත් ලිපි මා ප්‍රචාරය නොකරයි. කවුරු මොනා කිව්වත් මම නම් බලන්නන් ගාන වැඩි වෙනවාට කැමතිය. මොන ජාතියක හෝ කමෙන්ට් එකක් වැටෙනවාට කැමතිය. ලිපියක් ලියා එය Facebook, Google +, Twitter යන්නේ ඔබා, සයිට් ස්ටැට් වෙත ගොස් එය රීෆ්‍රෙෂ් කරමින් බොලොග් එක බලන්නන් වැඩි වෙන හැටි මා බලන් ඉන්නේ පුදුම ආසාවකින්ය. (කලින් වැඩිමනක් ප්‍රචාරය වුණේ Google Buzz එකේය.) නමුත් මම කවදාවත් මෙය බලන්න, මෙය ෂෙයාර් කරන්න, මේකට කමෙන්ට් එකක් දාන්න ලෙස ඉල්ලා පච වී නැත. ඉදිරියටත් නැත. මම ලියාපදිංචි වුණේ එකම සින්ඩිකේටරයක පමණි. මාත් එක්ක වැඩ කරපු එවුන්ගේ නිර්මාණයක් වූ නිසා එහි ලියාපදිංචි වුණු අතර එයින් මගේ අඩවියට ආ සියල්ලන් වෙනුවෙන් එහි නිර්මාණකරුවන්ට ස්තූතිය පිරිනමමි. වෙනත් සිණ්ඩියන්ද මාව ලියාපදිංචි කර ඇති අතර ඔවුන්ටද මාගේ ස්තූතිය පිරි නමමි. එමෙන්ම මගේ බොලොග් එක ෆලෝ කර තමන්ගේ අඩවියේ ප්‍රචාරණය කරන කට්ටියටද මා ස්තුතිය පුදමි. “ඔයාගෙ බොලොග් එක නම් මරු” ලෙසින් හුගක් දෙනා මෙය වර්ණනා කරන විට මා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙන්නේ එයට ස්තුතියි කියනවාට වඩා කීමට යමක් නොතේරෙන හෙයිනි. මා කවදාවත් කමෙන්ට් එකක් මකා නැත. ඉදිරියට නම් එසේ නොවනු ඇත.

ලිපියක් ඕනාට වඩා දික් නොකරන ලෙසත්, පින්තූර හා වීඩියෝ දැමීම කියවනන් අපහසු තාවයට පත් කරන බව මට උපදෙස් දීඇත. නමුත් ඇතැම් කතා මේ කතාව මෙන්ම දික් වෙයි. නමුත් වචන 500කට වඩා දිග ලිපි තුන හතරක් පමණක් ලියා ඇත්තේ එය කොටස් වශයෙන් කඩා දැමීමට මගේ ඇති අකමැත්ත නිසයි. මාසයකට එක බැගින් ලිපි ලිවිය යුතුයි, ලිපි දෙකක් අතරපරතරය සමානව තබා ගත යුතුයි, ලෙස මා අසා තිබුණත් මට කල නොහැකි වැඩේ එයයි. සෑහෙන්න පයින් ඇවිදින මා ඇවිදිනවිටත්, කොච්චියක් එන තුරු බලාසිටින විටත්, කොච්චියේ හෝ බස් එකේ යන අතරතුරත් ගසනා මනෝ පාරවල් නිසා මගේ නිර්මාණ බිහිවේ. ඇතැම් මාස පාළුවට ගියත් අද ලිපියක් ලියා එන දවසේත් ලිපියක් ලිවීමට මට සිතුණොත් එය ලියමි. එකක් කලින් එකට වඩාවෙනස් කිරීමට මා සැම විටම උස්සහ කරමි. ඉදිරියට එසේ නොවනු ඇත. ලිපියක් ලිවීමට පටන් ගෙන එය තමත් ලස්සන කිරීමට එදාම ඉවර නොකිරීම මා කරන ලොකුම මෝඩ කමයි. අනිත් දවසේ එය ඉදිරියට ගෙන යාමට කිසිම කැමැත්තක් නොමැති නිසා වටිනා ලිපි රාශියක් ඔහේ සුරැකිව ඇත.

ලිපිය තවත් දිගු වන බැවින් නවතිමි. මෙතෙක් ආ ගමනේ උදව් කල සැමට මාගේ ස්තුතිය පිරි නමමින් සම්ප්‍රදායික ලෙසින්මෙයි අවසන් කරමි. ඔබ සැමට ජය!

ප. ලි – මොනා හරි කියාගන්න බැරි වුනානම් සමාවියන්. දැනට මතක ඔච්චරයි.

Previous Older Entries

%d bloggers like this: