කෙළ වුන් මටමමය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
ගෙදර කටු මැටිය, බිමට ගොම මැටිය, වහලය පොල් අතුය.
හුණු ටිකක් ගාන්නත් රජයෙන් ඉඩක් නැත.
දැන්නම් එහෙම නැත.
අත්තිවාරම කළුගල්ය.
බිත්ති ගඩොල්ය.
බිමට කොන්ක්‍රීට් දමා ටයිල් කල යුතුය.
වහලයට විතරක් පතම පත වියදම්ය.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
ගමන් ගියේ පයින්ය, බිමන් ගියේ ලොකු උන්ය.
කරත්තෙන් බඩු ඇද්දා, අනිත් උන් පයින් ඇද්දා.
දැන්නම් එහෙම නැත.
එකිනෙකා පරයන්න, රථ ගන්න පොර කන්න.
අපේ සල්ලි කුට්ටි පිටින්, පිටරටට පටවන්න.
රක්ෂණද වාරිකද ඒ මදිවට දඩ කන්න.
ඒක අරගෙනත් පාරෙ, තැක් ගැහි ගැහි ඉන්න.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
තාත්තාගේ රස්සාව නොකොළොත් ඌ නොට්ටීය.
අමුතුවෙන් ඉගෙන ගන්නට, ඔළුවට බරක් නැත.
දැන්නම් එහෙම නැත.
තාත්තාට වඩා තොට යා හැකිය ඉහළටම.
මොන්ටිසෝරි නොගියොත් පොඩි එකා කොන් වෙති.
එකේ සිටි දහතුනට උන් යතිය පෙළ ගැහි.
එතනින් ඉවර නැත. උපාධිය ගත යුතුය.
පියාගේ රස්සාව නොවන නව රස්සාව
ඉගෙන ගන්නට වෙනවානේ, අනේ දැන් මුල සිටම.
පශ්චාත් උපාධියක් ගත්තේ නැත්නම් තොට
හැමදාම එකතැනම වෙනවානේ කඹුරන්ට.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
එහෙන් මෙහෙට යයි. මෙහෙන් එහෙට යයි.
දෙපැත්තෙම තීන්දුනම් එහෙන් මෙහෙට එයි.
පරම්පරාවේ ඇඳුනුයි රත්තරන් වලින් ආභරණයි.
පෝරුවක් ගැහුවෙත් එහෙමත් එකෙක් මයි.
එන අයට කන්නට, කාලා රා ටිකක් බොන්නට.
ගමේ උන්ම එයි උදව් දෙන්නට.
දැන්නම් එහෙම නැත.
පෙර ශූට් එකේ සිට පසුව යන පැනිහඳට,
වියදම් එමට වෙයි බෑ උහුල ගන්නටම.
ගෙදර ඉඩ මදියි දෙතුන් සීය දෙනෙකුට.
පිඟානක් දෙතුන් දාහක්ය පිට තැනක පොඩි තැනක.
ගැහැනියගේ හොදම දින,
මාර්කටින් කතාවට අහු වෙලා ඔක්කොම.
අලුතින්ම ඇඳුනුත් රන් රිදී අභරණත්
හැඩ වැඩ වුණාමත් වියදම් තමා එමටත්.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

දැන් උනත් නරක නැත.
මළ ගෙයක් ගන්නේ, ඌ හිටපු ගෙදරනේ.
ගමේ උන් විත් දවස් හත අදීන්නේ.
පෙට්ටියක් ගන්නට, සොහොනට ගෙවන්නට
එන උන්ට කන්නට, හත් දවසෙ දානෙ දෙන්නට
කොහොම හරි ගැටයක්, දැනුත් පුළුවන් ගහල ගන්නට.
ඉස්සරහට එහෙම නැත.
මගේ මරණයට කරන්නට
යන මගේ දරුවන්ට,
මං හදපු ගෙදරත්, උන්ට පොෂ් මදි වෙතී.
මාව උස්සන් හන්දියට උන් යතිය පෙල සැදී.
හන්දියේ හොදම තැනේ
හොදම පෙට්ටියෙ මගේ
සිරුර තැන්පත් කරපිනේ.
වියදම් කරපන් තොපේ සේසතම ගෙන අතේ.
මට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ තොපිටමය.

ප.ලි – අළුත් අලුත් දේ කරන ජාතිය ලොව නොනගී. තව කරපිය තව කරපිය.

මා දුටු කඨින පෙරහර

දීපංකර බුදුන් කල
රිද්දි බිසව් හත් දෙනෙකි.
උස්සන්ගොඩද? කූරගලද? කෙසේ හෝ
ඔවුන් කපු වැව්වෝය, නෙළුවේාය,
කපු කැටුවෝය, විව්වෝය.
මුල්ම කඨින සිවුර මැසුවෝය, පිදුවෝය.
කල්ප ගාණක් ගත වුණි.
මහා භද්‍ර කල්පය වුණි.
ගෝතම බුදුන් පිරිනිවණින්
අවුරුදු දෙදෙහස් පන්සීයයක් ඉක්මුණි.
අදත් සිරිත පවතී.
කපු වවන්නේ තියා දකින්නවත් නැත.
කඩෙන් ගන්නා සිවුරක් ගෙදරක තබාගෙන,
දළදා පෙරහරක් ලෙසටම හිතාගෙන,
එකෙක් පරයා තව එකෙකුට නොදෙවෙනිව,
ඇත් අස් රිය පාබල පෙරට ගෙන,
යකඩ කටින් පිරිතක් දමාගෙන,
ඇහැරවන් ඉන්න මිනිසුන් නිවාඩුවේ නිදාගෙන,
අන්තිම හරියෙ පන්සලට කඩාගෙන බිදගෙන,
ගොස් පුදයි කඨින සිවුරක් පන්සලට.
නිධාන කතාවක් නොදත් මිනිසුන්
ඇහුවොත් කියාවි..
මේ අපේ සංස්කෘතිය බොලව්.

ප.ලි – අපි නොදන්න සංස්කෘතිය. අවුරුදු 5කට කලින් මල් පෙරහරක් පමණක් ගිය, දැන් චතුරංගනී සේනාවම එක් කරගෙන දුක්විදින.

සඳක් ලදිමි

ඇය සඳට උපමා කලෙමි.
මගේ සඳ ගැන වර්ණනා කලෙමි, කවි ලිව්වෙමි
සදේ ලප සැගවුවෙමි, එළිය පමණක් දුටුවෙමි.
පුරා හදක් පැතූ මට ලැබුනේ අමාවකක් පමනි.
මා හිත හදා ගත්තෙමි. දුක් වුනෙමි.

හිරු, සදු කැරකෙමින් දින ගෙවුනි.
තාරුකා ගැලපී දිනක් ලැබුනි.
මගේ ලෝකෙටත් සඳක් උදාවිය.
අලුත් සඳක් මා අසල විය.

ඔයා හරි හුරතල්… කැමතිද මගෙ හාවා වෙන්න…

කලින් උපමා කල සඳ මගේ නෙත් අසල විය.
උපමාව රූපයකයක් වී ඇත.

මන් හිතුවට වඩා සඳ ලස්සනයි… මාත් කැමතියි…

මම පුදුම වෙමි. සිහිනයක් යැයි කොනිත්තා ගත්තෙමි.
තාමත් ඇය මා අසලයි. මා පුදුම වෙමි.

ඇත්තටම! මට හරි පුදුමයි. හීනයක් වගේ..

මගේ සිතුවිලි ඇගේ වචන විය.

ප.ලි – පුරා හද ඇති රැයක් ලෙස දැනෙයි ජීවිතේ…

තොටියෙක්මි

පීනාගෙන යන්න ගඟට ඇයව,
මා පාරුවට නග්ගා ගත්තෙමි.
ඇයට ගගේ වගතුග කියා දුනිමි.
ජලයෙන් පෙණ පිඩු එන ලස්සන,
ගල්වල වැදී ජලයෙන් එන සිලි සිලි සද්දය,
හිටිගමන් උඩ පනින මාළු ගැන,
මැණ්ගිරි ඩිඟිකෝ කවි මෙන්ම
ජලයේ ගැඹුරු තැන් ගැනද ඇයට කියා දුනිමි.
ජලයේ සිටින නපුරු සතුන් ගැන කියා දුනිමි.
උන්ගෙන් බේරෙන්න කියා දුනිමි.
උන්ගෙන් බේරෙන ආකාරය දැන් මමත් නොදනිමි.
ඇයත් මමත් තාමත් ගගේ යමු.
පාරුවේ බොහෝ අය සමග දැන් හිතවත්ය.
මා ඇයව පාරුවට ගන්න අත දුන් කෙනා පමණි.
පාරුවේ තොටියා මමයැයි ඇය සිතනවාද මම නොදනිමි.

මම ඇයට පෙම් නොකළේමි.
ඇය මට පෙම් කල බව මා සිතා සිටියෙමි.
මම එය සිත සිතා කල් ගත කළෙමි.
මුකුත් නොකළෙමි.
ඇය මට පෙම් කර නැත.
හිතට දුකක් නැතිමුත් එය සිත සිතා කල් ගත කරමි.
මුකුත් නොකරමි.
නොදැනුවත්වම මම ඇයට පෙම් කර ඇත.

.ලිගඟත් කවදා හරි මුහුදට වැටෙනවා ඇත. එතකම් යමි.

තවත් පිටුවක්…

කොහෙම පටන් ගන්නද අවසානයක් මෙහෙම ලියන්න.
කොහොඹ ගහ යට අපේ කන්තෝරුවෙ කරපු දේවල් දෙයියනේ.
මුල මතක නැති වන තරමට අග හරිය මාර ජොලි.
උඹෙන් ඉගෙන ගත් දේ බෙහෙමයි.
අපි මැච් ගැහුවා, පිරිත් ඇහුවා, ට්‍රිප් ගියා කොච්චර සතුටුද?
ඒවායෙ වුන අවාසනාවන්ත සිද්ධි වලදීද්
අපෙ පිටිපස්සෙන් හෙවනැල්ල වගේ හිටිය වුන් දාල එන්ට වුනා.
මේකෙ ලිපි බලලාත් තෝ පල යන්න කියන්නෙ නැතිව
දිගටම ලියපන් කිව්ව ඒ මනු+ස්+සයාවත් තනිකරලා ආවා වගේ හිතෙනවා.
නෙත්ලෝල, කන්ලෝල, මනලෝල හැම ලෝලයකම අය
දාල එන එක ඉතින් ප්‍රිය විප්පයෝගම තමා.
ආයෙ ඉතින් නාවල පාරෙ කරක් ගහන්ට,
කොට්ටං ගහ යට බයිලා ගහන්ට,
තිත්ත මල් පේර කන්ට, කොට්ටම්බයක් තලන් කන්ට
ඔරුවෙ තණකොල අරං යන වුන් බලන්ට…
මෙලෝ දෙයක් නෑනෙ.
එනකොටත් ආයෙත් හැරිලා බැලුවෙ
තවත් පාළුවට යන අපේ මුල්ල දිහා
මම නම් ඉතින් එලියට බැහැලා ආවා.
වරදක් වුනානම් සමා වෙයන්.
උඹලාට ජය!

ප.ලි – දුකයි තමා. දුක්වෙන්න නම් හේතුද නැත්තෙ.

අවසන් ලියුම

______________,
______________,
___________ පාර,
______________.
20__/__/__.

_______මෙනවිය,
_____________,
__________ පාර,
_____________.

හිතවත් මෙනවිය,

ඔබට කලින් දැනුම් දී තිබූ පරිදි 20__/__/__ දින සිට ඔබ කෙරෙහි මා හට පිළිබද සිතක් පහළ වී තිබුණි. ඒදා සිට මාස __ක් ඔබගේ හැසිරීම හා ගතිගුණ පරීක්ෂා කල අතර ඒ සියල්ලෙන් ඔබ විශිෂ්ට ලෙස සමත් වූ බව නැවත දැනුන් දෙන්නේ හද පිරි සතුටිනි.

ඔබ හට මා විසින් ලිඛිත පරීක්ෂණයකට අයදුම්පතක් එවූ අතර එයට ඔබ එකඟ වූ තැන් පටන් ඔබ හා මා අතර පැවැත්වූ සියලුම ලිඛිත හා වාචික පරීක්ෂණ වලින් ඔබේ සුදුසුකම් මනාව දක්වන ලදී. ඒ අනුව 20__/__/__ දින මා ඔබට අවසන් වාචික පරීක්ෂණයකට කැදවුවද එය කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කල බැවින් එය දින නියමයක් නැතුව කල් දැමුවෙමි. එයින් දින __කට පසුව එය නැවත පැවැත්වීමට යෝජනා කළත් එවැනි පරීක්ෂණ සදහා අකමැති බව ඔබ මට ලිඛිතව දැනුම් දුන් බැවින් එම පුරප්පාඩුව සදහා කෙරෙන බදාවා ගැනීම් නතර කරන ලදී. නමුත් 20__/__/__ දින හදිසියේ කැදවූ පරීක්ෂණයට ඔබ සහභාගී වු අතර එයින් ඔබ ප්‍රකාශ කර සිටියේ මෙම පුරප්පාඩුවට තමා අර්ථ විරහිත බවත් ඒ සදහා තමාට කල හැක්කක් නොමැති බවත්ය. ඒ කෙසේ වෙතත් නැවත දෙතුන් වරක් ඔබ මෙයට අකමැත්ත ප්‍රකාශ කිරීමත් ඔබ හා තිබූ සියලූම සංනිවේදන කටයුතු ඔබ විසින් වළක්වා තබූ බවත් සදහන් කරන්නේ හද බැදි දුකෙනි.

මෙසේ දිගින් දිගටම ඔබ හා කටයුතු කිරීමට අප ආයතනය අකමැති බැවින් මේ සදහා යොදා ගත් සියලූම මානව හා භෞතික සම්පත් නැවත කැදවනු ලැබේ. මේ ලිපිය ලැබී දින __ක් ඇතුළත ඔබ විසින් යහපත් ප්‍රතිචාරක් දක්වන මෙන් කාරුණිකව ඉල්ලා සිටිමි. එසේ නොවුවහොත් මෙය සිදුකීරීමට නියමිත අතර එයට බාධා පැමිණවීම හෝ බාධා පැමිණවීමට අනුබල දීම හෝ සිදුකළහොත් අප ආයතනයේ ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව නීතිප්‍රකාරව නඩු පවරා අච්චු කරනු ලැබේ.

බෙහෙම ස්තුතියි!

මෙයට,
තාමත් සේවයේ නියතු,

__________________
මානව සම්පත් කළමනාකරු,
මගේ හිත.

ප.ලි – මෙය 20__/__/__ දින වෙනත් අයවලුන් කිහිප දෙනෙකු විසින් යෝජනා කරනු ලැබූවක් වන අතර මා විසින් 2012/10/29 දින ලියා ප්‍රසිද්ධ කරන ලදී.

අපේ පැත්තෙ කෙනෙක්

කොට්ටාවෙ ජාලිස් වෙද මහත්තයා ගැන දැන ගත්තාම තමා මට හිතුණෙ අපේ පැත්තෙ හිටපු වීර චරිත මොනාද කියලා හොයලා බලන්න. 1848 නිදහස් අරගලයෙදි සේනාධිපති ලෙසට කටයුතු කරපු පුරන් අප්පු මී මුත්තා මොරටුව පැත්තෙ. එයිටත් කලින්, අවුරුදු 12 ඉදන් 120 වෙනකන් සටන් කරපු, පරංගින්ටයි උන්ට කඩේ ගියපු අයටයි පුදුම හිස රදයක් වෙලා හිටපු ටිකිරි කුමාරයා නැත්නම් රාජසිංහ රජුරුවො හිටියෙ සීතාවක. ඒ කියන්නෙත් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කෙම තමා. වෙසමුණි රජුරුවො වගේම හොරණට නම දුන්න හිරන් කසුබ් වගේ අය ගැන කතා නොකරම ඉමුකො.

එච්චර ලොකු ඉතිහාසයක් නැතත් මහරගම වැදගත් චරිතයක් නැද්ද කියලා මන් කල්පනා කළා. වීරකමයි වැදගත් කමයි පැත්තකට තියලා අඩුගානෙ විශේෂ කෙනෙක්. ඉස්කෝලෙදි කාගෙත් හිතවතා වෙච්ච රංජි අයියා ගැන ලගදි දැක්කම මට කෙනෙක්ව මතක් වුණා. රංජි අයියා නෙමේ. අපේ ඉස්කෝලෙ මුල්ම විදුහල්පති වුණ සොයිසා සර්ව.

පුද්ගලයෙක් විදිහට මනුස්ස පාට තිබ්බ නිසා හොද මනුස්සයෙක් වෙන්න ඇති. අපි පොඩි කාලෙමනෙ සර් විශ්‍රාම ගියෙ. එතුමා කරපු කතා දෙකක මට මතක හිටපු පොඩි කොටස් දෙකක් නිසා මට ඔහු විශේෂ චරිතයක් වුණා.

2001 හරි 2002 හරි තිබුණ ගුරු උපහාර උළෙලකදි උන්දැට විශේෂ කතාවක් ලැබුණා. ඒකෙත් තමන් ඉස්කෝලෙ මේ තත්වයට ගේන්න ගත්තු උස්සහය කිව්වාම මට ඇත්තටම ඔහු ගැන ආඩම්බර හිතුණා. එදා මිශ්‍ර පාසලක් වුණ අද මහරගම විද්‍යාකර බාලිකා විද්‍යාලයේ කොටසක් ලෙස තමා අපෙ ඉස්කොලෙ පටන් අරන් තියෙන්නෙ. ළමයි එකසිය ගානකින් මට මතක විදිහට.

ඉස්කෝලෙ පිටීම පස්සෙ පිට්ටනියෙ තියෙනවා ළිං දෙකක්. ඕකෙ බිත්ති දෙකට චූ කරපු නැති කොල්ලෙක් මහරගම ජනාධිපතියෙ ඉන්නෙ නැතුව ඇති. එදා ඉස්කෝලෙ ළමයින්ට බොන්න වතුර ඇන්න ඇවිත් තියෙන්නෙ ඔය ළිං දෙකෙන්ලු. හෙට දවසෙ ළමයින්ට බොන්න උඩහ වතුර ටැංකියට (මට මතක විදිහට අදටත් පිට්ටනියෙ තියෙන ලොකු ටැංකියට) වතුර ඇදලා තියෙන්නෙ විදුහල්පතිතුමාම තමා. ළිං දෙකේ ඉදන් වතුර ටැංකිට දුර මීටර් දෙසියක් විතර ඇති. ඒ මදිවට උඩහටම අදින්න ඕනි. ළමයි එකසිය ගාණකට වතුර ඇද්ද කිව්වාම ප්‍රින්සිපල් කෙනෙක්.

අද බන්ධනාගාරය වගේ වට කරලා ගහලා තියෙන තාප්පය හරි පොඩියි ඒ කාලෙ. ලංකාවට මුල්ම ඔලිම්පික් පදක්කම දිනපු ඩන්කන් වයිට් ලැගලා හිටපු ගෙය තිබ්බෙ අපෙ පිට්ටනිය ගාව. ඒක තමා පස්සෙ කාලෙක විදුහල්පති නිල නිවාසය වගේම ඉස්කෝලෙ කාර්්‍යාලය වුණේ. ඔය ගේ ගාවම දැන් පිට්ටනිය මැද තියෙන කොහොඹ ගස කිට්ටුවම තිබු බෝ ගහක්. ඒ බෝ ගහ හැදිලා තිබුණෙ තල් ගහක් වට කරගෙන. කවුරුත් කිව්වෙ බෝතල් ගහ කියලා. අපේ රුස්වීම ගත්තෙ පිට්ටනියෙ ඔය ගහ ගාව.

දවසක් ඒ රුස්වීමට ආපු විදුහල්පතිතුමා කියපු කවියක පද තුනක් මට සෑහෙන කාලයක් මතක තිබ්බා. ලගදි තමා ඒකෙ සම්පුර්ණ පද ටික හොයා ගත්තෙ. කුංකුණාවෙ හාමුදුරුවො පන්සලේ බිත්තියකට ඇදෙන කූඹි රංචුවක් දැකලා තමා මේ කවිය කිව්වා කිව්වෙ.

අනේ කුහුඹුවනේ
තොපටත් රජෙක් ඇත්තෙ
අපිට ඇයි නැත්තේ
අපේ කරුමෙද මෙහෙම වෙන්නෙ

රජෙක් ලැබුණෝතින්
කැවුම් කිරිබත් කන්නම්
පෙරහැර කරන්නම්
සාදු කාරෙන් ගිගුම් දෙන්නම්

ප.ලි – අද විදුහල්පති කෙනෙක් මේ කවිය කිව්වොත්…

පනස්වැන්න

මකුණුවැන්න කොළයක් දිග හරින්නාක් සේ මේ ඔබ වෙත දිග හරින්නේ මේ අඩවියේ පනස් වෙනි ලිපියයි. එන මසට අවුරුදු 2ක් සපිරෙන මෙයට ලැබුන ප්‍රතිචාර ගනන 150කට අදික වන අතර 7500කට අධික ගනනක් මෙය බලා ඇති බව දැනුන් දෙන්නේ සතුටිනි. බැලූ, ප්‍රතිචාර ලබා දුන් සියල්ලට තුති!

දැනට අවුරුදු දෙකකට පෙර කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලීය පරිගණක අධ්‍යනායතනයේ Dimin Lab එකේ ප්‍රස්ද්ධ බොලොග් කරුවන්තිදෙනෙක් සමග වැඩ කිරීමට අවස්ථාව ලැබුණි. අවසන් වසර පුහුණු කිරීම් සදහා අපි එහි වැඩ සිටියත් ඔවුන්ට තිබූ සියලු රාජකාරී මගහැර හත්මාළුවක් සෑදීමට පටන් ගති. මටත් තිබුණ රාජකාරියත් කිරීමට අගක් මුලක් හිතා ගන්න බැරිව සිටි කාලයකි. සිණ්ඩියක් සෑදීමට සහයෝගය දීමට තරම් මට තාක්ෂණික දැනුමක් නොමැති වූ හෙයින් මටම කියා බොලොග් එකක් හැදීමට සිතුවෙමි. මෙයිට කලින් සින්දු ලිවීම සදහා බොලොග් එකක් සෑදුවත් අනිත් කිසිවක් එහි ලිවීමට නොහැකි වූ බැවින් එය හැර අලුත් බොලොග් එකක් ලෙස මෙය පටන්ගතිමි. බොලොග් එකක් සෑදීමට යා යුතු ලින්ක් එකේ සිට සියල්ලට උපදෙස් සැපයුවේ ඔවුන් තිදෙනා විසිනි. ඔවුන් තිදෙනාටම මගේ විශේෂ ස්තුතිය පිරිනමමි.

එක් දිනක ලැබ් එකේ එක්කෙනෙක්ගෙන් පටන් ගෙන සියල්ලටම ප්‍රචාරය කල ඒයට, ලැබුණ මා කැමතිම කමෙන්ට් එක “නම් නම් මරු” යන්නයි. සිංහල භාෂාව ගැන එතරම් හොද දැනීමක් නැති මම සරල සිංහලෙන් මෙම බොලොග් එක ලියාගෙන යමි. නමුත් මම මේ බොලොග් එකේ ලියන ලිපි කවුරුන් උදෙසා, කුමක් අරඹයා, කුමන අවස්ථාවක් ගැන කියනවාද කියා සීයයටසියක්ම දන්නේ මා පමණි. ඔබ මා ගැන දන්නා තරමින් මේ ලිපි තේරුන් ගත හැක. ඇතැම් ලිපි නම් තේරෙන්නේ මට පමණි. මා ඇසුරු කල අයගෙන් එක්කෙනෙකුගේ නමක් පමණක් එක ලිපියක සදහන් කර ඇත. මා වඩාත් ප්‍රස්ද්ධ වූයේ ‘මෘදුකවි’ ලිවීමෙන් කියායැයි මා දනිමි. මෘදු කවි 2 ලෙස වෙනත් බොලොග්කරුවෙකු කවි ටිකක් ලිවීමත් ඒ දෙකේම එකතුව සැමතැනම ව්‍යාප්ත වීමත් නිසා මාගේ ස්වර්ණමය යුගයක් ගෙවී ගියේය. තමාගේම කවි වෙනත් අයගෙන් තමාටම තැපෑලේ ලැබෙන විට සතුටු නොවන ලියුම් කරුවා කවුද. ඒ සියල්ලටම දායක වූ සැමට තුති. එදා වූ සිද්ධියක් නිසා පරණ සිදුවීම් ගැන එදාම ආ සිතුවිල්ලක් නිසා ලිවූ ‘ආ පයින් ගිය දුරක්’ ලිවුවෙමි. එතරම් දුරට නොසිතුවත් ඔබ එය වැළදගත් බැවින් එය මගේ කැමතිම ලිපිය විය. නමුත් මගේ හොදම ලිපිය ලෙස මා දකින්නේ ‘පැමිණීම’ ය.

ඔබ සියල්ල සතුටින් තැබිමට මා කැමතිය. නමුත් සියලු ලිපි ඒ සදහා නොවේ. ඔබට වැදගත් නැති මට පමණක් වැදගත් ලිපි මා ප්‍රචාරය නොකරයි. කවුරු මොනා කිව්වත් මම නම් බලන්නන් ගාන වැඩි වෙනවාට කැමතිය. මොන ජාතියක හෝ කමෙන්ට් එකක් වැටෙනවාට කැමතිය. ලිපියක් ලියා එය Facebook, Google +, Twitter යන්නේ ඔබා, සයිට් ස්ටැට් වෙත ගොස් එය රීෆ්‍රෙෂ් කරමින් බොලොග් එක බලන්නන් වැඩි වෙන හැටි මා බලන් ඉන්නේ පුදුම ආසාවකින්ය. (කලින් වැඩිමනක් ප්‍රචාරය වුණේ Google Buzz එකේය.) නමුත් මම කවදාවත් මෙය බලන්න, මෙය ෂෙයාර් කරන්න, මේකට කමෙන්ට් එකක් දාන්න ලෙස ඉල්ලා පච වී නැත. ඉදිරියටත් නැත. මම ලියාපදිංචි වුණේ එකම සින්ඩිකේටරයක පමණි. මාත් එක්ක වැඩ කරපු එවුන්ගේ නිර්මාණයක් වූ නිසා එහි ලියාපදිංචි වුණු අතර එයින් මගේ අඩවියට ආ සියල්ලන් වෙනුවෙන් එහි නිර්මාණකරුවන්ට ස්තූතිය පිරිනමමි. වෙනත් සිණ්ඩියන්ද මාව ලියාපදිංචි කර ඇති අතර ඔවුන්ටද මාගේ ස්තූතිය පිරි නමමි. එමෙන්ම මගේ බොලොග් එක ෆලෝ කර තමන්ගේ අඩවියේ ප්‍රචාරණය කරන කට්ටියටද මා ස්තුතිය පුදමි. “ඔයාගෙ බොලොග් එක නම් මරු” ලෙසින් හුගක් දෙනා මෙය වර්ණනා කරන විට මා ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරෙන්නේ එයට ස්තුතියි කියනවාට වඩා කීමට යමක් නොතේරෙන හෙයිනි. මා කවදාවත් කමෙන්ට් එකක් මකා නැත. ඉදිරියට නම් එසේ නොවනු ඇත.

ලිපියක් ඕනාට වඩා දික් නොකරන ලෙසත්, පින්තූර හා වීඩියෝ දැමීම කියවනන් අපහසු තාවයට පත් කරන බව මට උපදෙස් දීඇත. නමුත් ඇතැම් කතා මේ කතාව මෙන්ම දික් වෙයි. නමුත් වචන 500කට වඩා දිග ලිපි තුන හතරක් පමණක් ලියා ඇත්තේ එය කොටස් වශයෙන් කඩා දැමීමට මගේ ඇති අකමැත්ත නිසයි. මාසයකට එක බැගින් ලිපි ලිවිය යුතුයි, ලිපි දෙකක් අතරපරතරය සමානව තබා ගත යුතුයි, ලෙස මා අසා තිබුණත් මට කල නොහැකි වැඩේ එයයි. සෑහෙන්න පයින් ඇවිදින මා ඇවිදිනවිටත්, කොච්චියක් එන තුරු බලාසිටින විටත්, කොච්චියේ හෝ බස් එකේ යන අතරතුරත් ගසනා මනෝ පාරවල් නිසා මගේ නිර්මාණ බිහිවේ. ඇතැම් මාස පාළුවට ගියත් අද ලිපියක් ලියා එන දවසේත් ලිපියක් ලිවීමට මට සිතුණොත් එය ලියමි. එකක් කලින් එකට වඩාවෙනස් කිරීමට මා සැම විටම උස්සහ කරමි. ඉදිරියට එසේ නොවනු ඇත. ලිපියක් ලිවීමට පටන් ගෙන එය තමත් ලස්සන කිරීමට එදාම ඉවර නොකිරීම මා කරන ලොකුම මෝඩ කමයි. අනිත් දවසේ එය ඉදිරියට ගෙන යාමට කිසිම කැමැත්තක් නොමැති නිසා වටිනා ලිපි රාශියක් ඔහේ සුරැකිව ඇත.

ලිපිය තවත් දිගු වන බැවින් නවතිමි. මෙතෙක් ආ ගමනේ උදව් කල සැමට මාගේ ස්තුතිය පිරි නමමින් සම්ප්‍රදායික ලෙසින්මෙයි අවසන් කරමි. ඔබ සැමට ජය!

ප. ලි – මොනා හරි කියාගන්න බැරි වුනානම් සමාවියන්. දැනට මතක ඔච්චරයි.

මාඋස්සා

ලගකදී සිට මා ගිය සියලු චාරිකා එක පිට එක අසතුටුදායක වුනේ මන්දැයි මා නොදනී. එය පටන් ගත්තේ සප්ත කන්‍යා නැගීම කෙල වීමෙන් පසුව යැයි මට සිතේ. ගැමියන්ගේ පොර ටෝක්, කන්දේ බෑවුම ඉතා වැඩි වීම, දිඹුල් ගාලක් මැද්දෙන් යාමට සිදු විම නිසා ඒ ගමන ප්‍රසන්න එකක් වුනේ නැත. පොර මෙන් එකෙක්ට සෙරප්පු 2කත් දන් දී මීටර් 200ක් 300ක් පළල දුඹුල් ගස් යායක් පහු කල මට කටු ඇනී ජීවිතයම අපායක් විය. ඒ මදිවට ගමේ පාලමක් ගාව කඳවුරු කර ගැමියන්ට බයිස්කෝප් පෙන්නීම නිසා ඒ පැත්තේ දැන් පස් පෑගීමට ලැජ්ජය. බෑන සමනල යාමට ගොස් වුනු අකරතැබ්බය මන් කලින් කිව් නිසා නැවත කියන්න නොයමි. ඒ බාර ඔප්පු කරන්ට වාරයේ සිරීපාදය නැග්ගත් එදා අවු 20කට පසු නුවර එළියේ අවම උශ්නත්වය වාර්තා කලේය. නකල්ස් නැගීම සාර්ථක වුවත් අධික වැස්ස, වතුර නැතිව දුක් විදීම, අම්බානෙකට කූඩැල්ලන් කෑම, පාර වැරදී දුර ගමකට ගොස් විකාර වීම නිසා එයත් මට දුකක් පමනි.

හරි. මාතෘකාව ගස් ගැනය. මට එපා වුන මුල්ම ගස තේක්කය. ලන්සින් විසින් ගෙනාවයි සැලකෙන (මතක විදිහට) කොහොමත් ලංකාවට ගැලපෙන්නක් නොවේ. සමගාම් විසින් ධන උල්පත් ලෙස පෙන්වා දුන්නත් ලංකාව මුඩු බිම් කිරීමට තේක්ක සපයන දායකත්වය සැලකිය යුතු තරම් විශාලය. ඊලගට එපා කරන්නේ පයිනස් හා සර්පන්ටයින්ය. කඳුකරට ලස්සන චිත්‍රයක් ලබා දුන්නද මුලු කඳුකරයම නිසරු කරමින් ඒවා ආක්‍රමනය කරයි. සුද්දොන්ගේ තේ ගස් පවා මට මවන්නේ ලස්සන චිත්‍රයක් නොවේ. නමුනුකුල තේ වතු නිසා වින්ද දුක් තාමත් මතකය. දැරණියගල ඇලි හත බැස එන ගමන් පරිසර ඇමති වුනොත් මුලු කඳුකරයේම පයිනස් ගස්, සර්පන්ටයින් ගස්, තේ ගස් ගලවා කොස්, ජම්බු පැල කර ඒවායේ පලදාව අපිව මහ වැස්සේ දැරණියගලට ගෙනත් දාපු ලොරියට දෙන බවට කිය කියා ආපු බව මතකය.

නමුත් ඒවා සීතල හතුරන්ය. ඒවායින් අපිට කරදරයක් වෙන බව දැනගන්නකොට වෙන්න තියන දේවල් වෙලා අහවරය. අපිට දැනෙන්න කෙල කරන්නේ ලංකාවේ ගස්මය. දිඹුල් පඳුරු නිසා වින්ද වදය මන් පැවසුවෙමි. නුවරඑළිය පීඩෘ කඳවුරට යද්දි අදුනගත්තේ මේ ගස වල් ස්ටෝබෙරි ලෙසය. මල්බෙරි තරම් රසවත් ගෙඩි එන ගසක් වන මෙය වල් ස්ටෝබෙරි ලෙස හැදින්වේ. වල් යන වචනය යෙදෙන්ටත් හොද හොද කතා ඇත. හරි හරි. ඒකත් මාතෘව නොවේ. මාතෘකාව මාඋස්සය.

පටන් ගන්නේ අවසාන චාරිකාව වූ නකල්ස්ය. උදේ පාන්දරින් කොළඹින් පිටත් වී හුන්නස්ගිරියට කොහොම හරි ගියා කියමුකො. එතන සිට මීමුරේ පැත්තට යන්න බස් හෝ වෑන් කට්ටක් සෙට් නොවිනි. වෙන එව්න්ගේ පස්සෙන් ගිය මන් යන පැත්තක් වත් නොදැන සිටියෙමි. අවසානයේ රු600කට 5 දෙනක් බඩු බෑග් සමග ත්‍රීවල් එකකින් අරන් යන්න ඉදිරිපත් වුනි. මට මතක විදිහට අපි යන්නේ ලූල්වත්ත මන්සංදියටයි. එයට යන කැඩුනු තාර පාර වැටී ඇත්තේ දුම්බර රක්ෂිතය මැද්දෙනි. පාර දෙපැත්තේ සූරියකාන්ත, ගඳපාන, බිනර, බෝවිටියා වැනි මන් දන්නා මල් මෙන්ම මන් නොදන්නා වෛවාරන මල් ගනනවාක් පිපී තිබුනේ ලංකාවේ ලස්සන කියා පෑමටය. සැබවින්ම මා ගිය අනෙක් වනාන්තර සමග සසදන කල දුම්බර ලස්සනය.

ලූල්වත්තෙන් බැස්ස අපිට යා හැකි කෙටි මාර්ගයක් පෙන්නුවේය. තාර පාරේ යන එක දුර වැඩි නිසාත් කැලයට ගොස් ඉක්මනින් ඇදුම් මාරු කරගත හැකි නිසාත් අපි කිසි කතාවක් නැතුව කෙට් මාර්ගය දිගේ උඩට නැග්ගෙමු. ඇඳුම් මාරු කරගත් කල්හි වැසි වැටුනෝය. ටික වෙලාවකින් පාර වැරදි බට අපිට තේරුනේ පාර ඉදිරියත් නැති නිසාවෙනි. සුපුරුදු පරිදි සුදුසු දිගාංශටය පල්ලම් බැසීමට පටන් ගත්තෙමු.

බර බෑග් උස්සන් ආපු කට්ටිය පස්සෙන් ආ නිසා තැනක අපි මදක් නතර වී බලාසිටියෙමු. එක පාරටම කඩියෙක් හැපුවා මෙන් දැවිල්ලක් ඇති වුන අතර පිසදා බැලුවද මඩ නිසා කිසිම දෙයක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. අනිත් එවුන්ටත් මේ මාර්ගයේ සතුන් වර්ගයක් සිටී කියා වෙන පැත්තකින් එන්න කී අපි වහා පල්ලම් බැස්සෙමු. එන්න එන්නම වේදනවා වැඩි විය. කෙතරම් වැඩි වුනාද කිවහොත් අපි බැස්සේ මොලෝ සිහියක් ඇතුව නෙමේ. පදුරු ගාල් කඩාගෙන දිරච්ච අතු උඩින් පැන ඒවා තරහින් කඩා, වැටී වැටී ඉක්මනින් තාර පාරට ගියෙමු. පාර දිගේ ගලාඑන වතුරෙන් සේදුවත් වේදනවා කිසිත් අඩු නොවිය. එකෙක් කිව්වේ අපි ආවේ කහඹිලියා ගාලක් මැද්දෙන් කියාය. කහඹිලියා කහනවා කියා අසා තිබුනද මෙසේ වේදනා දෙනවා කියා අසා තිබුනේ නැත. යෝජනාව වූයේ පාරේ උඩට ගොස් වතුර පාරකින් නා ගැනීමය. බූව ඔඩු දිව්වොත් වැඩේ බරපතල වන බැවිනි.

පාලමක් යටන් යන ඇල පාරක් දැක මන් වහා බෑග් එක විසි කර කමිසය විසික් කර අත හේදුවේමි. දැවිල්ල ගතිය වැඩි වුනේ ඇසට කදුලු එක් කරමිනි. හෝදන්න හෝදන්න දැවිල්ලෙ වැඩි වීමක් මිස අඩු වීමක් නොවීය. ඊ ලග යෝජනාව වූයේ භූමිතෙල්ය. තෙල් බෝතලය පල්ලෙහාට ගෙන්න ගත් මන් තෙල් ටිකක් මූඩියට ගෙන අතට හලා ගත්තෙමි. එය අතේ ගා ගත් විට දැවිල්ල මදක් අඩු විය. පිහියකින් සීරීමට යෝජනා විය. උඩට ගිය මන් පිස්සෙක් මෙන් පිහියක් හොයා ගෙන තෙල් ගෑ අත පිහියෙන් සීරුවෙමි. අත කපා දැම්මානම් හොදයි කියා සිතෙන තරමට රිදුන් දුන්නා පමනි. සියල්ල උඩට පැමින නැවතත් ගමන පටන් ගත්තෙමු. යන්න කලින් පැනඩෝල් 2 බැගින් ගත්තේ කෝකටත් තෛලය ලෙසයි.

කෝබට්ස් ගැප් පැත්තට එන කොට මට සෑහෙන්න අමාරුය. අපේ එවුන් කදවුරු කරමු යැයි කීවේ හොදට හුලන් එක කපොල්ලකය. එතන හිටියොත් හීතලෙන් මැරෙයි. අවසානයේ අපි පහලට බැස්සේ ඈත පෙනෙන හිස් ගෙයක් වැනි තැන කවුරුත් නොහිටියොත් නිදා ගැනීමටය. නමුත් එය දෙමළ ගෙයක් විය. එහි කාන්තාවගෙන් මෙයට ප්‍රතිකාරයක් ඇසුව නමුත් ඇය කීෙව් එයට කල හැක්කක් නොමැති බවයි. හෙට මේ වෙලාව වෙන විට හොද වෙයි කිව්ව විට මට හිතින් කෑ ගැස්සුනි. තෙල් ටිකක් ගා සූරන්න කිවාය. ඇය ළමයා ගෙනා තෙල් බෝතලය දුන් නමුත් එහි තෙල් කදුලක් හෝ නොවීය. කමක් නෑ අපි මාගරින් ගාලා කපන්නම් කියා ඇයට පිටත් වුනි. කූඩාරම් ගැසිමට තැන් ලැබුනත් ඒවායේ නැවතීමට තරම් හැකියාවක් නොමැති බැවින් කතාවක් නැතිවම පල්ලම් බැස්සෙමු. වැහි පොදයක් නොගියාම නොවේ. අවසානයේ ප්‍රජා ශාලාවක් අපේ නවාතැන විය.

කූඩාරම ගැසීමට කට්ටියක් ගිය අතර අනිත් එවුන් වතුර ගෙන කැඳ හැදුවෝය. වතුර රත් වෙන ගමන් එකෙක් මගෙ අතේ මාගරින් ගා පිහියෙන් හීරුවේය. තවත් වේදනාවක් පමනක් විය. මාගරින් ගෑම නිසා අත මාගරින් සුවද ගැසීය. මන් කූඩාරම ගැසූ පසු මම නම් ඒකට ගොස් නිදා ගන්න බැලුවෙමි. පෙරලෙන පෙරලෙන විට වේදනාව වැඩි විය. බලෙන් නිදාගන්න හැදුවත් නින්ද ගියේ නැත. ටික වෙලාවකින් අනිත් එවුන් මාව නැගිටවා කැද එක දුන්නේ පැනඩෝල් සමගය. ඒක බොන්න පෙර එලියට බැස්සෙ සැනසෙන්නය. හීතල හුලගට ආවරනය වුන විගස නැවත ඉදිකටු අනෙනේනා ලෙස ඇදුම් කෑවේය. ඒ වැඩය ඉවර වුන විගස මන් කූඩාරමට පැමින තිබුන විස්කෝතු දෙක තුනක් සමග මෙලෝ රහක් නැති කැඳ එකක් බී පැනඩෝල් 2ක් බිව්වෙමි. කට්ටියම නිදා ගන්න උත්සහ කලෝය. නමුත් වේදනාව නිසා එයා වුයේ නැත.

එකෙක් යෝජනා කලේ ලුනු ඇතිල්ලීමයි. ලුනු වලට විස බස්නා ගුනයක් ඇති බැවින් කට්ටිය ලූණු පෙති කපා අතුල්ලන්න ගත්තෝය. එය ඇතිල්ලීම නිසා අත යටි පැත්තේ කොටසක වේදනාව අඩු විය. එය තේරුන විලස කවුරුත් හිත හදාගෙන ලූණු උරච්චි කරන්න විය. එයින් වුනේ ලූනු ඉස්ම නිසා දැවිල්ල වැඩි වීම හා කූඩාරම පුරා ලූණු ගද ගැසීම පමනි.නිදා ගන්න ගත් සියලු උත්සයහයන් අසාර්ථක විය. පසුව එක එකා කතන්දර කියන්න පටන් ගත්තෝය. නමුත් එය ඇහැරී ගියේය.

මේ වන විටත් ජාති දෙක තුනක් ගා තීබූ මගේ අත කුණු ගද ගසන බව මටම තේරුනි. බැරිම තැන මම කිව්වේ උණු වතුරෙන් ඇග තැවීමටය. එය ක්‍රියාත්මක වුනේ පාන්දර 4 පමනය. කෙසේ හෝ එය නිසා කට්ටියට හොදට පැය එකාහමාරක් පමන නිදා ගන්නට පුලුවන් වුනි. නැගිට්ට විලස කට්ටිය කතා වුනේ සියලුම ගමන් අත්හිටුවා ගෙදර බලා පලා යාමටයි. දෙදෙනෙක් ගොස් පාරේ ආ වෑන් රථයක් නතර කර අපේ දුක කියා තිබුනි. මෙය කහබිලියා නොව මාඋස්සා බව මුලින්ම කිව්වේ එහි රියදුරුය. කහබිලියා, බලු හුජ්ජ වැනි ගස් ගෑ වුන විට පැය 2ක් පමන කසන බවත් මාඋස්සා ගෑවුන විට දවස් 4ක් වේදනා දෙන බව ඒ උන්දෑ කිව්වේය. අපිට ඇඩුනි.

පැය භාගයක් ඇතුලත කූඩාරම් ගලවා අස්පස් කර අපි වෑන් රථයට ගොඩ විය. මග දිගට මේ ගස් ගැන ඇසුවත් කිසිම සතුටු දායක පිලිතුරක් ලැබුනෙ නැත. මා උස්සා යනු පාවට්ටා (ආඩතෝඩ) ගසට සමාන බූව ඇති ගසකි. මෙය දුම්බර පෙදෙසට පමනක් ආවේනික විශේෂයකි. මෙයට කිරීමට ඇත්තේ පොල්තෙල් ගා සීරීම පමනි. මෙයට ඇල් වතුර විසය. පොල්තෙල් ගා පහන් දැල්ලට ඇල්ලීම කල හැක. නැත්නම් පොල් ගා පූසාට කන්න දුන්විට පූසා විස උරාගත් පොල් ටික කයි. මේ දෙකම අපිට හරි යන්නේ නැති ගොඩ වෙදකම්ය. වෑන් එක තේ බොන්ට නතර කල පසු එහි මුදලාලි කිව්වේ දැනට දින 3කට පෙර තමාගේ කකුලේත් මාඋස්සා ගෑවුන බවත් එයට වෙදකමක් නැති බව වෙද මහත්තයාත් කිව් බවත්ය. නමුත් දේශගුණය වෙනස් වන විට මෙය එහා මෙහා විය හැකි බව රියදුරා පැවසීය.

කෙසේ හෝ නැවත හුන්නස්ගිරියට පැමිනි අපි පෙර දා දවල්ට කෑ කඩෙන්ම උදේට කෑවෙමු. කා අත සේදීමට ගිය එවුන්ගේ මූණු ගොරකා මෙන් විය. කඩේ කෙනෙක් පැවසූවේ නම කිව්වොත් දවස් දහයක් වැඩි වන බවය. ලගම රෝහලට යාම, කොළඹ සිටින දන්න කෙනෙක්ගෙන් බේතක් අසා ගැනීම, හොද වේදනා නාශකයක් ගැනීම වැනි යෝජනා ගනනාවක් විය. දෙදෙනෙකු ගොස් කොහේ හෝ තැනකින් පෙති වගයක් ගෙනා අතර අපි ඒවාත් බිව්වෙමු. අල්ල පනල්ලේ අපි මහනුවරට පැමින කොළඹට පැමිනියෙමු. කොතරම් රස්නය තිබ්බාත් දාඩිය මදක් හෝ දැම්මේ නැත.

එකෙක් කොළඹ මහා රෝහලෙන් බේත් ගන්න පිටත් විය. ගෙදර පැමිනි විගස මා පූංචිට විස්තරය කියා ඇගේ පොල්තෙල් ගා කපන වැඩේ පටන් ගත්තෙමි. පානක් පත්තු කර තෙල් රත්කර එය ගා පිහියෙන් සීරුවේය. මුලදී රිදෙන මුත් පසුව එය අඩු විය. කොහොමත් මොනා හෝ ගාන විට වේදනාව අඩු වේ. එය වේලෙන විට නැවත වේදනා දේ. පුංචිගෙ පුතාව වෙද මහතෙකුට පෙන්න බවත් මටත් ආවා නම් බේත් ගන්න පුලුවන් බව පුංචි පැවසීය. නමුත් පොල්තෙල් නාගෙන එහි යන්න බැරි බව මන් පැවසුවෙමි. එවිටත් මන් එක අතක පොල්තෙල් සත්කාරය දී තිබුනි. නම කීමට නුසුදුසු බැවින් මගෙන් එය කොල කෑල්ලක ලියා ගත් ඈ වෙද මහතාට පෙන්වා ඇත. ලෙඩා බැලිය යුතු බව මට දුරකථනයෙන් කිව් බැවින් පොල්තෙල් ඇගපුරාම ගාගෙන කමිසයක් ඇද වෙද ගෙදරට පිටත් විය.

වෙද මහතා විස්තර අසා මෙයට ප්‍රතිකාරයක් තමන් නොදන්නා බවත් සිද්ධාන්තානුකූලව දහඩිය මගින් විස පිට කර ඇග තෙල් වැනි දෙයකින් තෙතමනයෙන් තියෙන මෙන් උපදෙස් දුනි. මාව හුමාලය මගින් සම්බාගහනය කර දහඩිය පිට කරන ලදී. ගෙදර ගොස් උණුවතුරින් නා තෙල් ආලේප කරන මෙන් අවවාද කලේය. දහඩිය පිට කිරීමට කුරුඳු කොල හූමාලය අල්ලන ලෙසත් කීෙව්ය. ගෙදර ආ විගස උණුවතුර නා බුලත් කොලයකින් පොල්තෙල් ආලේප කර නින්දට වැටුනි. මහ රෑ පැදුරේ එහාටයි මෙහාටයි පෙරලි පෙරලි සිටි මා නැගිටුනේ හීනෙන් බය වුනු මෙනි. වේදනාව මෙන්ම රස්නයත් නිසා මන් වැනි වැනී සාලයට ගියේමි. එහි විදුලි පංකාව යට පුටු සැටියේ දිගාවුනු මම නිදාගත්තෙමි. නැවත සැරයක් නැගිටින විට තාත්තා පැමින සිටියේය. තැඹිලි ගෙඩියක් මතුරා ගෙනත් තිබුන අතර අදික පිපාසාවෙන් සිටි මම එය බීගෙන ගියෙමි. තාත්තා විසින් බුදු පාන අසල තියා තිබූ තැඹිලි තෙල් කුප්පියක් ගෙන මගේ අතේ තෙල් ගෑවේය. එයින් පසුනම් මට හොදින් එලිවෙනකන් නින්ද ගියේය.

මේ ලියද අදට සති 2ක් ගත වී ඇතත් තාමත් අත පය තැන් තැන් දන්න ගනී. අවසානයේ මට මතක් වෙන්නේ නරියෙක් කී කවියකි. මල පහරන්න ගිය නරියාගේ පස්සේ කහඹිලියා කොලයක් ගෑ විය. වේදනාව නිසා නරියා කීවේ මෙහෙම කවියකි.

එක පත්‍රං දෙපත්‍රංච
ත්‍රික පත්‍රං මහා බයං
මේකේ මලක් පිපුනෝතින්
සර්වලෝකේ විනස්සතී

ප.ලි – නරියාට මාඋස්සා ගෑ වුනා නම් කැලේ මාරු කරනවා නිසැකය.

මෙහෙම හරිද මන්දා…

අනේ මන්දා අමන්දා ඒ ඔයාමද මන්දා.
දාපු තෝඩු ලොකු වැඩි හින්දා
ඒ ඔයා නෙමේ කියලා මට හිතුනාද මන්දා.
ඔයාගෙ හරහට එකෙක් පද්ද පද්දා නිදි කිරපු හන්දා,
ඔය මූණ හරියට බලාගන්න බැරිවුනේ
මයෙ කරුමෙටද මන්දා.
සොඳුරු අතීතයෙ හිත තිබුනට බන්දා
තේරුමක් නෑ කිව්වම මගේ හිත බින්දා.
ඒත් හුග කාලයක් තිබ්බා හිත රන්දා.
නවතින්ට යද්දි ඔයාට එහා පැත්ත හිස් වුන හන්දා,
ඔයා දිහා බලන් හිටපු මට ඔරවපු විදිහ හන්දා
මට ආයෙ හිතුනෙ අයියෝ ඒ ඔයාමද මන්දා.
ගොඩක් දුර යන්න තිබ්බාට
ඔයාට කලින් මං බැස්ස එක අපරාදෙද මන්දා.

ප.ලි – අයියෝ! ඔයාට එහා පැත්ත ඉඩ තාම තියෙනවාද මන්දා.

Previous Older Entries

%d bloggers like this: