The සම්මුඛ පරීක්ෂණය

සම්මුඛ පරීක්ෂණ නම් ඉතින් අපි වගේ කට්ටියට හැමදාමනෙ. ඔය අතරෙ පත්තරේකින් ආවා කියහන්කො මාත් එක්ක කතා කරන්න. උන්දැ එක්ක කතා කරපු එක මං ලියාගත්ත විදිහ මේ.

මා = මාධ්‍යවේදියා;
ම = මම;

මා – අද මාත් එක්ක කතා කරන්න ඇවිල්ලා ඉන්නෙ ලංකාවෙ ලොකු සමාගමක ජේෂ්ඨ මෘදුකාංග ඉන්ජිනේරුවෙක්. ආයුබෝවන් දිනුක.
ම – ආයිබෝවන්!
මා – සම්පූර්ණ නම් කිව්වනම්.
ම – රාජපක්ෂ පතිරගේ දොන් දිනුක තිලංග පෙරේරා.
මා – දිග වැඩියි කියලා හිතෙන්නෙ නැද්ද?
ම – අම්මා දාපු නමනෙ. වාසගම දාපු එකානම් මට තාම හම්බවුණේ නෑ. අපෙ තාත්තගෙ තාත්තටත් ඒක තිබ්බා.
මා – දිනුක ඉපදුණේ කොහෙද?
ම – ඉස්පිරිතාලෙ.
මා – නෑ මං ඇහුවෙ ඉස්පිරිතාලෙ කොහෙද කියලා.
ම – ශ්‍රී ජයවර්ධන පුර කෝට්ටෙ නව රෝහලේදි
මා – ඒ කියන්නෙ දිනුකගෙ ගම කෝට්ටෙ?
ම – නෑ මහරගම. මහරගම තියෙන්නෙ පිළිකා රෝහල විතරයිනෙ.
මා – මේ දවස් වල මොකද කරන්නෙ?
ම – Angular වලින් ව්‍යාපෘතියක් කරනවා. තව මාස 3, 4කින් ඔයාලාට බලා ගන්න පුළුවන් වේවි. ඒ මදිවට පශ්චාත් උපාධියක් කරනවා. ඒක නම් අවුරුදු ගානකින්වත් මට බලාගන්න බැරි වෙයි වගේ.
මා – දැන් PHP කරන්නෙ නැද්ද?
ම – නෑ. මං ටික කාලෙකට PHP වලින් ඈත් වෙලා Angular වලට බැස්සා. අවස්ථාවක් ලැබුණොත් ආයෙ PHP වලට බහිනවා. ඒත් දැන් අපිට කවුරුත් ඒවාට කතා කරන්නෙ නෑ. ඒවා කරන්න ගොඩක් අය ඉන්නවානෙ. ECTA ආවම කරන්නම වෙන එකක් නෑ.
මා – කොහොමද මේ කේෂේත්‍රයට සම්බන්ධ වුණේ.
ම – උපාධියක් කරලා තමා ආවේ. දැන් හිතෙනවා උසස්පෙල කලෙත් අපරාදෙ කියලා.
මා – ලැබෙන හැම ව්‍යාපෘතියක්ම ඔබ භාර ගන්නවාද?
ම – පිස්සු හැදෙයි. හොදට හිතලා බලලා තමා. හොදයි කියලා හිතෙන ව්‍යාපෘති බාරගන්නවා.
මා – විවේක කාලෙදි මොකද කරන්නෙ.
ම – අපිට ඉතින් විවේක කාලයක් නැති තරම්. ඔෆිස් වෙලාවෙ facebook හරි youtube හරි ගියොත් තමා. ගෙදර එන්නෙ නිදාගන්න බලාගෙන.
මා – දිනුක මොනාද වැඩිය කන්න කැමති?
ම – සයිවර් කෑම වලට තමා. ඉදලා හිටලා වඩයක් ගෙඩියක් කාලා පේලේන්ටියක් බීලා එනවා. ඉස්සරහට නම් ECTA ආවාම සයිවර්ම තමා කන්න වෙන්නෙ.
මා – ජනප්‍රිය වෙන්න ආස නැද්ද?
ම – අපෝ නෑ. තව වැඩ ටිකක් වැඩි වෙලා තියෙන නිදහසත් නැතිවෙන පොටක් ඕක. මේ ඉන්න විදිහ හොදා.
මා – ඉතින් මොනාද ඉස්සරහට කරන්න හිතන් ඉන්නෙ? මොනවද බලාපොරොත්තු?
ම – මොනා කරන්නද මන්දා අප්පා. හරි අවිනිශ්චිතයි. මේ කේෂේත්‍රයෙන් අයින් වෙලා වෙන මොනා හරි කරන්න තිබ්බා නම් හොදයි. ECTA ආවොත් මොනා වේවිද දන්නෙ නෑ.
මා – අලුතෙන් කේෂේත්‍රයට එන එයට කියන්න තියෙන්නෙ මොකක්ද?
ම – තමන්ට තියෙන හැකියාව තේරුම්ගන්න. කුලීවැඩ, වඩුවැඩ,  මේසන් බාස්ලටත් අද හොදට ගෙවනවා. ගෙදරටම වෙලා මොනා හරි කරන්න පුළුවන්නම් හොදයි. මං කියන්නේ freelance වගේ ඒවා නෙමේ. කඩදාසි උර අලවනවා, හතු වවනවා වගේ ස්වයං රැකියාවක් කරන්න පුළුවන්නම් හොදයි.
මා – අන්තිමට මොනාද රසිකයන්ට කියන්න තියෙන්නෙ.
ම – ECTA/CIPA එපා කියලා තමා.

ප.ලි –

කැලෑ මල් පිපෙයි සුවඳ දිදී තුරු වදුලේ වනන්තරේ
අමා ලොල් බමර පිරිස ඇදේ මලින් මලට හිමින් සැරේ
සිනා ‍රැල් නැගේ ගිගිරි නදින රේණු සැලී නිරන්තරේ
සදා කල් අඞා වැළපීමයි කැලෑ මලේ කතන්දරේ

යහන්ගල හා උඩුදුම්බර හිරකූඩුව

මෙය එක අතකට අපේ වීරකමක් ලෙස අපි සිතුවත් අපේ ගොන් කම් යැයි සිතන්නට ඔබට අයිතියක් ඇත. කලින් ලිපි වගේම මෙය ලියන්නේත් ඔබට යම් උපදෙසක් අවවාදයක් දෙන්නටය. නමුත් මෙයින් අපි පාඩමක් ඉගෙනගත්තේද, ඉදිරියට අපි වෙනස් වේද යන්න මට තවමත් ගැටලුවකි. පොලිස්සියෙන් උසස් අධ්‍යාපන සිසුන්ට ලැබුණු අමනුෂ්‍ය පර්හාරයට සියල්ල බණිමින් සිටින අතරතුර උඩුදුම්බර පොළිස්සියේ මහත්තුරු අපිට දුන් සැලකිලි පැවසීමට සිදුවීම අද කාලයට නොගැලපෙන නමුත් තවත් කල් ගියහොත් මට මෙය ලිවීමට නොහැකිවන බැවින් මෙය ලියා තබමි.

යහන්ගල ඇවිදින්නන්ගේ පර්සිද්ධ තැනකි. කලකට පසු ලැබුණ දිගු නිවාඩුව නිසා මමම අමාරුවෙන් ගමන ලැහැස්ති කළෙමි. සිකුරාදා දවසේ පණිවිඩයෙන් සොයාගත හැකි වූයේ තව තිදෙනෙක් පමණි. සෙනසුරාදා එකෙක් පැවසුවේ යහන්ගල අලි සිටින බවය. තමාට යෑමට නොහැකි නිසා එසේ කීම තරයේ හෙළා දකිමි. වෙනදාට මහරගමින් සියලු බඩු අරන් යන අපි එදා බඩු ගන්න සිටියේ මහනුවරිනි. අධික වර්ෂාව මධ්‍යයේ භූමිතෙල් බෝතලයක් ගැනීමට නුවර සියලුම ඉන්ධනහල් වෙත තෙමෙමින් ගියත් ලැබුණ සෙතක් නොවීය. බස් පේන දුරකට යාමට රුපියල් 150ක් ගත් තීර්විල් රියදුරාට හෙණ ඉල්ලමින් සිටි අපට කළුගල බස්එක වැරදුණි.

යහන්ගලට යාමට පර්දාන මාර්ග දෙකක් තැනින් තැන සටහන් කර තිබුණි. හසලක, උඩවෙලින් හැරී මැදකැලේ ගම උඩින් යාමත් කළුගල ගමෙන් යාමත් පැහැදිලිව සදහන් කර තිබුණි. නමුත් හොදින් නිරීක්ෂණය කල මගේ නෙත් දෙකට 18 වංගුවට කිළින් ඇති පාර දිගේ යහන්ගල පාමුලටම යාහැකි බව දැකගත හැකිවිය. පාමුලට ගියපසු පතන්බිමට ඇතුළුවීමට කොහෙන්හෝ මාර්ගයක් සොයාගත හැකිවිය යුතු බවත්, එසේ නොවුවත් කළුගලට ඉතා ආසන්න නිසා කළුගලට ගොස් හෝ එය නැගිය හැකිබවත් මට ආත්මවිශ්වාසයක් විය.

බැසියයුතු හංදිය 35 බව දැනගත්තේ කොන්දොස්තරගෙනි. බහිනකොටත් පොද වැස්සක් වැටුණ නිසා 18 වංගුව හරිහමන් බලාගැනීමට නොහැකි විය. භූමිතෙල් වලට මෙහෙ ජනයා කියන්නේ ලාම්පුතෙල් කියාය. පහළට ඇති පාරේ තෙමෙමින් කූඩැල්ලන් කමින් ගර්මසේවකගේ බෝඩ්එකත් පහුකර කිමි 4ක් පමණ අපි පහළට ගියෙමු. ඇල ගාවින් කෑමකා ගම්මු දෙතුන් දෙනෙක්ගෙන් යහන්ගලට යාමට පාර අසා පුරුදු පරිදි අපේ පාරේ ගමනේ ගියෙමු. කුඹුරු යායක් තිබූ අතර එයින් එගොඩ වුවහොත් ඉතා ඉක්මනින් යා හැකි නිසා අපි පුරුදු කර්මයේන හොර පාරේ ගියෙමු. වර්ෂාව නිසා හසලක ඔය තරණය පහසු නොවන බැවින් ගමන්මලු ටික නොතෙමෙන පරිදි තමා මර්ගයක් සෙවීමට නැවත ගම පැත්තට ගියෙමු. අතරමග දුටු තැනක් කූඩාරම් ගැසීමට යෝජනා කර තරමක් දුර ගිය අපිට නිවසකින් කීවේ මෙහෙන් යහන්ගලට යාමට නොහැකි බවයි. ඉතින් අපි යෝජනා කල තැනට පැමිණ කූඩාරම ගැසීමට ඔක්කොම සකස්කළ පසු ගම්මු 7 8 දෙනෙක් පැමිණියහ. හොදින් කතා කල ඔවුන් සැක සහිත බැවින් හැදුනුම්පත් පරීක්ෂා කර මෙතන අලියා එන තැනක්, කූඩැල්ලො ඉන්නවා, රූට වහිනවා අකාරයෙන් කියා අපිට ගමේ තැනකට එකමෙන් කියා සිටියෝය.

ඉතින් අපි සියල්ල නැවත අඩුක්කර ඔවුන් සමග ගමේ බෝගහක් ඇති තැනකට ගියෙමු. එතන මඩුවේ ඉන්නට කීවත් වවුල් වසුරු නිසා එය පර්තික්ෂේප කර කූඩාරම ඇටවුවෙමු. එකෙක් ගමන්මළුවල ඇති සියල්ල එළියට දමා රූට කෑමට ඇති දේවල් ගත්තේය. භූමිතෙල් ලිප සකස්කර තේකක් සාදීමට වතුර තබා අපි පාන් කෑවෙමු. තේක සෑදුවා පමණි නැවත ගම්මුන් පැමිණියේ පොලිස්සියේ අයවලුන් සමගයි. නැවතත් හැදුන්ම්පත් පරීක්ෂා කර ඔවුන් පර්කාශකර සිටියේ අපිට පොලිස් ස්ථානයට යාමට ලොකු සර් පර්කාශකළ බවයි. අපි ඉතින් ඔවුන්ට අවනතව සියල්ල නැවත අඩුක්කර පොලිස් වාහනයෙන් පොලිස් ස්ථානයටම ගියෝය. හවස් වරුවේම සිට සියල්ලන්ගෙන්ම බැණුම් අසා සිටි අපට අපේ ගොන්කම් ගැන කිය කියා නැවතත් OIC මහත්තයා බැන්නේය. ගමකට ඇතුල්වන්නේනම් පොලීසිය දැනුවත් කළයුතු බවත් ගර්මසේවක මහතා දැනුවත් කල යුතු බවත් මෙය කදු නැගීමට සුදුසු නොවන කාලයක් බවත් සැරින් සැරේ පර්කාශ කළෝය. අපි වරද පිළිගත්තෙමු. අපි පිළිබද 119 වලින් පැමිණිල්ලක් ලැබී ඇති නිසා පදිංචි පොලිස් ස්ථාන වලින් දැනුන්දීම් එනතුරු පොලිස්සියේ රුදී සිටීමට සිදුවන බව පැවසුවෝය. “පොලිස්සියෙ අදුනන කෙනෙක් ඉන්නවා නම් එළියට දාන්න පුළුවන්. නැත්නම් මේ පැත්තෙ කාව හරි අදුනන කෙනෙක් ඔ්නෙ ඇප දෙන්න” කීවත් අපි කීවෙ අපි දන්න එබදු අය නැති බවයි. අර කූඩාරමේ කූඩැල්ලො කකා තෙමි තෙමි ඉන්නවාට වඩා දැන් හොදයිනෙ. ඇටෑච් බාත්රූම් එකක් එක්ක කාමරයක් තියෙනවා ඉන්න. යැයි පැවසූ විට ඒ පැවසුවේ හිරකූඩුව බව මට සිතුණේම නැත.

“119 පැමිණිල්ල නැත්නම් උඹලාව යවන්න තිබුණා. අපිට දෙන වදයක් උඹලා” කියා පොලිස් නිලධාරීන් පිටු 3ක් පුරාවට අපේ කටඋත්තර සටහන් කළෝය. අපේ බඩු බාහිර ඒ එකට දැමීමටත් ඔවුන්ට කට්ටක් කන්නට සිදු වුණේ පර්ස්වල ඇත් දේවල් වැඩිවූ නිසයි. අවසානයේ වැසිකිළියට යන්නේ කොහේදැයි ඇසූ අපේ අයෙකුට පොලිස් නිලධාරියෙක් “දැන් ඉතින් මේක පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්” කියා පෙන්නුවේ හිරකූඩුවයි. එය විහිළුවක් නොවන බව තේරීමට වැඩි වෙලාවක් නොවීය. “ඔයාලා ගාව බෙල්ට් නෑනෙ. බෙල්ලෙ වැල දාගන්න එපා. මෙහෙ හීතලයි. ඔයගොල්ලො වරදක් කරලා නැති නිසා පෙරවන මොනා හරි බෑග්වල තියෙනවා නම් අරං පෙරව ගන්න” කියා ඔවුන් අපිට උපදෙසු දුන්නෝය. ජීවිතේ පර්ථම වතාවට අපි හිරකූඩුවක් තුළ නිදාගත්තෙමු. වැසිකිළියෙන් ආ දුගදත් එක එල්ලේම මුහුණට වැටෙන ලයිට් එළියත්, වරින්වර පොලිස් රාජකාරී නිසා එන ශබ්දයත් අපේ නිද්දට බාධා කළහ. බේබදු රියදුරෙක්ගේ බොරු අඩවැඩියාවට පොලිස්සියේ එවුන් දෙක තුනක් දෙන්නේ නැත්තේ ඇයිද කියා මන් පුදුම වුණෙමි. ඒකාට මට ගිහින් අනින්න හිතෙන තරමට කන්කෙදිරි ගාන්නෙක් විය. අපේ සිනා කථාවන් නිසා කිහිප වරක්ම “උඹලාට නින්ද යන්නෙ නැද්ද” කියා අපිට නම් විහිළුවට බැණ වැදුනෝය.

පසුදා උදේම OIC මහතා කතා කර “මේ ගොල්ලොන්ගෙ පොලිස්සි වලින් දැනුම්දීම් එනකන් ඉන්න බෑනෙ. කෝකටත් ඇගිලි සලකුණු ගන්න. එක්කෙනෙක්ට ඇප දීලා අනිත් අයට ඒයාට කියලා ඇප දෙන්න.” කියා ඔහු පැවසූහ. අප අත දුරකථන නොමැති වීමත් පොලීසියෙන් ගෙදරට ගියාම ගෙවල්වලින් කලබල වේ යැයි බිය හැර කිසිවත් අප තුළ නොවීය. නැවත කොළ 3ක කට උත්තරයක් පිරවූ ඔවුන් අපිට පරිප්පු, පොල් සම්බෝල සමග උදේ ආහාරය ලබා දුන්නහ. එය නම් ඉතාමත් රසවත් බව සදහන් කල යුතුමය. ඔවුන් ආහාරයට ගන්නේත් පොලිස්සියේම පිසන එම ආහාරයි. පසුව අපෙන් ඇගිලි සලකුණු ලබා ගත්තහ. මා සිතන් සිටියේ ඇගිල්ලක දෙකක සලකුණු ගන්නා බවයි. එය බරපතල කාරණයක් බව පෙනුණේ කරන්න ගිය බවයි. කතා බහ අතරතුරේදී ඇගිලි සලකුණු කොළ 3, 4ක්ම වැරදීම නිසා මුල සිටන් ඒවා ගැනීමට සිදු විය. පසුව “කැදවූ වහාම තෙල්දෙණිය මහේස්තර්ත් ඉදිරිපිටට හෝ උඩුදුම්බර පොලීසියට වාර්තා කළයුතුය” ලෙසින් ශරීර ඇප ගෙන අපි පිටත් වීමට කලින් OIC මහතාව හමුවීමට ගියෙමු. “උඹලාට ඔහෙ යන්නම ඔ්නෙද? ගෙවල්වල යන්න බැරි නම් කියපන් මෙහෙ ඉඩමක් කොටන්න සෙට් කරන්න ඔය කොළොස්ටර්රෝල් කැපෙන්න. යන්නම ඔ්නෙ නම් උඩවෙල පැත්තෙන් යන්න හසලක පොලිස්සියට ගිහින් කියලා. ඔහු උපදෙස් දුන්නේ එසේයි. අකමැත්තකින් වුවවත් හසලක පොලීසියට ගිය අපි සියලු කාරණා පවසා අවසර හා උපදෙස් වාචිකව ගෙන පිටත් වුණෙමු. උඩුවෙලදී මැදකැලේ ගැමියෙක්ව හදුන්වා දුන්නේ අපි පාර ඇසූ කෙනෙකි. “බස් එකක් තියෙනවා උඩත්තවට යන්න” කියූ නිසා අපි බසයෙන්ම උඩත්තවට ගියෙමු. මගදී “මගෙ කොන්ද රිදෙනවා. ළමයිනේ පලයන්කො මේ මහත්තුරු එක්ක.” කියා ඔහු අපෙන් සමු ගත්තහ. අපි පාසල් නිම වී යන ඔවුන් සමග එක් විය.

කතාව දිග වැඩිවන බැවින් දැන් ඉදිරිය සාරාංශ කරමි. මැදකැලේ පාසැල් ළමයින් පාසලේ සිට ගෙදරට යනකොට 4 පහුවන බව සැලකළ පසුව අපිට යායුතු දුර සිතාගත හැකිවිය. ඔවුන් අපිට හදුන්වාදුන් රසවත් පළතුර වූයේ දමුණයි. බඩපිරෙන තුරු ඔවුන් සමග පේර කෑවෝය. අම්බලමත් තියෙනවා කීයා කීප සැරයක් ගම්මුන් කරදර කළත් අපි පුරුදු කූඩාරමේ තෙමෙමින් කල්ගත කළෙමු. නමුත් හොදට කෑවෙමු. පසුදා උදයේත් අධික වර්ෂාව මැද අපි කූඩාරම් අකුලගෙන පිටත් වුණේ ගම්මුන්ගේ අවවාද මධ්‍යයේ. අවුරුදු දෙතුන්සීයක් පරනැති මා දුටු දුෂ්කරම ගම්මානය අපේ සිත්තුළ ජනිත කළේ දිවිය ලෝකයකි. වර්ෂාවට තෙමෙමින් කිරිදි කැලය පීරමින් අපි පතනට ලගා විය. වර්ෂාව නිසා මීදුම රුදී අලියෙක් ඇගේ වැදුණත් පෙනෙන්නේ නැති තත්වයක් විය. එකෙක් අමාරුවෙන් GPS වලින් පාර සොයා ගත්තේය. මගදී පේර හා දමුණ බඩ පිරෙන තෙක් කෑවේ අවාරයේ යෑමේ ආදීනව කියෙමිනි.

මැරිච්ච කොස්ගහ ගාවින් පහළට කළුගලට යන්න පුළුවන් කියා පොඩි එකෙක් කයා තිබුණේය. කළුගල ගම දර්ශනය වීමත් සමග අපි එම පාරට සමාන්තරව නැවතත් කිරිදි හෙවත් මානා කැලය කඩාගෙන පහළට ගියෙමු. මුලු ගමනටම මාතෘකාව වූ යහන්ගල අපි එක වතාවක්වත් හරිහැටි නොදැක්කහ. නමුත් ලබාගත් අත්දැකීම් නම් අපමණය.

ප.ලි – අපි පොලිසියෙන් පිටත් වූ පස් ගෙවල් වලට පොලීසි වලින් පණිවිඩ යාමා තිබුණි. ගෙවල් වලින් තමන් අදුනන පොලිස් නිලධාරීන් ලවා උඩුදුම්බර පොලීසියට කතා කර තිබුණි. මෙතරන් පොලිස් නිලධාරින් හිදිනගෙනත් මුන් නිකන්වත් කියන්නෙ නැතුව ආතල් එකේ පොලිස් කූඩුවෙ හිටියා, මුන් නිසා අපි නිකන් කට්ටක් කෑවා ආකාරයේ උඩුදුම්බර පොලීසිය අපිට දොස් පවරනවා ඇත.

ඉරිදාට…

අද දවසත් පුළුවන් ඉක්මනට ගෙවිලා යාවි.
ඇයි මං ඉරිදට මෙච්චර ආදරේ
සතියෙ දවස් පහට අච්චර අකමැති?
කොයි දවසටත් පැය 60යි. හෝරා 24.
ඒත් මට ඒක තේරෙන්නෙ නැති හැටි.
මංම මවාගත්ත ලෝකයේ
සතියෙ දවස් 5 මමම අකමැති වෙලා.
ඉරිදට විතරක් කැමති වෙලා.
කොච්චර වැඩ තිබ්බත්
ඉරිදා තියෙන නිහඩ බවට තනිකමට
මන් හරිම ආසයි.
මං කැමති හින්දම ඉරිදා මාව දාලා යනවා.
සඳුදා අඟහරුවාදා මගෙ වටේ කරකැවෙනවා.
ඉරිදට අකමැති අයත් ඇති.
හුගක් අය වගේ,  මං තාම බලන් ඉන්නෙ සිකුරාදා එනකන්.

.ලිඇවිල්ලා ඒකත් ඉවර වෙනකන්.

දුරකථන භාවිතය

මගෙ වැඩේ කතා කරනවා
පපුව ඩිග් ඩිග් ගානවා
එයාට ඕනෙ නෑ උස්සන්න
වෙන එවුන් මට කතා කරනවා
ලස්සනම සින්දුව දාගත්තට
කැමති නෑ හැම තිස්සෙම අහන්න
මට ඕනෙ පාඩුවෙ ඉන්න
මට උවමනාවක් නෑ උන්ට කතා කරන්න
උවමනා නම් හේතුව කියලා පයිංඩයක් දාන්න
මට හිතුනොත් පිළිතුරු දෙන්න
නැත්නම් උඩින්ම මකලා ඒකටත් නිකන් ඉන්න
හිතන්නෙත් මගේ විදිහට
ඉතින් හොදයි නේද ගැළපීම

. ලිවෙලාවකට හිතෙනවා විසික්කරලාම දාන්න. එයිට කලින් අන්තිම පාරටවත් කතා කරන්න.

ආශා නැතිද මාත් එක්ක තනිව ඉන්න…

සංචාරකයෙකි.
ගවේෂකයෙකි.
රට පුරා කඳු තරණය කරන්නෙකි.
සුන්දර කඳු මුදුනක, දිය ඇල්ලක මුදුනකට ගිය හැන්දෑවක
මුලු පරිසරයම මී දුමෙන් වැසී යාමට මොහොතකට පෙර
ඔහුට මතක් වන්නේ ඇයයි.
මිතුරන් සමග නොව ඇය සමග තනීවීමට ඇත්නම්…
දුර්ග ගෙවා ආ මග අමතක කර
නෙළු මල් පිපුණු පිනි වැටුණ තණ පත් මත ඇවිදින්න
මගේ සිහින සානුවේ
වලාකුළු වලින් වැහුණු තැනක
කූඩාරමක් ගහගෙන
සීතලට තුරුල් වෙලා ඉන්න
ආශා නැතිද මාත් එක්ක තනිව ඉන්න…

මීදුම් දුමාරයේ
සීතල හැන්දෑ යාමේ
සිහින ඇන්ද සානුවේ
ආශා නැතිද මාත් එක්ක තනිව ඉන්න
කොළ පාට හැළුණු ඈත නිම්නයේ

නිශා නින්ද ඇහැරවා
මල් බිඟුන්ටත් හොරා
ආශා නැතිද මාත් එක්ක තනිව ඉන්න
කොළ පාට හැළුණු ඈත නිම්නයේ

වලාවකින් හැඩ දමා
කූඩාරමක් එහි තනා
ආශා නැතිද මාත් එක්ක තනිව ඉන්න
කොළ පාට හැළුණු ඈත නිම්නයේ

බාගන්න

ප.ලි – තේරුමක් නැහැයි කියූ ගී පදවලට මා දුන් තේරුමයි. සැබෑ තේරුම මමද නොදනිමි. පද මෙන්ම සින්දුවේ සංගීතයත් මතක් කර දෙන්නේ ඒ සංචාරකයායි.

අපේ පැත්තෙ කෙනෙක්

කොට්ටාවෙ ජාලිස් වෙද මහත්තයා ගැන දැන ගත්තාම තමා මට හිතුණෙ අපේ පැත්තෙ හිටපු වීර චරිත මොනාද කියලා හොයලා බලන්න. 1848 නිදහස් අරගලයෙදි සේනාධිපති ලෙසට කටයුතු කරපු පුරන් අප්පු මී මුත්තා මොරටුව පැත්තෙ. එයිටත් කලින්, අවුරුදු 12 ඉදන් 120 වෙනකන් සටන් කරපු, පරංගින්ටයි උන්ට කඩේ ගියපු අයටයි පුදුම හිස රදයක් වෙලා හිටපු ටිකිරි කුමාරයා නැත්නම් රාජසිංහ රජුරුවො හිටියෙ සීතාවක. ඒ කියන්නෙත් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කෙම තමා. වෙසමුණි රජුරුවො වගේම හොරණට නම දුන්න හිරන් කසුබ් වගේ අය ගැන කතා නොකරම ඉමුකො.

එච්චර ලොකු ඉතිහාසයක් නැතත් මහරගම වැදගත් චරිතයක් නැද්ද කියලා මන් කල්පනා කළා. වීරකමයි වැදගත් කමයි පැත්තකට තියලා අඩුගානෙ විශේෂ කෙනෙක්. ඉස්කෝලෙදි කාගෙත් හිතවතා වෙච්ච රංජි අයියා ගැන ලගදි දැක්කම මට කෙනෙක්ව මතක් වුණා. රංජි අයියා නෙමේ. අපේ ඉස්කෝලෙ මුල්ම විදුහල්පති වුණ සොයිසා සර්ව.

පුද්ගලයෙක් විදිහට මනුස්ස පාට තිබ්බ නිසා හොද මනුස්සයෙක් වෙන්න ඇති. අපි පොඩි කාලෙමනෙ සර් විශ්‍රාම ගියෙ. එතුමා කරපු කතා දෙකක මට මතක හිටපු පොඩි කොටස් දෙකක් නිසා මට ඔහු විශේෂ චරිතයක් වුණා.

2001 හරි 2002 හරි තිබුණ ගුරු උපහාර උළෙලකදි උන්දැට විශේෂ කතාවක් ලැබුණා. ඒකෙත් තමන් ඉස්කෝලෙ මේ තත්වයට ගේන්න ගත්තු උස්සහය කිව්වාම මට ඇත්තටම ඔහු ගැන ආඩම්බර හිතුණා. එදා මිශ්‍ර පාසලක් වුණ අද මහරගම විද්‍යාකර බාලිකා විද්‍යාලයේ කොටසක් ලෙස තමා අපෙ ඉස්කොලෙ පටන් අරන් තියෙන්නෙ. ළමයි එකසිය ගානකින් මට මතක විදිහට.

ඉස්කෝලෙ පිටීම පස්සෙ පිට්ටනියෙ තියෙනවා ළිං දෙකක්. ඕකෙ බිත්ති දෙකට චූ කරපු නැති කොල්ලෙක් මහරගම ජනාධිපතියෙ ඉන්නෙ නැතුව ඇති. එදා ඉස්කෝලෙ ළමයින්ට බොන්න වතුර ඇන්න ඇවිත් තියෙන්නෙ ඔය ළිං දෙකෙන්ලු. හෙට දවසෙ ළමයින්ට බොන්න උඩහ වතුර ටැංකියට (මට මතක විදිහට අදටත් පිට්ටනියෙ තියෙන ලොකු ටැංකියට) වතුර ඇදලා තියෙන්නෙ විදුහල්පතිතුමාම තමා. ළිං දෙකේ ඉදන් වතුර ටැංකිට දුර මීටර් දෙසියක් විතර ඇති. ඒ මදිවට උඩහටම අදින්න ඕනි. ළමයි එකසිය ගාණකට වතුර ඇද්ද කිව්වාම ප්‍රින්සිපල් කෙනෙක්.

අද බන්ධනාගාරය වගේ වට කරලා ගහලා තියෙන තාප්පය හරි පොඩියි ඒ කාලෙ. ලංකාවට මුල්ම ඔලිම්පික් පදක්කම දිනපු ඩන්කන් වයිට් ලැගලා හිටපු ගෙය තිබ්බෙ අපෙ පිට්ටනිය ගාව. ඒක තමා පස්සෙ කාලෙක විදුහල්පති නිල නිවාසය වගේම ඉස්කෝලෙ කාර්්‍යාලය වුණේ. ඔය ගේ ගාවම දැන් පිට්ටනිය මැද තියෙන කොහොඹ ගස කිට්ටුවම තිබු බෝ ගහක්. ඒ බෝ ගහ හැදිලා තිබුණෙ තල් ගහක් වට කරගෙන. කවුරුත් කිව්වෙ බෝතල් ගහ කියලා. අපේ රුස්වීම ගත්තෙ පිට්ටනියෙ ඔය ගහ ගාව.

දවසක් ඒ රුස්වීමට ආපු විදුහල්පතිතුමා කියපු කවියක පද තුනක් මට සෑහෙන කාලයක් මතක තිබ්බා. ලගදි තමා ඒකෙ සම්පුර්ණ පද ටික හොයා ගත්තෙ. කුංකුණාවෙ හාමුදුරුවො පන්සලේ බිත්තියකට ඇදෙන කූඹි රංචුවක් දැකලා තමා මේ කවිය කිව්වා කිව්වෙ.

අනේ කුහුඹුවනේ
තොපටත් රජෙක් ඇත්තෙ
අපිට ඇයි නැත්තේ
අපේ කරුමෙද මෙහෙම වෙන්නෙ

රජෙක් ලැබුණෝතින්
කැවුම් කිරිබත් කන්නම්
පෙරහැර කරන්නම්
සාදු කාරෙන් ගිගුම් දෙන්නම්

ප.ලි – අද විදුහල්පති කෙනෙක් මේ කවිය කිව්වොත්…

මාඋස්සා

ලගකදී සිට මා ගිය සියලු චාරිකා එක පිට එක අසතුටුදායක වුනේ මන්දැයි මා නොදනී. එය පටන් ගත්තේ සප්ත කන්‍යා නැගීම කෙල වීමෙන් පසුව යැයි මට සිතේ. ගැමියන්ගේ පොර ටෝක්, කන්දේ බෑවුම ඉතා වැඩි වීම, දිඹුල් ගාලක් මැද්දෙන් යාමට සිදු විම නිසා ඒ ගමන ප්‍රසන්න එකක් වුනේ නැත. පොර මෙන් එකෙක්ට සෙරප්පු 2කත් දන් දී මීටර් 200ක් 300ක් පළල දුඹුල් ගස් යායක් පහු කල මට කටු ඇනී ජීවිතයම අපායක් විය. ඒ මදිවට ගමේ පාලමක් ගාව කඳවුරු කර ගැමියන්ට බයිස්කෝප් පෙන්නීම නිසා ඒ පැත්තේ දැන් පස් පෑගීමට ලැජ්ජය. බෑන සමනල යාමට ගොස් වුනු අකරතැබ්බය මන් කලින් කිව් නිසා නැවත කියන්න නොයමි. ඒ බාර ඔප්පු කරන්ට වාරයේ සිරීපාදය නැග්ගත් එදා අවු 20කට පසු නුවර එළියේ අවම උශ්නත්වය වාර්තා කලේය. නකල්ස් නැගීම සාර්ථක වුවත් අධික වැස්ස, වතුර නැතිව දුක් විදීම, අම්බානෙකට කූඩැල්ලන් කෑම, පාර වැරදී දුර ගමකට ගොස් විකාර වීම නිසා එයත් මට දුකක් පමනි.

හරි. මාතෘකාව ගස් ගැනය. මට එපා වුන මුල්ම ගස තේක්කය. ලන්සින් විසින් ගෙනාවයි සැලකෙන (මතක විදිහට) කොහොමත් ලංකාවට ගැලපෙන්නක් නොවේ. සමගාම් විසින් ධන උල්පත් ලෙස පෙන්වා දුන්නත් ලංකාව මුඩු බිම් කිරීමට තේක්ක සපයන දායකත්වය සැලකිය යුතු තරම් විශාලය. ඊලගට එපා කරන්නේ පයිනස් හා සර්පන්ටයින්ය. කඳුකරට ලස්සන චිත්‍රයක් ලබා දුන්නද මුලු කඳුකරයම නිසරු කරමින් ඒවා ආක්‍රමනය කරයි. සුද්දොන්ගේ තේ ගස් පවා මට මවන්නේ ලස්සන චිත්‍රයක් නොවේ. නමුනුකුල තේ වතු නිසා වින්ද දුක් තාමත් මතකය. දැරණියගල ඇලි හත බැස එන ගමන් පරිසර ඇමති වුනොත් මුලු කඳුකරයේම පයිනස් ගස්, සර්පන්ටයින් ගස්, තේ ගස් ගලවා කොස්, ජම්බු පැල කර ඒවායේ පලදාව අපිව මහ වැස්සේ දැරණියගලට ගෙනත් දාපු ලොරියට දෙන බවට කිය කියා ආපු බව මතකය.

නමුත් ඒවා සීතල හතුරන්ය. ඒවායින් අපිට කරදරයක් වෙන බව දැනගන්නකොට වෙන්න තියන දේවල් වෙලා අහවරය. අපිට දැනෙන්න කෙල කරන්නේ ලංකාවේ ගස්මය. දිඹුල් පඳුරු නිසා වින්ද වදය මන් පැවසුවෙමි. නුවරඑළිය පීඩෘ කඳවුරට යද්දි අදුනගත්තේ මේ ගස වල් ස්ටෝබෙරි ලෙසය. මල්බෙරි තරම් රසවත් ගෙඩි එන ගසක් වන මෙය වල් ස්ටෝබෙරි ලෙස හැදින්වේ. වල් යන වචනය යෙදෙන්ටත් හොද හොද කතා ඇත. හරි හරි. ඒකත් මාතෘව නොවේ. මාතෘකාව මාඋස්සය.

පටන් ගන්නේ අවසාන චාරිකාව වූ නකල්ස්ය. උදේ පාන්දරින් කොළඹින් පිටත් වී හුන්නස්ගිරියට කොහොම හරි ගියා කියමුකො. එතන සිට මීමුරේ පැත්තට යන්න බස් හෝ වෑන් කට්ටක් සෙට් නොවිනි. වෙන එව්න්ගේ පස්සෙන් ගිය මන් යන පැත්තක් වත් නොදැන සිටියෙමි. අවසානයේ රු600කට 5 දෙනක් බඩු බෑග් සමග ත්‍රීවල් එකකින් අරන් යන්න ඉදිරිපත් වුනි. මට මතක විදිහට අපි යන්නේ ලූල්වත්ත මන්සංදියටයි. එයට යන කැඩුනු තාර පාර වැටී ඇත්තේ දුම්බර රක්ෂිතය මැද්දෙනි. පාර දෙපැත්තේ සූරියකාන්ත, ගඳපාන, බිනර, බෝවිටියා වැනි මන් දන්නා මල් මෙන්ම මන් නොදන්නා වෛවාරන මල් ගනනවාක් පිපී තිබුනේ ලංකාවේ ලස්සන කියා පෑමටය. සැබවින්ම මා ගිය අනෙක් වනාන්තර සමග සසදන කල දුම්බර ලස්සනය.

ලූල්වත්තෙන් බැස්ස අපිට යා හැකි කෙටි මාර්ගයක් පෙන්නුවේය. තාර පාරේ යන එක දුර වැඩි නිසාත් කැලයට ගොස් ඉක්මනින් ඇදුම් මාරු කරගත හැකි නිසාත් අපි කිසි කතාවක් නැතුව කෙට් මාර්ගය දිගේ උඩට නැග්ගෙමු. ඇඳුම් මාරු කරගත් කල්හි වැසි වැටුනෝය. ටික වෙලාවකින් පාර වැරදි බට අපිට තේරුනේ පාර ඉදිරියත් නැති නිසාවෙනි. සුපුරුදු පරිදි සුදුසු දිගාංශටය පල්ලම් බැසීමට පටන් ගත්තෙමු.

බර බෑග් උස්සන් ආපු කට්ටිය පස්සෙන් ආ නිසා තැනක අපි මදක් නතර වී බලාසිටියෙමු. එක පාරටම කඩියෙක් හැපුවා මෙන් දැවිල්ලක් ඇති වුන අතර පිසදා බැලුවද මඩ නිසා කිසිම දෙයක් සොයා ගැනීමට නොහැකි විය. අනිත් එවුන්ටත් මේ මාර්ගයේ සතුන් වර්ගයක් සිටී කියා වෙන පැත්තකින් එන්න කී අපි වහා පල්ලම් බැස්සෙමු. එන්න එන්නම වේදනවා වැඩි විය. කෙතරම් වැඩි වුනාද කිවහොත් අපි බැස්සේ මොලෝ සිහියක් ඇතුව නෙමේ. පදුරු ගාල් කඩාගෙන දිරච්ච අතු උඩින් පැන ඒවා තරහින් කඩා, වැටී වැටී ඉක්මනින් තාර පාරට ගියෙමු. පාර දිගේ ගලාඑන වතුරෙන් සේදුවත් වේදනවා කිසිත් අඩු නොවිය. එකෙක් කිව්වේ අපි ආවේ කහඹිලියා ගාලක් මැද්දෙන් කියාය. කහඹිලියා කහනවා කියා අසා තිබුනද මෙසේ වේදනා දෙනවා කියා අසා තිබුනේ නැත. යෝජනාව වූයේ පාරේ උඩට ගොස් වතුර පාරකින් නා ගැනීමය. බූව ඔඩු දිව්වොත් වැඩේ බරපතල වන බැවිනි.

පාලමක් යටන් යන ඇල පාරක් දැක මන් වහා බෑග් එක විසි කර කමිසය විසික් කර අත හේදුවේමි. දැවිල්ල ගතිය වැඩි වුනේ ඇසට කදුලු එක් කරමිනි. හෝදන්න හෝදන්න දැවිල්ලෙ වැඩි වීමක් මිස අඩු වීමක් නොවීය. ඊ ලග යෝජනාව වූයේ භූමිතෙල්ය. තෙල් බෝතලය පල්ලෙහාට ගෙන්න ගත් මන් තෙල් ටිකක් මූඩියට ගෙන අතට හලා ගත්තෙමි. එය අතේ ගා ගත් විට දැවිල්ල මදක් අඩු විය. පිහියකින් සීරීමට යෝජනා විය. උඩට ගිය මන් පිස්සෙක් මෙන් පිහියක් හොයා ගෙන තෙල් ගෑ අත පිහියෙන් සීරුවෙමි. අත කපා දැම්මානම් හොදයි කියා සිතෙන තරමට රිදුන් දුන්නා පමනි. සියල්ල උඩට පැමින නැවතත් ගමන පටන් ගත්තෙමු. යන්න කලින් පැනඩෝල් 2 බැගින් ගත්තේ කෝකටත් තෛලය ලෙසයි.

කෝබට්ස් ගැප් පැත්තට එන කොට මට සෑහෙන්න අමාරුය. අපේ එවුන් කදවුරු කරමු යැයි කීවේ හොදට හුලන් එක කපොල්ලකය. එතන හිටියොත් හීතලෙන් මැරෙයි. අවසානයේ අපි පහලට බැස්සේ ඈත පෙනෙන හිස් ගෙයක් වැනි තැන කවුරුත් නොහිටියොත් නිදා ගැනීමටය. නමුත් එය දෙමළ ගෙයක් විය. එහි කාන්තාවගෙන් මෙයට ප්‍රතිකාරයක් ඇසුව නමුත් ඇය කීෙව් එයට කල හැක්කක් නොමැති බවයි. හෙට මේ වෙලාව වෙන විට හොද වෙයි කිව්ව විට මට හිතින් කෑ ගැස්සුනි. තෙල් ටිකක් ගා සූරන්න කිවාය. ඇය ළමයා ගෙනා තෙල් බෝතලය දුන් නමුත් එහි තෙල් කදුලක් හෝ නොවීය. කමක් නෑ අපි මාගරින් ගාලා කපන්නම් කියා ඇයට පිටත් වුනි. කූඩාරම් ගැසිමට තැන් ලැබුනත් ඒවායේ නැවතීමට තරම් හැකියාවක් නොමැති බැවින් කතාවක් නැතිවම පල්ලම් බැස්සෙමු. වැහි පොදයක් නොගියාම නොවේ. අවසානයේ ප්‍රජා ශාලාවක් අපේ නවාතැන විය.

කූඩාරම ගැසීමට කට්ටියක් ගිය අතර අනිත් එවුන් වතුර ගෙන කැඳ හැදුවෝය. වතුර රත් වෙන ගමන් එකෙක් මගෙ අතේ මාගරින් ගා පිහියෙන් හීරුවේය. තවත් වේදනාවක් පමනක් විය. මාගරින් ගෑම නිසා අත මාගරින් සුවද ගැසීය. මන් කූඩාරම ගැසූ පසු මම නම් ඒකට ගොස් නිදා ගන්න බැලුවෙමි. පෙරලෙන පෙරලෙන විට වේදනාව වැඩි විය. බලෙන් නිදාගන්න හැදුවත් නින්ද ගියේ නැත. ටික වෙලාවකින් අනිත් එවුන් මාව නැගිටවා කැද එක දුන්නේ පැනඩෝල් සමගය. ඒක බොන්න පෙර එලියට බැස්සෙ සැනසෙන්නය. හීතල හුලගට ආවරනය වුන විගස නැවත ඉදිකටු අනෙනේනා ලෙස ඇදුම් කෑවේය. ඒ වැඩය ඉවර වුන විගස මන් කූඩාරමට පැමින තිබුන විස්කෝතු දෙක තුනක් සමග මෙලෝ රහක් නැති කැඳ එකක් බී පැනඩෝල් 2ක් බිව්වෙමි. කට්ටියම නිදා ගන්න උත්සහ කලෝය. නමුත් වේදනාව නිසා එයා වුයේ නැත.

එකෙක් යෝජනා කලේ ලුනු ඇතිල්ලීමයි. ලුනු වලට විස බස්නා ගුනයක් ඇති බැවින් කට්ටිය ලූණු පෙති කපා අතුල්ලන්න ගත්තෝය. එය ඇතිල්ලීම නිසා අත යටි පැත්තේ කොටසක වේදනාව අඩු විය. එය තේරුන විලස කවුරුත් හිත හදාගෙන ලූණු උරච්චි කරන්න විය. එයින් වුනේ ලූනු ඉස්ම නිසා දැවිල්ල වැඩි වීම හා කූඩාරම පුරා ලූණු ගද ගැසීම පමනි.නිදා ගන්න ගත් සියලු උත්සයහයන් අසාර්ථක විය. පසුව එක එකා කතන්දර කියන්න පටන් ගත්තෝය. නමුත් එය ඇහැරී ගියේය.

මේ වන විටත් ජාති දෙක තුනක් ගා තීබූ මගේ අත කුණු ගද ගසන බව මටම තේරුනි. බැරිම තැන මම කිව්වේ උණු වතුරෙන් ඇග තැවීමටය. එය ක්‍රියාත්මක වුනේ පාන්දර 4 පමනය. කෙසේ හෝ එය නිසා කට්ටියට හොදට පැය එකාහමාරක් පමන නිදා ගන්නට පුලුවන් වුනි. නැගිට්ට විලස කට්ටිය කතා වුනේ සියලුම ගමන් අත්හිටුවා ගෙදර බලා පලා යාමටයි. දෙදෙනෙක් ගොස් පාරේ ආ වෑන් රථයක් නතර කර අපේ දුක කියා තිබුනි. මෙය කහබිලියා නොව මාඋස්සා බව මුලින්ම කිව්වේ එහි රියදුරුය. කහබිලියා, බලු හුජ්ජ වැනි ගස් ගෑ වුන විට පැය 2ක් පමන කසන බවත් මාඋස්සා ගෑවුන විට දවස් 4ක් වේදනා දෙන බව ඒ උන්දෑ කිව්වේය. අපිට ඇඩුනි.

පැය භාගයක් ඇතුලත කූඩාරම් ගලවා අස්පස් කර අපි වෑන් රථයට ගොඩ විය. මග දිගට මේ ගස් ගැන ඇසුවත් කිසිම සතුටු දායක පිලිතුරක් ලැබුනෙ නැත. මා උස්සා යනු පාවට්ටා (ආඩතෝඩ) ගසට සමාන බූව ඇති ගසකි. මෙය දුම්බර පෙදෙසට පමනක් ආවේනික විශේෂයකි. මෙයට කිරීමට ඇත්තේ පොල්තෙල් ගා සීරීම පමනි. මෙයට ඇල් වතුර විසය. පොල්තෙල් ගා පහන් දැල්ලට ඇල්ලීම කල හැක. නැත්නම් පොල් ගා පූසාට කන්න දුන්විට පූසා විස උරාගත් පොල් ටික කයි. මේ දෙකම අපිට හරි යන්නේ නැති ගොඩ වෙදකම්ය. වෑන් එක තේ බොන්ට නතර කල පසු එහි මුදලාලි කිව්වේ දැනට දින 3කට පෙර තමාගේ කකුලේත් මාඋස්සා ගෑවුන බවත් එයට වෙදකමක් නැති බව වෙද මහත්තයාත් කිව් බවත්ය. නමුත් දේශගුණය වෙනස් වන විට මෙය එහා මෙහා විය හැකි බව රියදුරා පැවසීය.

කෙසේ හෝ නැවත හුන්නස්ගිරියට පැමිනි අපි පෙර දා දවල්ට කෑ කඩෙන්ම උදේට කෑවෙමු. කා අත සේදීමට ගිය එවුන්ගේ මූණු ගොරකා මෙන් විය. කඩේ කෙනෙක් පැවසූවේ නම කිව්වොත් දවස් දහයක් වැඩි වන බවය. ලගම රෝහලට යාම, කොළඹ සිටින දන්න කෙනෙක්ගෙන් බේතක් අසා ගැනීම, හොද වේදනා නාශකයක් ගැනීම වැනි යෝජනා ගනනාවක් විය. දෙදෙනෙකු ගොස් කොහේ හෝ තැනකින් පෙති වගයක් ගෙනා අතර අපි ඒවාත් බිව්වෙමු. අල්ල පනල්ලේ අපි මහනුවරට පැමින කොළඹට පැමිනියෙමු. කොතරම් රස්නය තිබ්බාත් දාඩිය මදක් හෝ දැම්මේ නැත.

එකෙක් කොළඹ මහා රෝහලෙන් බේත් ගන්න පිටත් විය. ගෙදර පැමිනි විගස මා පූංචිට විස්තරය කියා ඇගේ පොල්තෙල් ගා කපන වැඩේ පටන් ගත්තෙමි. පානක් පත්තු කර තෙල් රත්කර එය ගා පිහියෙන් සීරුවේය. මුලදී රිදෙන මුත් පසුව එය අඩු විය. කොහොමත් මොනා හෝ ගාන විට වේදනාව අඩු වේ. එය වේලෙන විට නැවත වේදනා දේ. පුංචිගෙ පුතාව වෙද මහතෙකුට පෙන්න බවත් මටත් ආවා නම් බේත් ගන්න පුලුවන් බව පුංචි පැවසීය. නමුත් පොල්තෙල් නාගෙන එහි යන්න බැරි බව මන් පැවසුවෙමි. එවිටත් මන් එක අතක පොල්තෙල් සත්කාරය දී තිබුනි. නම කීමට නුසුදුසු බැවින් මගෙන් එය කොල කෑල්ලක ලියා ගත් ඈ වෙද මහතාට පෙන්වා ඇත. ලෙඩා බැලිය යුතු බව මට දුරකථනයෙන් කිව් බැවින් පොල්තෙල් ඇගපුරාම ගාගෙන කමිසයක් ඇද වෙද ගෙදරට පිටත් විය.

වෙද මහතා විස්තර අසා මෙයට ප්‍රතිකාරයක් තමන් නොදන්නා බවත් සිද්ධාන්තානුකූලව දහඩිය මගින් විස පිට කර ඇග තෙල් වැනි දෙයකින් තෙතමනයෙන් තියෙන මෙන් උපදෙස් දුනි. මාව හුමාලය මගින් සම්බාගහනය කර දහඩිය පිට කරන ලදී. ගෙදර ගොස් උණුවතුරින් නා තෙල් ආලේප කරන මෙන් අවවාද කලේය. දහඩිය පිට කිරීමට කුරුඳු කොල හූමාලය අල්ලන ලෙසත් කීෙව්ය. ගෙදර ආ විගස උණුවතුර නා බුලත් කොලයකින් පොල්තෙල් ආලේප කර නින්දට වැටුනි. මහ රෑ පැදුරේ එහාටයි මෙහාටයි පෙරලි පෙරලි සිටි මා නැගිටුනේ හීනෙන් බය වුනු මෙනි. වේදනාව මෙන්ම රස්නයත් නිසා මන් වැනි වැනී සාලයට ගියේමි. එහි විදුලි පංකාව යට පුටු සැටියේ දිගාවුනු මම නිදාගත්තෙමි. නැවත සැරයක් නැගිටින විට තාත්තා පැමින සිටියේය. තැඹිලි ගෙඩියක් මතුරා ගෙනත් තිබුන අතර අදික පිපාසාවෙන් සිටි මම එය බීගෙන ගියෙමි. තාත්තා විසින් බුදු පාන අසල තියා තිබූ තැඹිලි තෙල් කුප්පියක් ගෙන මගේ අතේ තෙල් ගෑවේය. එයින් පසුනම් මට හොදින් එලිවෙනකන් නින්ද ගියේය.

මේ ලියද අදට සති 2ක් ගත වී ඇතත් තාමත් අත පය තැන් තැන් දන්න ගනී. අවසානයේ මට මතක් වෙන්නේ නරියෙක් කී කවියකි. මල පහරන්න ගිය නරියාගේ පස්සේ කහඹිලියා කොලයක් ගෑ විය. වේදනාව නිසා නරියා කීවේ මෙහෙම කවියකි.

එක පත්‍රං දෙපත්‍රංච
ත්‍රික පත්‍රං මහා බයං
මේකේ මලක් පිපුනෝතින්
සර්වලෝකේ විනස්සතී

ප.ලි – නරියාට මාඋස්සා ගෑ වුනා නම් කැලේ මාරු කරනවා නිසැකය.

Previous Older Entries

%d bloggers like this: