අපෙ නංගි ගෙදර ඇවිත්

වැනි වැනී ගෙට ඇවිල්ලා අල්මාරියෙ දොර ඇරලා මගේ හැබිලිය ඒක ඇතුලට වීසි කලා.

“මම ආවා” කියලා පිටිපස්සෙන් බදා ගත්තා.

“අත ඇරහන් වදේ”

“තමුසෙට තමා අපිව අගේ නැත්තෙ. මේ මට කොල්ලෙක් මේක දුන්නා. කොල්ලෙක් මට කැමතී කිව්වනෙ. මට ලිවුමකුත් දුන්නා. ”

“කෝ දැන් ලිව්ම? හිටපන් මම අම්මට කියන්න.”

“කියන්න දෙයක් නෑ. මම ඒක අම්මට දුන්නා.”

දෙන්න උත්තර නැති නිසා මම ඇඳුම් මාරු කරන්න පටන් ගත්තා.

“තමුසෙට නම් ගානක් නෑ. පොඩි අයියට කිව්ව නම් කොල්ල හොයලා  කෝල් කරලා බනින්නෙ.”

“එහෙනම් ඌට කියහන්”

මම සපත්තු දෙක ගැලවීමට ඇඳ උඩ වාඩි වුනෙමි.

ලගදී සැදුන පැපොල් ලප කැලැල් තවමත් ඇගේ මුනේ ඇත. අව්වෙ කට්ට කෑම නිසාම කුඩා කලට වඩා මූණ කළු පාට වී තඹ පැහැති වී ඇත.

“එගොල්ලෝ මගේ පොතේ ලිව්වා. මට අයියගෙන් අහගන්න ඔනේ. මට ඔවා තේරෙන්නෙ නෑනෙ.”

ඇය බෑගයෙන් නිල් පැහැති පොතක් එලියට ඇද්දේය. ජාතික ශිෂ්‍යභට බලකායේ දින පොතක් වූ එය ඇගේ ප්‍රියතම පොත වන අතර මගේ අප්‍රියම පොතය. අපේ නංගීගේ සමරු සටහන් පොත වන එහි ඇති සියලුම සටහන් මට කියවීමට හෝ ඇසීමට සිදුවී ඇත.

“මේක මම කිවන්නද ?”

“මට මොකටද? අන්න අරහෙට ගිහිල්ල කාටවත් ඇහෙන්නෙ නැතුව කියවනවා”

මට දෙකක් ඇන එය කියවිමට පටන් ගත්තේය. මම එය අසන බවක් පේනෙන්ට නෙපෙන්වා දිගටම මගේ වැඩේ කලෙමි. පට්ට රස්නය නිසා නා ගැනීමට තුවාය සෙවීමට කුස්සියට ගියෙමි. එන විටත් ඇය එය ශබ්ද නගා කියවයි.

“අයියෙ මේ මොකක්ද ලියලා තියේනනෙ? මට කියලා දෙනවකො.”

“මට මේ වැඩ තියෙනවා. මල සමයන් බලන්න වෙලාවක් නෑ”

“අනේ. මේක ලිව්වෙ රොයල් එකේ සාර්ජන්.  පළමු දින දැන අදිනුවේ නැතත් අද  ………” ආයෙ පටන් ගත්තාය.

මම නා කියා ගන්න  ගිහිල්ල දොර වහ ගත්තෙමි. ඒ පාර දොරට තට්ටු කරනවා.

“අයියෙ ඔයා ඇතුලෙද ? මම මේක ඔයාට ඇහේනන මෙතනින් වාඩි වෙලා කියන්නද ?”

මම වචකයක් වත් නොකියා නා ගත්තෙමි. පැමිණ පරිගණකයේ සින්දුවක් දා ගත්තෙමි. ඇගේ කියවිල්ල අඩු වුනේ නැත.

“අපෙ රෝසා ඉන්නෙ. අයියා දන්නෙ නෑනෙ එයාට රෝසා කියන්නෙ ඇයි කියලා. ඒකි ගිහිල්ලා කැන්ටිමේ අන්කල්ට කියලානෙ මොක්ද අන්කල් අපිට තාම හරියට සාර්ජන්ට කිරි තේකක්වත් දෙන්න බැරි වුනා කියාලා.

ඒ කටනම් මටත් හිනා ගියේය. මගේ හිනාවෙන් පනක් ලැබුන ඇය කියවීම නැවත ඇරඹිය.

“මේකි ගිහින් පාන් දෙන තැන කියලනෙ උණු පාන් කෑල්ලක් කාපු කාලයක් මතක නෑ කියලා. ”

බැරිම තැන මම සින්දුව කියන්න පටන් ගත්තෙමි.

“අනේ මේක කිවලා දේනකො.”

බැරිම තැන මම එය කියවන්න ගත්තෙමි. පළමු සටහනේම මට තේරෙන්නෙ නැති චචන දෙක තුනක් තිබුනි. මලලසේකර සරණ ගිය විට ඇය මට නක්කලේ දාන්ට විය.

“අයියො තමුසෙ කොහොමද කැම්පස් ගියෙ? ……………..”

අමාරුවෙන් එක තේරුම් කර දී නින්දට ගියේය.

” අනේ මේකත් තියෙනවා. මේකත්”

නිදි මතක් නැතත් කන පැලෙන්න නිදිමත බව ඇගෙව්වෙමි. නමුත් බේරුමක් නොමැත.

” ජීවිතයම fuck වෙන්න කියන්නෙ මොකක්ද ? ”

“මොකා ? ”

මම පොත ගෙන බැලුවෙමි. කොල්ලෙක් ඇගෙ පොතේ කුණු හරප ලියා ඇත. කෙල්ලෙග්ගෙ පොතක කුණුහරප ලියන එක හෙන වැඩේ කියලා හිතන අපතයොත් ඉන්නවනෙ.

මම නිදාගන්නට ඇස් වැසුවෙමි. ඇය තාම කියවයි.

“ඔයා ඔය අහගෙනද ඉන්නෙ ?”

දැන් ඉතින් මාසයක් යනකම් කඳවුරු විස්තරය ඇසීමට සිදු වනු ඇත. මගේ කන පිරවී දොරෙ ගලනා ඇත.

ප. ලි – මොනා උනත් මට මේ ලෝකෙ වැඩියෙන්ම ආදරේ කෙල්ල. මම එච්චර ආදරේ නොකලත්.

%d bloggers like this: