යහන්ගල හා උඩුදුම්බර හිරකූඩුව

මෙය එක අතකට අපේ වීරකමක් ලෙස අපි සිතුවත් අපේ ගොන් කම් යැයි සිතන්නට ඔබට අයිතියක් ඇත. කලින් ලිපි වගේම මෙය ලියන්නේත් ඔබට යම් උපදෙසක් අවවාදයක් දෙන්නටය. නමුත් මෙයින් අපි පාඩමක් ඉගෙනගත්තේද, ඉදිරියට අපි වෙනස් වේද යන්න මට තවමත් ගැටලුවකි. පොලිස්සියෙන් උසස් අධ්‍යාපන සිසුන්ට ලැබුණු අමනුෂ්‍ය පර්හාරයට සියල්ල බණිමින් සිටින අතරතුර උඩුදුම්බර පොළිස්සියේ මහත්තුරු අපිට දුන් සැලකිලි පැවසීමට සිදුවීම අද කාලයට නොගැලපෙන නමුත් තවත් කල් ගියහොත් මට මෙය ලිවීමට නොහැකිවන බැවින් මෙය ලියා තබමි.

යහන්ගල ඇවිදින්නන්ගේ පර්සිද්ධ තැනකි. කලකට පසු ලැබුණ දිගු නිවාඩුව නිසා මමම අමාරුවෙන් ගමන ලැහැස්ති කළෙමි. සිකුරාදා දවසේ පණිවිඩයෙන් සොයාගත හැකි වූයේ තව තිදෙනෙක් පමණි. සෙනසුරාදා එකෙක් පැවසුවේ යහන්ගල අලි සිටින බවය. තමාට යෑමට නොහැකි නිසා එසේ කීම තරයේ හෙළා දකිමි. වෙනදාට මහරගමින් සියලු බඩු අරන් යන අපි එදා බඩු ගන්න සිටියේ මහනුවරිනි. අධික වර්ෂාව මධ්‍යයේ භූමිතෙල් බෝතලයක් ගැනීමට නුවර සියලුම ඉන්ධනහල් වෙත තෙමෙමින් ගියත් ලැබුණ සෙතක් නොවීය. බස් පේන දුරකට යාමට රුපියල් 150ක් ගත් තීර්විල් රියදුරාට හෙණ ඉල්ලමින් සිටි අපට කළුගල බස්එක වැරදුණි.

යහන්ගලට යාමට පර්දාන මාර්ග දෙකක් තැනින් තැන සටහන් කර තිබුණි. හසලක, උඩවෙලින් හැරී මැදකැලේ ගම උඩින් යාමත් කළුගල ගමෙන් යාමත් පැහැදිලිව සදහන් කර තිබුණි. නමුත් හොදින් නිරීක්ෂණය කල මගේ නෙත් දෙකට 18 වංගුවට කිළින් ඇති පාර දිගේ යහන්ගල පාමුලටම යාහැකි බව දැකගත හැකිවිය. පාමුලට ගියපසු පතන්බිමට ඇතුළුවීමට කොහෙන්හෝ මාර්ගයක් සොයාගත හැකිවිය යුතු බවත්, එසේ නොවුවත් කළුගලට ඉතා ආසන්න නිසා කළුගලට ගොස් හෝ එය නැගිය හැකිබවත් මට ආත්මවිශ්වාසයක් විය.

බැසියයුතු හංදිය 35 බව දැනගත්තේ කොන්දොස්තරගෙනි. බහිනකොටත් පොද වැස්සක් වැටුණ නිසා 18 වංගුව හරිහමන් බලාගැනීමට නොහැකි විය. භූමිතෙල් වලට මෙහෙ ජනයා කියන්නේ ලාම්පුතෙල් කියාය. පහළට ඇති පාරේ තෙමෙමින් කූඩැල්ලන් කමින් ගර්මසේවකගේ බෝඩ්එකත් පහුකර කිමි 4ක් පමණ අපි පහළට ගියෙමු. ඇල ගාවින් කෑමකා ගම්මු දෙතුන් දෙනෙක්ගෙන් යහන්ගලට යාමට පාර අසා පුරුදු පරිදි අපේ පාරේ ගමනේ ගියෙමු. කුඹුරු යායක් තිබූ අතර එයින් එගොඩ වුවහොත් ඉතා ඉක්මනින් යා හැකි නිසා අපි පුරුදු කර්මයේන හොර පාරේ ගියෙමු. වර්ෂාව නිසා හසලක ඔය තරණය පහසු නොවන බැවින් ගමන්මලු ටික නොතෙමෙන පරිදි තමා මර්ගයක් සෙවීමට නැවත ගම පැත්තට ගියෙමු. අතරමග දුටු තැනක් කූඩාරම් ගැසීමට යෝජනා කර තරමක් දුර ගිය අපිට නිවසකින් කීවේ මෙහෙන් යහන්ගලට යාමට නොහැකි බවයි. ඉතින් අපි යෝජනා කල තැනට පැමිණ කූඩාරම ගැසීමට ඔක්කොම සකස්කළ පසු ගම්මු 7 8 දෙනෙක් පැමිණියහ. හොදින් කතා කල ඔවුන් සැක සහිත බැවින් හැදුනුම්පත් පරීක්ෂා කර මෙතන අලියා එන තැනක්, කූඩැල්ලො ඉන්නවා, රූට වහිනවා අකාරයෙන් කියා අපිට ගමේ තැනකට එකමෙන් කියා සිටියෝය.

ඉතින් අපි සියල්ල නැවත අඩුක්කර ඔවුන් සමග ගමේ බෝගහක් ඇති තැනකට ගියෙමු. එතන මඩුවේ ඉන්නට කීවත් වවුල් වසුරු නිසා එය පර්තික්ෂේප කර කූඩාරම ඇටවුවෙමු. එකෙක් ගමන්මළුවල ඇති සියල්ල එළියට දමා රූට කෑමට ඇති දේවල් ගත්තේය. භූමිතෙල් ලිප සකස්කර තේකක් සාදීමට වතුර තබා අපි පාන් කෑවෙමු. තේක සෑදුවා පමණි නැවත ගම්මුන් පැමිණියේ පොලිස්සියේ අයවලුන් සමගයි. නැවතත් හැදුන්ම්පත් පරීක්ෂා කර ඔවුන් පර්කාශකර සිටියේ අපිට පොලිස් ස්ථානයට යාමට ලොකු සර් පර්කාශකළ බවයි. අපි ඉතින් ඔවුන්ට අවනතව සියල්ල නැවත අඩුක්කර පොලිස් වාහනයෙන් පොලිස් ස්ථානයටම ගියෝය. හවස් වරුවේම සිට සියල්ලන්ගෙන්ම බැණුම් අසා සිටි අපට අපේ ගොන්කම් ගැන කිය කියා නැවතත් OIC මහත්තයා බැන්නේය. ගමකට ඇතුල්වන්නේනම් පොලීසිය දැනුවත් කළයුතු බවත් ගර්මසේවක මහතා දැනුවත් කල යුතු බවත් මෙය කදු නැගීමට සුදුසු නොවන කාලයක් බවත් සැරින් සැරේ පර්කාශ කළෝය. අපි වරද පිළිගත්තෙමු. අපි පිළිබද 119 වලින් පැමිණිල්ලක් ලැබී ඇති නිසා පදිංචි පොලිස් ස්ථාන වලින් දැනුන්දීම් එනතුරු පොලිස්සියේ රුදී සිටීමට සිදුවන බව පැවසුවෝය. “පොලිස්සියෙ අදුනන කෙනෙක් ඉන්නවා නම් එළියට දාන්න පුළුවන්. නැත්නම් මේ පැත්තෙ කාව හරි අදුනන කෙනෙක් ඔ්නෙ ඇප දෙන්න” කීවත් අපි කීවෙ අපි දන්න එබදු අය නැති බවයි. අර කූඩාරමේ කූඩැල්ලො කකා තෙමි තෙමි ඉන්නවාට වඩා දැන් හොදයිනෙ. ඇටෑච් බාත්රූම් එකක් එක්ක කාමරයක් තියෙනවා ඉන්න. යැයි පැවසූ විට ඒ පැවසුවේ හිරකූඩුව බව මට සිතුණේම නැත.

“119 පැමිණිල්ල නැත්නම් උඹලාව යවන්න තිබුණා. අපිට දෙන වදයක් උඹලා” කියා පොලිස් නිලධාරීන් පිටු 3ක් පුරාවට අපේ කටඋත්තර සටහන් කළෝය. අපේ බඩු බාහිර ඒ එකට දැමීමටත් ඔවුන්ට කට්ටක් කන්නට සිදු වුණේ පර්ස්වල ඇත් දේවල් වැඩිවූ නිසයි. අවසානයේ වැසිකිළියට යන්නේ කොහේදැයි ඇසූ අපේ අයෙකුට පොලිස් නිලධාරියෙක් “දැන් ඉතින් මේක පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්” කියා පෙන්නුවේ හිරකූඩුවයි. එය විහිළුවක් නොවන බව තේරීමට වැඩි වෙලාවක් නොවීය. “ඔයාලා ගාව බෙල්ට් නෑනෙ. බෙල්ලෙ වැල දාගන්න එපා. මෙහෙ හීතලයි. ඔයගොල්ලො වරදක් කරලා නැති නිසා පෙරවන මොනා හරි බෑග්වල තියෙනවා නම් අරං පෙරව ගන්න” කියා ඔවුන් අපිට උපදෙසු දුන්නෝය. ජීවිතේ පර්ථම වතාවට අපි හිරකූඩුවක් තුළ නිදාගත්තෙමු. වැසිකිළියෙන් ආ දුගදත් එක එල්ලේම මුහුණට වැටෙන ලයිට් එළියත්, වරින්වර පොලිස් රාජකාරී නිසා එන ශබ්දයත් අපේ නිද්දට බාධා කළහ. බේබදු රියදුරෙක්ගේ බොරු අඩවැඩියාවට පොලිස්සියේ එවුන් දෙක තුනක් දෙන්නේ නැත්තේ ඇයිද කියා මන් පුදුම වුණෙමි. ඒකාට මට ගිහින් අනින්න හිතෙන තරමට කන්කෙදිරි ගාන්නෙක් විය. අපේ සිනා කථාවන් නිසා කිහිප වරක්ම “උඹලාට නින්ද යන්නෙ නැද්ද” කියා අපිට නම් විහිළුවට බැණ වැදුනෝය.

පසුදා උදේම OIC මහතා කතා කර “මේ ගොල්ලොන්ගෙ පොලිස්සි වලින් දැනුම්දීම් එනකන් ඉන්න බෑනෙ. කෝකටත් ඇගිලි සලකුණු ගන්න. එක්කෙනෙක්ට ඇප දීලා අනිත් අයට ඒයාට කියලා ඇප දෙන්න.” කියා ඔහු පැවසූහ. අප අත දුරකථන නොමැති වීමත් පොලීසියෙන් ගෙදරට ගියාම ගෙවල්වලින් කලබල වේ යැයි බිය හැර කිසිවත් අප තුළ නොවීය. නැවත කොළ 3ක කට උත්තරයක් පිරවූ ඔවුන් අපිට පරිප්පු, පොල් සම්බෝල සමග උදේ ආහාරය ලබා දුන්නහ. එය නම් ඉතාමත් රසවත් බව සදහන් කල යුතුමය. ඔවුන් ආහාරයට ගන්නේත් පොලිස්සියේම පිසන එම ආහාරයි. පසුව අපෙන් ඇගිලි සලකුණු ලබා ගත්තහ. මා සිතන් සිටියේ ඇගිල්ලක දෙකක සලකුණු ගන්නා බවයි. එය බරපතල කාරණයක් බව පෙනුණේ කරන්න ගිය බවයි. කතා බහ අතරතුරේදී ඇගිලි සලකුණු කොළ 3, 4ක්ම වැරදීම නිසා මුල සිටන් ඒවා ගැනීමට සිදු විය. පසුව “කැදවූ වහාම තෙල්දෙණිය මහේස්තර්ත් ඉදිරිපිටට හෝ උඩුදුම්බර පොලීසියට වාර්තා කළයුතුය” ලෙසින් ශරීර ඇප ගෙන අපි පිටත් වීමට කලින් OIC මහතාව හමුවීමට ගියෙමු. “උඹලාට ඔහෙ යන්නම ඔ්නෙද? ගෙවල්වල යන්න බැරි නම් කියපන් මෙහෙ ඉඩමක් කොටන්න සෙට් කරන්න ඔය කොළොස්ටර්රෝල් කැපෙන්න. යන්නම ඔ්නෙ නම් උඩවෙල පැත්තෙන් යන්න හසලක පොලිස්සියට ගිහින් කියලා. ඔහු උපදෙස් දුන්නේ එසේයි. අකමැත්තකින් වුවවත් හසලක පොලීසියට ගිය අපි සියලු කාරණා පවසා අවසර හා උපදෙස් වාචිකව ගෙන පිටත් වුණෙමු. උඩුවෙලදී මැදකැලේ ගැමියෙක්ව හදුන්වා දුන්නේ අපි පාර ඇසූ කෙනෙකි. “බස් එකක් තියෙනවා උඩත්තවට යන්න” කියූ නිසා අපි බසයෙන්ම උඩත්තවට ගියෙමු. මගදී “මගෙ කොන්ද රිදෙනවා. ළමයිනේ පලයන්කො මේ මහත්තුරු එක්ක.” කියා ඔහු අපෙන් සමු ගත්තහ. අපි පාසල් නිම වී යන ඔවුන් සමග එක් විය.

කතාව දිග වැඩිවන බැවින් දැන් ඉදිරිය සාරාංශ කරමි. මැදකැලේ පාසැල් ළමයින් පාසලේ සිට ගෙදරට යනකොට 4 පහුවන බව සැලකළ පසුව අපිට යායුතු දුර සිතාගත හැකිවිය. ඔවුන් අපිට හදුන්වාදුන් රසවත් පළතුර වූයේ දමුණයි. බඩපිරෙන තුරු ඔවුන් සමග පේර කෑවෝය. අම්බලමත් තියෙනවා කීයා කීප සැරයක් ගම්මුන් කරදර කළත් අපි පුරුදු කූඩාරමේ තෙමෙමින් කල්ගත කළෙමු. නමුත් හොදට කෑවෙමු. පසුදා උදයේත් අධික වර්ෂාව මැද අපි කූඩාරම් අකුලගෙන පිටත් වුණේ ගම්මුන්ගේ අවවාද මධ්‍යයේ. අවුරුදු දෙතුන්සීයක් පරනැති මා දුටු දුෂ්කරම ගම්මානය අපේ සිත්තුළ ජනිත කළේ දිවිය ලෝකයකි. වර්ෂාවට තෙමෙමින් කිරිදි කැලය පීරමින් අපි පතනට ලගා විය. වර්ෂාව නිසා මීදුම රුදී අලියෙක් ඇගේ වැදුණත් පෙනෙන්නේ නැති තත්වයක් විය. එකෙක් අමාරුවෙන් GPS වලින් පාර සොයා ගත්තේය. මගදී පේර හා දමුණ බඩ පිරෙන තෙක් කෑවේ අවාරයේ යෑමේ ආදීනව කියෙමිනි.

මැරිච්ච කොස්ගහ ගාවින් පහළට කළුගලට යන්න පුළුවන් කියා පොඩි එකෙක් කයා තිබුණේය. කළුගල ගම දර්ශනය වීමත් සමග අපි එම පාරට සමාන්තරව නැවතත් කිරිදි හෙවත් මානා කැලය කඩාගෙන පහළට ගියෙමු. මුලු ගමනටම මාතෘකාව වූ යහන්ගල අපි එක වතාවක්වත් හරිහැටි නොදැක්කහ. නමුත් ලබාගත් අත්දැකීම් නම් අපමණය.

ප.ලි – අපි පොලිසියෙන් පිටත් වූ පස් ගෙවල් වලට පොලීසි වලින් පණිවිඩ යාමා තිබුණි. ගෙවල් වලින් තමන් අදුනන පොලිස් නිලධාරීන් ලවා උඩුදුම්බර පොලීසියට කතා කර තිබුණි. මෙතරන් පොලිස් නිලධාරින් හිදිනගෙනත් මුන් නිකන්වත් කියන්නෙ නැතුව ආතල් එකේ පොලිස් කූඩුවෙ හිටියා, මුන් නිසා අපි නිකන් කට්ටක් කෑවා ආකාරයේ උඩුදුම්බර පොලීසිය අපිට දොස් පවරනවා ඇත.

Advertisements

ළමා කාලයට……

අද පොඩි ඉස්කෝලෙකට ගියා.
පොඩි එවුන් සම්බෝල කඩනවා. අල්ලන සෙල්ලම් කරනවා. අපිත් ඕවා කලානෙ.
උන් ගාථා කියනවා නෙමේ කෑ ගහනවා. ජාතික ගීය කියන්නෙ යුද්දෙට යන්න වගේ. හරිම අභිමානයෙන්.
මම නිදුක් වෙම්මා කියලා හයියෙන් මොර දීලා පුංච් ඇස් ඇරලා අපි දිහා බලනවා.
අද ඉදන් මාසයක් නිවාඩු විදුහල්පතිනිය කිව්වම තමා මතක් වුනේ මේ අගෝස්තු කියලා.
ඉක්මනට ගෙදර ගිහිල්ලා සරුංගල් හදන්න ඕනෙ.
වවුලෙක්වත් හදාගන්න බැරි අපි ඕවිටේ කරක්ගහලා මහා කිතුල්පිති හොයන්නෙ හරියට සරුංගල් හදන්න වගේ.
පොල් වෙලා හැලිලා යන හින්දා හොරෙන් තැඹිලි කඩලා හිල් කරගෙන බීපු හැටි
තට්ට තනියමේ ගිහිල්ලා ගස්වල ගෙඩි ඔක්කොම ළමයින්ටයි සත්තුන්ටයි කියලා හිතල හොරෙන් ගෙඩි කාපු හැටි
කුඹුරෙ මඩ කාගෙන මාළු අල්ලපු හැටි
මී හරක් නාවන ඇලේ නාපු හැටි
පාරවල් ගානෙ පයිනුයි බයිසිකල් වලිනුයි රස්තියාදු ගහපු හැටි
මට ගොඩාක් දේවල් මතක් වුනා.
අපිට දැන් ඉතින් ඕවා කරන්න පුලුවන්ද?
අපි දැන් ඕවා කලොත් කුඩුකාරයෙක් පිස්සෙක් කියලා හිතයි.
මුන්ට නම් තව කොච්චර කල් තියෙනවද?
අම්මො තව දවස්  26යි.
අනුන්ගෙන් කාලා බීලා නිකන් ඉගෙන ගන්න තියෙන කාලය ඉවරවෙලා යනවා.
ඇමති කෙනෙක්ට වඩා ඉටුකරන්න යුතුකම් ගොඩක් තියෙනවා.
අච්චර ආතල් එකේ හිටපු අපි මොකට මෙච්චර ඉගෙනගෙන දුක්විදනවද මන්ද………..

%d bloggers like this: