කෙළ වුන් මටමමය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
ගෙදර කටු මැටිය, බිමට ගොම මැටිය, වහලය පොල් අතුය.
හුණු ටිකක් ගාන්නත් රජයෙන් ඉඩක් නැත.
දැන්නම් එහෙම නැත.
අත්තිවාරම කළුගල්ය.
බිත්ති ගඩොල්ය.
බිමට කොන්ක්‍රීට් දමා ටයිල් කල යුතුය.
වහලයට විතරක් පතම පත වියදම්ය.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
ගමන් ගියේ පයින්ය, බිමන් ගියේ ලොකු උන්ය.
කරත්තෙන් බඩු ඇද්දා, අනිත් උන් පයින් ඇද්දා.
දැන්නම් එහෙම නැත.
එකිනෙකා පරයන්න, රථ ගන්න පොර කන්න.
අපේ සල්ලි කුට්ටි පිටින්, පිටරටට පටවන්න.
රක්ෂණද වාරිකද ඒ මදිවට දඩ කන්න.
ඒක අරගෙනත් පාරෙ, තැක් ගැහි ගැහි ඉන්න.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
තාත්තාගේ රස්සාව නොකොළොත් ඌ නොට්ටීය.
අමුතුවෙන් ඉගෙන ගන්නට, ඔළුවට බරක් නැත.
දැන්නම් එහෙම නැත.
තාත්තාට වඩා තොට යා හැකිය ඉහළටම.
මොන්ටිසෝරි නොගියොත් පොඩි එකා කොන් වෙති.
එකේ සිටි දහතුනට උන් යතිය පෙළ ගැහි.
එතනින් ඉවර නැත. උපාධිය ගත යුතුය.
පියාගේ රස්සාව නොවන නව රස්සාව
ඉගෙන ගන්නට වෙනවානේ, අනේ දැන් මුල සිටම.
පශ්චාත් උපාධියක් ගත්තේ නැත්නම් තොට
හැමදාම එකතැනම වෙනවානේ කඹුරන්ට.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

ඉස්සර නම් හොඳය.
එහෙන් මෙහෙට යයි. මෙහෙන් එහෙට යයි.
දෙපැත්තෙම තීන්දුනම් එහෙන් මෙහෙට එයි.
පරම්පරාවේ ඇඳුනුයි රත්තරන් වලින් ආභරණයි.
පෝරුවක් ගැහුවෙත් එහෙමත් එකෙක් මයි.
එන අයට කන්නට, කාලා රා ටිකක් බොන්නට.
ගමේ උන්ම එයි උදව් දෙන්නට.
දැන්නම් එහෙම නැත.
පෙර ශූට් එකේ සිට පසුව යන පැනිහඳට,
වියදම් එමට වෙයි බෑ උහුල ගන්නටම.
ගෙදර ඉඩ මදියි දෙතුන් සීය දෙනෙකුට.
පිඟානක් දෙතුන් දාහක්ය පිට තැනක පොඩි තැනක.
ගැහැනියගේ හොදම දින,
මාර්කටින් කතාවට අහු වෙලා ඔක්කොම.
අලුතින්ම ඇඳුනුත් රන් රිදී අභරණත්
හැඩ වැඩ වුණාමත් වියදම් තමා එමටත්.
තොපිට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ මේ මටය.

දැන් උනත් නරක නැත.
මළ ගෙයක් ගන්නේ, ඌ හිටපු ගෙදරනේ.
ගමේ උන් විත් දවස් හත අදීන්නේ.
පෙට්ටියක් ගන්නට, සොහොනට ගෙවන්නට
එන උන්ට කන්නට, හත් දවසෙ දානෙ දෙන්නට
කොහොම හරි ගැටයක්, දැනුත් පුළුවන් ගහල ගන්නට.
ඉස්සරහට එහෙම නැත.
මගේ මරණයට කරන්නට
යන මගේ දරුවන්ට,
මං හදපු ගෙදරත්, උන්ට පොෂ් මදි වෙතී.
මාව උස්සන් හන්දියට උන් යතිය පෙල සැදී.
හන්දියේ හොදම තැනේ
හොදම පෙට්ටියෙ මගේ
සිරුර තැන්පත් කරපිනේ.
වියදම් කරපන් තොපේ සේසතම ගෙන අතේ.
මට නම් ආතල්ය.
කෙළ වුණේ තොපිටමය.

ප.ලි – අළුත් අලුත් දේ කරන ජාතිය ලොව නොනගී. තව කරපිය තව කරපිය.

Advertisements

මිය යන රටක සිට

දීර්ඝ ලිපියක් ලියන්නේ හිතේ ඇති තරහ හා කලකීරීමට මැඩ පවත්වා ගැනීමටයි. මෙයට තර්ක විතර්ක බලාපොරොත්තු නොවේ.

මා වෙන රටක වෙන ජාතියක සිටියේ නම් මෙතෙක් දුක් නොවනු ඇත. මා දුක්වන්නේ රට වැසියා නොහොබිනා දේවල් කරන නිසාවත් ඔවුන් නිකරුණේ පව් සිද්ධ කරන නිසාවත් නොවේ. මේ සියල්ලම පිටරුටියන්ගේ උවමනාවට ඔවුන්ගේ බත බුලත සරු කිරීමට අපි කරනා කත් ඇදීම නිසාවෙනි. තමන්ගෙ සල්ලි නම් අවැඩය සිදුවන්නේත් තමන්ට නම් අනිත් එවුන්ට ඇති අමාරුව කුමක්දැයි දැන් දැන් නිරන්තරයෙන් අසන්නට ලැබෙන්නකි. සියලු පව් වැඩ, තර්ක ඉදිරිපත් කර ඒවා හොද වැඩ හා කල යුතු වැඩ කිරීම, ඒවා සංස්කෘතියේ අංගයක් කිරීම දැන් සිරිතක්ව සිටී. මේවායින් ජාතියක් ලෙස අපි සදාචාරයක් නැති වුන් ලෙස පහතට වැටෙන අතර ඒවා කිරීමට පිටරටට සල්ලි යවන බැවින් ආර්ථික අතින්ද අපි පහළට වැටෙනු ඇත.

ස්ප්‍රයිස් ප්‍රපෝසල් එකක් දැක සියල්ල එහි හොද නරක ගැන කතිකාවතක් පටන් ගෙන ඇත. උන් දෙන්නට හොදයි නම් අපිට මොකද යැයි කීමට හැක. සිතිය හැක. නමුත් අනාගතයේ එය ව්‍සංගතයක් මෙන් හැම තැනම පැතිරී අති දුෂ්කර පෙදෙස්වලට ඔය විෂබීජය යා හැකිය. නොයෙක් ව්‍යාපාරිකයින්, වැඩසටහන් අධ්‍යක්ෂකයන්, නැටුම් කණ්ඩායම් මෙයින් හොදට හම්බකරනවා ඇත. මේවා සංස්කෘතියට එක් කරන්නට වැඩිම දායකත්වය දෙන්නේ ඔවුන්ය. පැකේජ් එකට ප්‍රී ශූට් එක නිකන් දෙන්නේත්, තැන්කියු කාර්ඩ් නිකන් දෙන්නේත් මේවා සමාජ ගත කර එවා සමාජයේ අවශ්‍යතාවයක් කිරීමටයි. අද සමාජයට විහිළුවක් වන මෙවැනි දේවල් හෙට පරපුරට අනිවාර්‍ය දේවල් වන බව කාටවත් තේරෙන්නේ නැත.

ලංකාවේ පරිපාලන කේෂත්‍රයට පුහුණු කාලය තුළ මත්පැන් පානයට, රාත්‍රී සමාජ ශාලාවලට යාමට පුරුදු කරන්නේ ඇයි දැයි මට ප්‍රශ්නයකි. රජයේ උසස් නිලධාරීන්ද ඒවා වැරදි ලෙස සලකන්නේ නැත්නම් වත්මනේ මත්පැන් පානය, දුම්වැටි බීම සාමාන්‍ය දෙයක් වුණා මෙන් අනාගතයේ රාත්‍රී සමාජ ශාලාවලට යාමත් සාමාන්‍ය දෙයක් වනු ඇත. දැනටමත් එය සාමාන්‍ය දෙයක් දැයි මම නොදනිමි. කාන්තාවක් මත්පැන් බොන එක දැනටත් සමාජයේ පිළිකුල් කරයි. මා දන්නා තරමින් මා විෂ්‍ය විද්‍යාලයේ සිටි කාලයේ කෙල්ලන් මත්පැන් ගත්තේ නැත. දෙතුන් දෙනෙක් අප්‍රසද්ධියේ ගත්තා විය හැක. නමුත් දැන් ඔවුන්ගෙන මත්පැන් නොබොන අය ඉන්නවාදැයි මා නොදනී. තම දරුවන්ට මත්පැන් දී සමාජ ශාලාවලට යන පිටරැටියන් මෙන් අනාගතයේ අප මව්වරුත් කරනවා ඇත. මෙතරම් කෙටි කාලයක් තුළ වූ වෙනස්කම් දරා ගත නොහැකි තරම්ය.

මේ පරිගණකයට ඇබ්බැහි වූ මා වුණත් එහි එක්තරා කොටස් කාරයෙකි. නැවත කියන්නේ අපිට මූලික අවශ්‍යතාවයන් අමතක වී ඇති අතර නව අවශ්‍යතාවයන් අපට හදුන්වා දෙමින් තිබේ. අපිව සදාචාරාත්මක් අතින්ද ආර්ථක අතින්ද පහළට දැමීමට සියලු කටයුතු සිදුවේ.

ප.ලි – අනවශ්‍ය උවමනා සමාජගත කිරීමට මූලින්ම දායකත්වය දක්වන පිරිසට සාප කරමි. පසුගාමීන්ට සාප නොකරන්නේ මමත් ඔවුන් අතර වන බැවිනි.

 

අහසක කඳුළු

මගේ පොඩි වැස්සට
ඔබේ ගඟ දිය පිටාර යයි නම්

ගං වතුරත් කොහෙට හෝ යා යුතුය.
ගඟ සිදෙන තෙක් බලා සිටිමි.
මා කල වරද ගැන දුක් වෙමි.
ගඟ දිය සිදෙන තුරු
මා සුළං හැමුවෙමිබැරිම තැන කෑ ගැසුවෙමි.
මට කල හැක්කේ එපමණද

නැවත පුරවගමි, මා දුන් කඳුළු දිය
ආයෙත් වැටෙන් නැති වෙන්නම
හිතට දුක නැති නිසා නොව
වැවක් වන්නට බැරි නිසා

.ලිමම අහස. ඔබ බාරුසිය. ඔව්, කවදා හෝ මගේ අහස් ගඟ.

The සම්මුඛ පරීක්ෂණය

සම්මුඛ පරීක්ෂණ නම් ඉතින් අපි වගේ කට්ටියට හැමදාමනෙ. ඔය අතරෙ පත්තරේකින් ආවා කියහන්කො මාත් එක්ක කතා කරන්න. උන්දැ එක්ක කතා කරපු එක මං ලියාගත්ත විදිහ මේ.

මා = මාධ්‍යවේදියා;
ම = මම;

මා – අද මාත් එක්ක කතා කරන්න ඇවිල්ලා ඉන්නෙ ලංකාවෙ ලොකු සමාගමක ජේෂ්ඨ මෘදුකාංග ඉන්ජිනේරුවෙක්. ආයුබෝවන් දිනුක.
ම – ආයිබෝවන්!
මා – සම්පූර්ණ නම් කිව්වනම්.
ම – රාජපක්ෂ පතිරගේ දොන් දිනුක තිලංග පෙරේරා.
මා – දිග වැඩියි කියලා හිතෙන්නෙ නැද්ද?
ම – අම්මා දාපු නමනෙ. වාසගම දාපු එකානම් මට තාම හම්බවුණේ නෑ. අපෙ තාත්තගෙ තාත්තටත් ඒක තිබ්බා.
මා – දිනුක ඉපදුණේ කොහෙද?
ම – ඉස්පිරිතාලෙ.
මා – නෑ මං ඇහුවෙ ඉස්පිරිතාලෙ කොහෙද කියලා.
ම – ශ්‍රී ජයවර්ධන පුර කෝට්ටෙ නව රෝහලේදි
මා – ඒ කියන්නෙ දිනුකගෙ ගම කෝට්ටෙ?
ම – නෑ මහරගම. මහරගම තියෙන්නෙ පිළිකා රෝහල විතරයිනෙ.
මා – මේ දවස් වල මොකද කරන්නෙ?
ම – Angular වලින් ව්‍යාපෘතියක් කරනවා. තව මාස 3, 4කින් ඔයාලාට බලා ගන්න පුළුවන් වේවි. ඒ මදිවට පශ්චාත් උපාධියක් කරනවා. ඒක නම් අවුරුදු ගානකින්වත් මට බලාගන්න බැරි වෙයි වගේ.
මා – දැන් PHP කරන්නෙ නැද්ද?
ම – නෑ. මං ටික කාලෙකට PHP වලින් ඈත් වෙලා Angular වලට බැස්සා. අවස්ථාවක් ලැබුණොත් ආයෙ PHP වලට බහිනවා. ඒත් දැන් අපිට කවුරුත් ඒවාට කතා කරන්නෙ නෑ. ඒවා කරන්න ගොඩක් අය ඉන්නවානෙ. ECTA ආවම කරන්නම වෙන එකක් නෑ.
මා – කොහොමද මේ කේෂේත්‍රයට සම්බන්ධ වුණේ.
ම – උපාධියක් කරලා තමා ආවේ. දැන් හිතෙනවා උසස්පෙල කලෙත් අපරාදෙ කියලා.
මා – ලැබෙන හැම ව්‍යාපෘතියක්ම ඔබ භාර ගන්නවාද?
ම – පිස්සු හැදෙයි. හොදට හිතලා බලලා තමා. හොදයි කියලා හිතෙන ව්‍යාපෘති බාරගන්නවා.
මා – විවේක කාලෙදි මොකද කරන්නෙ.
ම – අපිට ඉතින් විවේක කාලයක් නැති තරම්. ඔෆිස් වෙලාවෙ facebook හරි youtube හරි ගියොත් තමා. ගෙදර එන්නෙ නිදාගන්න බලාගෙන.
මා – දිනුක මොනාද වැඩිය කන්න කැමති?
ම – සයිවර් කෑම වලට තමා. ඉදලා හිටලා වඩයක් ගෙඩියක් කාලා පේලේන්ටියක් බීලා එනවා. ඉස්සරහට නම් ECTA ආවාම සයිවර්ම තමා කන්න වෙන්නෙ.
මා – ජනප්‍රිය වෙන්න ආස නැද්ද?
ම – අපෝ නෑ. තව වැඩ ටිකක් වැඩි වෙලා තියෙන නිදහසත් නැතිවෙන පොටක් ඕක. මේ ඉන්න විදිහ හොදා.
මා – ඉතින් මොනාද ඉස්සරහට කරන්න හිතන් ඉන්නෙ? මොනවද බලාපොරොත්තු?
ම – මොනා කරන්නද මන්දා අප්පා. හරි අවිනිශ්චිතයි. මේ කේෂේත්‍රයෙන් අයින් වෙලා වෙන මොනා හරි කරන්න තිබ්බා නම් හොදයි. ECTA ආවොත් මොනා වේවිද දන්නෙ නෑ.
මා – අලුතෙන් කේෂේත්‍රයට එන එයට කියන්න තියෙන්නෙ මොකක්ද?
ම – තමන්ට තියෙන හැකියාව තේරුම්ගන්න. කුලීවැඩ, වඩුවැඩ,  මේසන් බාස්ලටත් අද හොදට ගෙවනවා. ගෙදරටම වෙලා මොනා හරි කරන්න පුළුවන්නම් හොදයි. මං කියන්නේ freelance වගේ ඒවා නෙමේ. කඩදාසි උර අලවනවා, හතු වවනවා වගේ ස්වයං රැකියාවක් කරන්න පුළුවන්නම් හොදයි.
මා – අන්තිමට මොනාද රසිකයන්ට කියන්න තියෙන්නෙ.
ම – ECTA/CIPA එපා කියලා තමා.

ප.ලි –

කැලෑ මල් පිපෙයි සුවඳ දිදී තුරු වදුලේ වනන්තරේ
අමා ලොල් බමර පිරිස ඇදේ මලින් මලට හිමින් සැරේ
සිනා ‍රැල් නැගේ ගිගිරි නදින රේණු සැලී නිරන්තරේ
සදා කල් අඞා වැළපීමයි කැලෑ මලේ කතන්දරේ

තොටියෙක්මි

පීනාගෙන යන්න ගඟට ඇයව,
මා පාරුවට නග්ගා ගත්තෙමි.
ඇයට ගගේ වගතුග කියා දුනිමි.
ජලයෙන් පෙණ පිඩු එන ලස්සන,
ගල්වල වැදී ජලයෙන් එන සිලි සිලි සද්දය,
හිටිගමන් උඩ පනින මාළු ගැන,
මැණ්ගිරි ඩිඟිකෝ කවි මෙන්ම
ජලයේ ගැඹුරු තැන් ගැනද ඇයට කියා දුනිමි.
ජලයේ සිටින නපුරු සතුන් ගැන කියා දුනිමි.
උන්ගෙන් බේරෙන්න කියා දුනිමි.
උන්ගෙන් බේරෙන ආකාරය දැන් මමත් නොදනිමි.
ඇයත් මමත් තාමත් ගගේ යමු.
පාරුවේ බොහෝ අය සමග දැන් හිතවත්ය.
මා ඇයව පාරුවට ගන්න අත දුන් කෙනා පමණි.
පාරුවේ තොටියා මමයැයි ඇය සිතනවාද මම නොදනිමි.

මම ඇයට පෙම් නොකළේමි.
ඇය මට පෙම් කල බව මා සිතා සිටියෙමි.
මම එය සිත සිතා කල් ගත කළෙමි.
මුකුත් නොකළෙමි.
ඇය මට පෙම් කර නැත.
හිතට දුකක් නැතිමුත් එය සිත සිතා කල් ගත කරමි.
මුකුත් නොකරමි.
නොදැනුවත්වම මම ඇයට පෙම් කර ඇත.

.ලිගඟත් කවදා හරි මුහුදට වැටෙනවා ඇත. එතකම් යමි.

පුදුම රස්නයක්

dark_sky-1831

රත්වෙලා කරකුට්ටන් වුනු
තනිකඩ මගේ පොළොවට
අහසම කළු කරලා, ගොරවලා,
නුඹෙන් ආපු මහා මේඝයෙන්වත්
ඇති වෙන්න තෙමිලා
මගේ තිබබ මීහරක් ගිණියම
මැකෙයි කියලා මන් හිතුවෙ.
නුඹ දෙන්නෙත්
කඳුලු බින්දු දෙක තුනක් පමණක්නම්
තියාගන්න ඒකත්
මට දැන් ඕන කරන්නෙ
මාව සීතල කරන්න පුලුවන්
හිම කන්දක්, අයිස් වැස්සක්…

ප.ලි – ඒත් ස්තුතියි ඔබට. මට දුන්නු වැහි බිදු දෙක තුනට.

තවත් පිටුවක්…

කොහෙම පටන් ගන්නද අවසානයක් මෙහෙම ලියන්න.
කොහොඹ ගහ යට අපේ කන්තෝරුවෙ කරපු දේවල් දෙයියනේ.
මුල මතක නැති වන තරමට අග හරිය මාර ජොලි.
උඹෙන් ඉගෙන ගත් දේ බෙහෙමයි.
අපි මැච් ගැහුවා, පිරිත් ඇහුවා, ට්‍රිප් ගියා කොච්චර සතුටුද?
ඒවායෙ වුන අවාසනාවන්ත සිද්ධි වලදීද්
අපෙ පිටිපස්සෙන් හෙවනැල්ල වගේ හිටිය වුන් දාල එන්ට වුනා.
මේකෙ ලිපි බලලාත් තෝ පල යන්න කියන්නෙ නැතිව
දිගටම ලියපන් කිව්ව ඒ මනු+ස්+සයාවත් තනිකරලා ආවා වගේ හිතෙනවා.
නෙත්ලෝල, කන්ලෝල, මනලෝල හැම ලෝලයකම අය
දාල එන එක ඉතින් ප්‍රිය විප්පයෝගම තමා.
ආයෙ ඉතින් නාවල පාරෙ කරක් ගහන්ට,
කොට්ටං ගහ යට බයිලා ගහන්ට,
තිත්ත මල් පේර කන්ට, කොට්ටම්බයක් තලන් කන්ට
ඔරුවෙ තණකොල අරං යන වුන් බලන්ට…
මෙලෝ දෙයක් නෑනෙ.
එනකොටත් ආයෙත් හැරිලා බැලුවෙ
තවත් පාළුවට යන අපේ මුල්ල දිහා
මම නම් ඉතින් එලියට බැහැලා ආවා.
වරදක් වුනානම් සමා වෙයන්.
උඹලාට ජය!

ප.ලි – දුකයි තමා. දුක්වෙන්න නම් හේතුද නැත්තෙ.

Previous Older Entries

%d bloggers like this: