The සම්මුඛ පරීක්ෂණය

සම්මුඛ පරීක්ෂණ නම් ඉතින් අපි වගේ කට්ටියට හැමදාමනෙ. ඔය අතරෙ පත්තරේකින් ආවා කියහන්කො මාත් එක්ක කතා කරන්න. උන්දැ එක්ක කතා කරපු එක මං ලියාගත්ත විදිහ මේ.

මා = මාධ්‍යවේදියා;
ම = මම;

මා – අද මාත් එක්ක කතා කරන්න ඇවිල්ලා ඉන්නෙ ලංකාවෙ ලොකු සමාගමක ජේෂ්ඨ මෘදුකාංග ඉන්ජිනේරුවෙක්. ආයුබෝවන් දිනුක.
ම – ආයිබෝවන්!
මා – සම්පූර්ණ නම් කිව්වනම්.
ම – රාජපක්ෂ පතිරගේ දොන් දිනුක තිලංග පෙරේරා.
මා – දිග වැඩියි කියලා හිතෙන්නෙ නැද්ද?
ම – අම්මා දාපු නමනෙ. වාසගම දාපු එකානම් මට තාම හම්බවුණේ නෑ. අපෙ තාත්තගෙ තාත්තටත් ඒක තිබ්බා.
මා – දිනුක ඉපදුණේ කොහෙද?
ම – ඉස්පිරිතාලෙ.
මා – නෑ මං ඇහුවෙ ඉස්පිරිතාලෙ කොහෙද කියලා.
ම – ශ්‍රී ජයවර්ධන පුර කෝට්ටෙ නව රෝහලේදි
මා – ඒ කියන්නෙ දිනුකගෙ ගම කෝට්ටෙ?
ම – නෑ මහරගම. මහරගම තියෙන්නෙ පිළිකා රෝහල විතරයිනෙ.
මා – මේ දවස් වල මොකද කරන්නෙ?
ම – Angular වලින් ව්‍යාපෘතියක් කරනවා. තව මාස 3, 4කින් ඔයාලාට බලා ගන්න පුළුවන් වේවි. ඒ මදිවට පශ්චාත් උපාධියක් කරනවා. ඒක නම් අවුරුදු ගානකින්වත් මට බලාගන්න බැරි වෙයි වගේ.
මා – දැන් PHP කරන්නෙ නැද්ද?
ම – නෑ. මං ටික කාලෙකට PHP වලින් ඈත් වෙලා Angular වලට බැස්සා. අවස්ථාවක් ලැබුණොත් ආයෙ PHP වලට බහිනවා. ඒත් දැන් අපිට කවුරුත් ඒවාට කතා කරන්නෙ නෑ. ඒවා කරන්න ගොඩක් අය ඉන්නවානෙ. ECTA ආවම කරන්නම වෙන එකක් නෑ.
මා – කොහොමද මේ කේෂේත්‍රයට සම්බන්ධ වුණේ.
ම – උපාධියක් කරලා තමා ආවේ. දැන් හිතෙනවා උසස්පෙල කලෙත් අපරාදෙ කියලා.
මා – ලැබෙන හැම ව්‍යාපෘතියක්ම ඔබ භාර ගන්නවාද?
ම – පිස්සු හැදෙයි. හොදට හිතලා බලලා තමා. හොදයි කියලා හිතෙන ව්‍යාපෘති බාරගන්නවා.
මා – විවේක කාලෙදි මොකද කරන්නෙ.
ම – අපිට ඉතින් විවේක කාලයක් නැති තරම්. ඔෆිස් වෙලාවෙ facebook හරි youtube හරි ගියොත් තමා. ගෙදර එන්නෙ නිදාගන්න බලාගෙන.
මා – දිනුක මොනාද වැඩිය කන්න කැමති?
ම – සයිවර් කෑම වලට තමා. ඉදලා හිටලා වඩයක් ගෙඩියක් කාලා පේලේන්ටියක් බීලා එනවා. ඉස්සරහට නම් ECTA ආවාම සයිවර්ම තමා කන්න වෙන්නෙ.
මා – ජනප්‍රිය වෙන්න ආස නැද්ද?
ම – අපෝ නෑ. තව වැඩ ටිකක් වැඩි වෙලා තියෙන නිදහසත් නැතිවෙන පොටක් ඕක. මේ ඉන්න විදිහ හොදා.
මා – ඉතින් මොනාද ඉස්සරහට කරන්න හිතන් ඉන්නෙ? මොනවද බලාපොරොත්තු?
ම – මොනා කරන්නද මන්දා අප්පා. හරි අවිනිශ්චිතයි. මේ කේෂේත්‍රයෙන් අයින් වෙලා වෙන මොනා හරි කරන්න තිබ්බා නම් හොදයි. ECTA ආවොත් මොනා වේවිද දන්නෙ නෑ.
මා – අලුතෙන් කේෂේත්‍රයට එන එයට කියන්න තියෙන්නෙ මොකක්ද?
ම – තමන්ට තියෙන හැකියාව තේරුම්ගන්න. කුලීවැඩ, වඩුවැඩ,  මේසන් බාස්ලටත් අද හොදට ගෙවනවා. ගෙදරටම වෙලා මොනා හරි කරන්න පුළුවන්නම් හොදයි. මං කියන්නේ freelance වගේ ඒවා නෙමේ. කඩදාසි උර අලවනවා, හතු වවනවා වගේ ස්වයං රැකියාවක් කරන්න පුළුවන්නම් හොදයි.
මා – අන්තිමට මොනාද රසිකයන්ට කියන්න තියෙන්නෙ.
ම – ECTA/CIPA එපා කියලා තමා.

ප.ලි –

කැලෑ මල් පිපෙයි සුවඳ දිදී තුරු වදුලේ වනන්තරේ
අමා ලොල් බමර පිරිස ඇදේ මලින් මලට හිමින් සැරේ
සිනා ‍රැල් නැගේ ගිගිරි නදින රේණු සැලී නිරන්තරේ
සදා කල් අඞා වැළපීමයි කැලෑ මලේ කතන්දරේ

Advertisements

යහන්ගල හා උඩුදුම්බර හිරකූඩුව

මෙය එක අතකට අපේ වීරකමක් ලෙස අපි සිතුවත් අපේ ගොන් කම් යැයි සිතන්නට ඔබට අයිතියක් ඇත. කලින් ලිපි වගේම මෙය ලියන්නේත් ඔබට යම් උපදෙසක් අවවාදයක් දෙන්නටය. නමුත් මෙයින් අපි පාඩමක් ඉගෙනගත්තේද, ඉදිරියට අපි වෙනස් වේද යන්න මට තවමත් ගැටලුවකි. පොලිස්සියෙන් උසස් අධ්‍යාපන සිසුන්ට ලැබුණු අමනුෂ්‍ය පර්හාරයට සියල්ල බණිමින් සිටින අතරතුර උඩුදුම්බර පොළිස්සියේ මහත්තුරු අපිට දුන් සැලකිලි පැවසීමට සිදුවීම අද කාලයට නොගැලපෙන නමුත් තවත් කල් ගියහොත් මට මෙය ලිවීමට නොහැකිවන බැවින් මෙය ලියා තබමි.

යහන්ගල ඇවිදින්නන්ගේ පර්සිද්ධ තැනකි. කලකට පසු ලැබුණ දිගු නිවාඩුව නිසා මමම අමාරුවෙන් ගමන ලැහැස්ති කළෙමි. සිකුරාදා දවසේ පණිවිඩයෙන් සොයාගත හැකි වූයේ තව තිදෙනෙක් පමණි. සෙනසුරාදා එකෙක් පැවසුවේ යහන්ගල අලි සිටින බවය. තමාට යෑමට නොහැකි නිසා එසේ කීම තරයේ හෙළා දකිමි. වෙනදාට මහරගමින් සියලු බඩු අරන් යන අපි එදා බඩු ගන්න සිටියේ මහනුවරිනි. අධික වර්ෂාව මධ්‍යයේ භූමිතෙල් බෝතලයක් ගැනීමට නුවර සියලුම ඉන්ධනහල් වෙත තෙමෙමින් ගියත් ලැබුණ සෙතක් නොවීය. බස් පේන දුරකට යාමට රුපියල් 150ක් ගත් තීර්විල් රියදුරාට හෙණ ඉල්ලමින් සිටි අපට කළුගල බස්එක වැරදුණි.

යහන්ගලට යාමට පර්දාන මාර්ග දෙකක් තැනින් තැන සටහන් කර තිබුණි. හසලක, උඩවෙලින් හැරී මැදකැලේ ගම උඩින් යාමත් කළුගල ගමෙන් යාමත් පැහැදිලිව සදහන් කර තිබුණි. නමුත් හොදින් නිරීක්ෂණය කල මගේ නෙත් දෙකට 18 වංගුවට කිළින් ඇති පාර දිගේ යහන්ගල පාමුලටම යාහැකි බව දැකගත හැකිවිය. පාමුලට ගියපසු පතන්බිමට ඇතුළුවීමට කොහෙන්හෝ මාර්ගයක් සොයාගත හැකිවිය යුතු බවත්, එසේ නොවුවත් කළුගලට ඉතා ආසන්න නිසා කළුගලට ගොස් හෝ එය නැගිය හැකිබවත් මට ආත්මවිශ්වාසයක් විය.

බැසියයුතු හංදිය 35 බව දැනගත්තේ කොන්දොස්තරගෙනි. බහිනකොටත් පොද වැස්සක් වැටුණ නිසා 18 වංගුව හරිහමන් බලාගැනීමට නොහැකි විය. භූමිතෙල් වලට මෙහෙ ජනයා කියන්නේ ලාම්පුතෙල් කියාය. පහළට ඇති පාරේ තෙමෙමින් කූඩැල්ලන් කමින් ගර්මසේවකගේ බෝඩ්එකත් පහුකර කිමි 4ක් පමණ අපි පහළට ගියෙමු. ඇල ගාවින් කෑමකා ගම්මු දෙතුන් දෙනෙක්ගෙන් යහන්ගලට යාමට පාර අසා පුරුදු පරිදි අපේ පාරේ ගමනේ ගියෙමු. කුඹුරු යායක් තිබූ අතර එයින් එගොඩ වුවහොත් ඉතා ඉක්මනින් යා හැකි නිසා අපි පුරුදු කර්මයේන හොර පාරේ ගියෙමු. වර්ෂාව නිසා හසලක ඔය තරණය පහසු නොවන බැවින් ගමන්මලු ටික නොතෙමෙන පරිදි තමා මර්ගයක් සෙවීමට නැවත ගම පැත්තට ගියෙමු. අතරමග දුටු තැනක් කූඩාරම් ගැසීමට යෝජනා කර තරමක් දුර ගිය අපිට නිවසකින් කීවේ මෙහෙන් යහන්ගලට යාමට නොහැකි බවයි. ඉතින් අපි යෝජනා කල තැනට පැමිණ කූඩාරම ගැසීමට ඔක්කොම සකස්කළ පසු ගම්මු 7 8 දෙනෙක් පැමිණියහ. හොදින් කතා කල ඔවුන් සැක සහිත බැවින් හැදුනුම්පත් පරීක්ෂා කර මෙතන අලියා එන තැනක්, කූඩැල්ලො ඉන්නවා, රූට වහිනවා අකාරයෙන් කියා අපිට ගමේ තැනකට එකමෙන් කියා සිටියෝය.

ඉතින් අපි සියල්ල නැවත අඩුක්කර ඔවුන් සමග ගමේ බෝගහක් ඇති තැනකට ගියෙමු. එතන මඩුවේ ඉන්නට කීවත් වවුල් වසුරු නිසා එය පර්තික්ෂේප කර කූඩාරම ඇටවුවෙමු. එකෙක් ගමන්මළුවල ඇති සියල්ල එළියට දමා රූට කෑමට ඇති දේවල් ගත්තේය. භූමිතෙල් ලිප සකස්කර තේකක් සාදීමට වතුර තබා අපි පාන් කෑවෙමු. තේක සෑදුවා පමණි නැවත ගම්මුන් පැමිණියේ පොලිස්සියේ අයවලුන් සමගයි. නැවතත් හැදුන්ම්පත් පරීක්ෂා කර ඔවුන් පර්කාශකර සිටියේ අපිට පොලිස් ස්ථානයට යාමට ලොකු සර් පර්කාශකළ බවයි. අපි ඉතින් ඔවුන්ට අවනතව සියල්ල නැවත අඩුක්කර පොලිස් වාහනයෙන් පොලිස් ස්ථානයටම ගියෝය. හවස් වරුවේම සිට සියල්ලන්ගෙන්ම බැණුම් අසා සිටි අපට අපේ ගොන්කම් ගැන කිය කියා නැවතත් OIC මහත්තයා බැන්නේය. ගමකට ඇතුල්වන්නේනම් පොලීසිය දැනුවත් කළයුතු බවත් ගර්මසේවක මහතා දැනුවත් කල යුතු බවත් මෙය කදු නැගීමට සුදුසු නොවන කාලයක් බවත් සැරින් සැරේ පර්කාශ කළෝය. අපි වරද පිළිගත්තෙමු. අපි පිළිබද 119 වලින් පැමිණිල්ලක් ලැබී ඇති නිසා පදිංචි පොලිස් ස්ථාන වලින් දැනුන්දීම් එනතුරු පොලිස්සියේ රුදී සිටීමට සිදුවන බව පැවසුවෝය. “පොලිස්සියෙ අදුනන කෙනෙක් ඉන්නවා නම් එළියට දාන්න පුළුවන්. නැත්නම් මේ පැත්තෙ කාව හරි අදුනන කෙනෙක් ඔ්නෙ ඇප දෙන්න” කීවත් අපි කීවෙ අපි දන්න එබදු අය නැති බවයි. අර කූඩාරමේ කූඩැල්ලො කකා තෙමි තෙමි ඉන්නවාට වඩා දැන් හොදයිනෙ. ඇටෑච් බාත්රූම් එකක් එක්ක කාමරයක් තියෙනවා ඉන්න. යැයි පැවසූ විට ඒ පැවසුවේ හිරකූඩුව බව මට සිතුණේම නැත.

“119 පැමිණිල්ල නැත්නම් උඹලාව යවන්න තිබුණා. අපිට දෙන වදයක් උඹලා” කියා පොලිස් නිලධාරීන් පිටු 3ක් පුරාවට අපේ කටඋත්තර සටහන් කළෝය. අපේ බඩු බාහිර ඒ එකට දැමීමටත් ඔවුන්ට කට්ටක් කන්නට සිදු වුණේ පර්ස්වල ඇත් දේවල් වැඩිවූ නිසයි. අවසානයේ වැසිකිළියට යන්නේ කොහේදැයි ඇසූ අපේ අයෙකුට පොලිස් නිලධාරියෙක් “දැන් ඉතින් මේක පාවිච්චි කරන්න පුළුවන්” කියා පෙන්නුවේ හිරකූඩුවයි. එය විහිළුවක් නොවන බව තේරීමට වැඩි වෙලාවක් නොවීය. “ඔයාලා ගාව බෙල්ට් නෑනෙ. බෙල්ලෙ වැල දාගන්න එපා. මෙහෙ හීතලයි. ඔයගොල්ලො වරදක් කරලා නැති නිසා පෙරවන මොනා හරි බෑග්වල තියෙනවා නම් අරං පෙරව ගන්න” කියා ඔවුන් අපිට උපදෙසු දුන්නෝය. ජීවිතේ පර්ථම වතාවට අපි හිරකූඩුවක් තුළ නිදාගත්තෙමු. වැසිකිළියෙන් ආ දුගදත් එක එල්ලේම මුහුණට වැටෙන ලයිට් එළියත්, වරින්වර පොලිස් රාජකාරී නිසා එන ශබ්දයත් අපේ නිද්දට බාධා කළහ. බේබදු රියදුරෙක්ගේ බොරු අඩවැඩියාවට පොලිස්සියේ එවුන් දෙක තුනක් දෙන්නේ නැත්තේ ඇයිද කියා මන් පුදුම වුණෙමි. ඒකාට මට ගිහින් අනින්න හිතෙන තරමට කන්කෙදිරි ගාන්නෙක් විය. අපේ සිනා කථාවන් නිසා කිහිප වරක්ම “උඹලාට නින්ද යන්නෙ නැද්ද” කියා අපිට නම් විහිළුවට බැණ වැදුනෝය.

පසුදා උදේම OIC මහතා කතා කර “මේ ගොල්ලොන්ගෙ පොලිස්සි වලින් දැනුම්දීම් එනකන් ඉන්න බෑනෙ. කෝකටත් ඇගිලි සලකුණු ගන්න. එක්කෙනෙක්ට ඇප දීලා අනිත් අයට ඒයාට කියලා ඇප දෙන්න.” කියා ඔහු පැවසූහ. අප අත දුරකථන නොමැති වීමත් පොලීසියෙන් ගෙදරට ගියාම ගෙවල්වලින් කලබල වේ යැයි බිය හැර කිසිවත් අප තුළ නොවීය. නැවත කොළ 3ක කට උත්තරයක් පිරවූ ඔවුන් අපිට පරිප්පු, පොල් සම්බෝල සමග උදේ ආහාරය ලබා දුන්නහ. එය නම් ඉතාමත් රසවත් බව සදහන් කල යුතුමය. ඔවුන් ආහාරයට ගන්නේත් පොලිස්සියේම පිසන එම ආහාරයි. පසුව අපෙන් ඇගිලි සලකුණු ලබා ගත්තහ. මා සිතන් සිටියේ ඇගිල්ලක දෙකක සලකුණු ගන්නා බවයි. එය බරපතල කාරණයක් බව පෙනුණේ කරන්න ගිය බවයි. කතා බහ අතරතුරේදී ඇගිලි සලකුණු කොළ 3, 4ක්ම වැරදීම නිසා මුල සිටන් ඒවා ගැනීමට සිදු විය. පසුව “කැදවූ වහාම තෙල්දෙණිය මහේස්තර්ත් ඉදිරිපිටට හෝ උඩුදුම්බර පොලීසියට වාර්තා කළයුතුය” ලෙසින් ශරීර ඇප ගෙන අපි පිටත් වීමට කලින් OIC මහතාව හමුවීමට ගියෙමු. “උඹලාට ඔහෙ යන්නම ඔ්නෙද? ගෙවල්වල යන්න බැරි නම් කියපන් මෙහෙ ඉඩමක් කොටන්න සෙට් කරන්න ඔය කොළොස්ටර්රෝල් කැපෙන්න. යන්නම ඔ්නෙ නම් උඩවෙල පැත්තෙන් යන්න හසලක පොලිස්සියට ගිහින් කියලා. ඔහු උපදෙස් දුන්නේ එසේයි. අකමැත්තකින් වුවවත් හසලක පොලීසියට ගිය අපි සියලු කාරණා පවසා අවසර හා උපදෙස් වාචිකව ගෙන පිටත් වුණෙමු. උඩුවෙලදී මැදකැලේ ගැමියෙක්ව හදුන්වා දුන්නේ අපි පාර ඇසූ කෙනෙකි. “බස් එකක් තියෙනවා උඩත්තවට යන්න” කියූ නිසා අපි බසයෙන්ම උඩත්තවට ගියෙමු. මගදී “මගෙ කොන්ද රිදෙනවා. ළමයිනේ පලයන්කො මේ මහත්තුරු එක්ක.” කියා ඔහු අපෙන් සමු ගත්තහ. අපි පාසල් නිම වී යන ඔවුන් සමග එක් විය.

කතාව දිග වැඩිවන බැවින් දැන් ඉදිරිය සාරාංශ කරමි. මැදකැලේ පාසැල් ළමයින් පාසලේ සිට ගෙදරට යනකොට 4 පහුවන බව සැලකළ පසුව අපිට යායුතු දුර සිතාගත හැකිවිය. ඔවුන් අපිට හදුන්වාදුන් රසවත් පළතුර වූයේ දමුණයි. බඩපිරෙන තුරු ඔවුන් සමග පේර කෑවෝය. අම්බලමත් තියෙනවා කීයා කීප සැරයක් ගම්මුන් කරදර කළත් අපි පුරුදු කූඩාරමේ තෙමෙමින් කල්ගත කළෙමු. නමුත් හොදට කෑවෙමු. පසුදා උදයේත් අධික වර්ෂාව මැද අපි කූඩාරම් අකුලගෙන පිටත් වුණේ ගම්මුන්ගේ අවවාද මධ්‍යයේ. අවුරුදු දෙතුන්සීයක් පරනැති මා දුටු දුෂ්කරම ගම්මානය අපේ සිත්තුළ ජනිත කළේ දිවිය ලෝකයකි. වර්ෂාවට තෙමෙමින් කිරිදි කැලය පීරමින් අපි පතනට ලගා විය. වර්ෂාව නිසා මීදුම රුදී අලියෙක් ඇගේ වැදුණත් පෙනෙන්නේ නැති තත්වයක් විය. එකෙක් අමාරුවෙන් GPS වලින් පාර සොයා ගත්තේය. මගදී පේර හා දමුණ බඩ පිරෙන තෙක් කෑවේ අවාරයේ යෑමේ ආදීනව කියෙමිනි.

මැරිච්ච කොස්ගහ ගාවින් පහළට කළුගලට යන්න පුළුවන් කියා පොඩි එකෙක් කයා තිබුණේය. කළුගල ගම දර්ශනය වීමත් සමග අපි එම පාරට සමාන්තරව නැවතත් කිරිදි හෙවත් මානා කැලය කඩාගෙන පහළට ගියෙමු. මුලු ගමනටම මාතෘකාව වූ යහන්ගල අපි එක වතාවක්වත් හරිහැටි නොදැක්කහ. නමුත් ලබාගත් අත්දැකීම් නම් අපමණය.

ප.ලි – අපි පොලිසියෙන් පිටත් වූ පස් ගෙවල් වලට පොලීසි වලින් පණිවිඩ යාමා තිබුණි. ගෙවල් වලින් තමන් අදුනන පොලිස් නිලධාරීන් ලවා උඩුදුම්බර පොලීසියට කතා කර තිබුණි. මෙතරන් පොලිස් නිලධාරින් හිදිනගෙනත් මුන් නිකන්වත් කියන්නෙ නැතුව ආතල් එකේ පොලිස් කූඩුවෙ හිටියා, මුන් නිසා අපි නිකන් කට්ටක් කෑවා ආකාරයේ උඩුදුම්බර පොලීසිය අපිට දොස් පවරනවා ඇත.

ඉරිදාට…

අද දවසත් පුළුවන් ඉක්මනට ගෙවිලා යාවි.
ඇයි මං ඉරිදට මෙච්චර ආදරේ
සතියෙ දවස් පහට අච්චර අකමැති?
කොයි දවසටත් පැය 60යි. හෝරා 24.
ඒත් මට ඒක තේරෙන්නෙ නැති හැටි.
මංම මවාගත්ත ලෝකයේ
සතියෙ දවස් 5 මමම අකමැති වෙලා.
ඉරිදට විතරක් කැමති වෙලා.
කොච්චර වැඩ තිබ්බත්
ඉරිදා තියෙන නිහඩ බවට තනිකමට
මන් හරිම ආසයි.
මං කැමති හින්දම ඉරිදා මාව දාලා යනවා.
සඳුදා අඟහරුවාදා මගෙ වටේ කරකැවෙනවා.
ඉරිදට අකමැති අයත් ඇති.
හුගක් අය වගේ,  මං තාම බලන් ඉන්නෙ සිකුරාදා එනකන්.

.ලිඇවිල්ලා ඒකත් ඉවර වෙනකන්.

මෙහෙම බැරිද?

දෙයියනේ කියලා ජීවත් වෙන්න
රට්ටුන්ගෙන් කතා හදා ගන්නෙ නැතුව මැරිලා යන්න
හුගක් ඉගෙන ගෙන රස්සාවක් කරන්න ගත්තා.
තව ඉගෙන ගන්න ඕනෙලු
අරක කියවන්න ඕනෙලු
හැම වෙලාවෙම හිතන්න ඕනෙ
අර විභාගෙ කළොත් ගොඩලු
පශ්චාත් උපාධියක් නැත්නම් වැඩක් නෑලු
මැරෙනකන් ඉගෙනගන්න ඕනෙලු
එහෙම නැතුව බැරිද?

කැමති දේ විතරක් ඉගෙනගන්න
ඒ පින්මෙන්ම රස්සාවක් කරන්න
ඒ කැමති දේ කෙනෙක්ට කියලා දෙන්න
අලුත් අවුරුද්ද ජයටම කන්න
මාස හය හතක් නිවාඩු ගන්න
කුඹුක් ගහක් යට නිදාගන්න
නියරක වාඩි වෙලා හුළං වදිද්දි,
කල්පනා ලෝකෙ තනිවෙන්න
ගමේ ගොඩේ ඇවිදින්න
අත්තා කෙනෙක්ගෙ කතාවක් අහන්න
අම්බලමෙදි කවියක් කියන්න
හවසට කඩමණ්ඩියෙ දාම් අදින්න
හත්දවසෙ දෙවොල් මඩුවක නැටුම් බලන්න
පැලක නිදිමරන්න
කොල්ලො එක්ක කැලේ පනින්න
කෙල්ලෙක් එක්ක කතා කරන්න
ප්‍රශ්න ආවාම හිතලා මතලා
ඕන මගුලක් වෙච්චාවෙ කියලා මහන වෙන්න
සංසාරෙම දුකක් වෙලත්
නිවන දුරයි මේ
උපාධියක් හින්දා

ප.ලි – මේවා හිතලා තියෙන රස්සවත් නැතිවෙයිද මන්දා.

සැප වෙත ලියමි

සැප,

ඔබ සතු‍ටින්ද? කලිකින් නාවේ මන්ද? මාව අමතක වෙලාවත්ද? හුගක් කට්ටිය මාව අමතක කරලා. ඊයෙ පෙරේදා ඉදන් විවේකයත් මාත් එක්ක තරහ වෙලාද කොහෙ‍ද.

පොඩි කාලෙ ඉදලා ඔයයි,මායි විවේකයයි හොද යාළුවො. කොච්චර ගැළපීමක්නැතත් අපි එක හිටියා. පොඩීම කාලෙ මොන්ටිසෝරි යනකොට විවේකය අපෙන් ඈත් වේනන පටන් ගත්තා. ඒත් ‍එහෙටයි, ඉස්කෝලෙ යද්දියි එයා අපි එක්කම ආවා. හවසට ගෙදරදි අපි හම්බවුණා. 5 වසර ශිෂ්‍යත්වෙ විභාගෙ කාලෙ එයා එච්චර හම්බවුණේ නැතත් ඊට පස්සෙ එයා අපිත් එක්කම හිටියා.අඩුගානේ උසස්පෙළ කාලෙදිවත් එයාට අපිව අමතක වුණේ නෑ. දෙවනි පාර උසස්පෙළ කරද්දි ගෙදරදි පොත් දිග ඇරගෙන මනෝ ගහද්දියි දවල්ට ඇතිවෙන්න නිදාගනිද්දියි එයා මගේ හොදම යාළුවා වෙලා හිටියා.

මම දැන් රස්සාවකට යනවනෙ. එහෙදි සල්ලි කියල කෙනෙක් හම්බවුණා. එයාව තමා මේ දවස් වල ආශ්‍රය. එහෙ හුගක් කට්ටිය එයාව ලගින්ම ආශ්‍රය කරනවා. එයා නම් කියනවා ඔයාව හොදට අදුනනවා කියලා. එයා විවේකයට එච්චර කැමති නෑ වගේ. එයාව ආශ්‍රය හින්දද මන්ද විවේකය මාත් එක්ක තරහ වෙලා ඉන්නෙ. සල්ලි ආශ්‍රය කරපු හුගක් කට්ටිය එක්ක විවේකය තරහයිලු. අනේ මන්ද, මට නම් එයාව තරහ කරගන්න ඕනෙ නෑ. ඔයාට පුළුවන්නම් ආයෙ එයාව මාත් එක්ක යාළු කරලා දෙන්න. ආදරයත් ආදරයෙන් මතක් කළා කියන්න. මම කොච්චර කැමති වුණත් එයා නම් මට ආයෙ හම්බවෙන එකක් නෑ. කැත එවුන්ට කොහෙද එහෙම පිනක්. එහෙනම් මම නවතින්නම්.

ඔබට කතරගම මහසෙන් පිහිටයි!

මීට,
දුක

ප.ලි – එන 4 වෙනිදට විශ්වවිද්‍යාලයේ ගොයින්ඩවුන් එක තියෙනවා. ඔයායි විවේකයයි එකට ඒවි කියලා මම බලාපොරොත්තු වෙනවා. පුළුවන්නම් අරයටත් ඇවිල්ල යන්න කියන්න.

%d bloggers like this: